اگر کمی با من مهربانتر بودی٫ شاید میتوانستیم یک سمفونیِ کلاسیک و آرام باشیم
شاید میتوانستیم آواز باشیم و بی هیچ ترس و تردیدی بر تنِ خیابانها قدم بگذاریم و زیرِ باران از خودمان بخوانیم
پرندهی خیالِ من،
تنها فردی هستی که من در سروِ چشمانش تکرار میشوم
اما آن چشمها٫ آن دو مرواریدِ رقصان از من دریغ شدهاند و چطور بگویم که دیگر میترسم خودم را در آیینهای جز چشمانت تماشا کنم
خوب میدانی و تمامِ این شهر میدانند که من چطور و چقدر تلاش کردم
اما تلاش برای یافتنِ پرندهای که از لای پنجرهی نیمهبازی به راحتی فرار کرده٫ بی فایده است
آسمان هم لبخند میزد بر پرنده
و من دیگر به چشمانِ تو در هر قابی بی حسم.
شاید میتوانستیم آواز باشیم و بی هیچ ترس و تردیدی بر تنِ خیابانها قدم بگذاریم و زیرِ باران از خودمان بخوانیم
پرندهی خیالِ من،
تنها فردی هستی که من در سروِ چشمانش تکرار میشوم
اما آن چشمها٫ آن دو مرواریدِ رقصان از من دریغ شدهاند و چطور بگویم که دیگر میترسم خودم را در آیینهای جز چشمانت تماشا کنم
خوب میدانی و تمامِ این شهر میدانند که من چطور و چقدر تلاش کردم
اما تلاش برای یافتنِ پرندهای که از لای پنجرهی نیمهبازی به راحتی فرار کرده٫ بی فایده است
آسمان هم لبخند میزد بر پرنده
و من دیگر به چشمانِ تو در هر قابی بی حسم.