❇️ نایزین یا نایسین:
https://tlgur.com/d/xGM1pvkGنایسین یک پپتید آنتی باکتریال یا باکتریوسین است که توسط گونه های خاصی از باکتری های لاکتیک تولید می شود.
عملکرد در مواد غذایی:
نایسین در مواد غذایی به عنوان یک نگهدارنده کاربرد داشته و فعالیت ضد میکروبی بسیار قوی و موثر بر روی انواع باکتری های گرم مثبت دارد و در مقابل فاقد تاثیر خاص بر روی انواع گرم منفی است. در بین انواع باکتری های گرم مثبت ، نایسین اثرات خاصی از خود در برابر انواع اسپورزا شامل کلستریدیوم ها و باسیلوس ها نشان می دهد.سلول های رویشی باکتری ها و فرم اسپور آنها هردو در برابر نایسین حساس هستند هرچند حساسیت اسپور ها معمولا بیشتر است . از سایر باکتری های غیر اسپورزا ی حساس به نایسین می توان انواع تولید کننده اسید لاکتیک و همینطور لیستریا مونو سایتوژنز اشاره کرد.
موارد کاربرد:
نایسین در مواد غذایی مختلفی کاربرد دارد مانند انواع پنیر های پروسس پاستوریزه ، دسر های پاستوریزه بر پایه شیر ، فراورده های تخم مرغ مایع پاستوریزه ، کرامپت ( نوعی کلوچه پهن که بر روی صفحات داغ آهنی پخت می شود) ، سبزیجات کنسرو شده ، انواع سوسیس ، سس و آبجو.
❇️ ناتامایسین (ضد کپک و مخمر):
ناتامایسین یک نوع نگهدارنده طبیعی است که توسط باکتری های استافیلوکوک با هدف از بین بردن کپک ها و مخمر ها تولید میشود .
انواع ناتامایسین موجود در بازار :
ناتامایسین ترکیب شده با لاکتوز یا قند شیر که به میزان ۵۰ درصد از ناتامایسین خالص بعلاوه ۵۰ درصد از لاکتوز را باهم مخلوط مینمایند هدف از تولید این ترکیب ایجاد ناتامایسینی با حلالیت بهتر در محصولات لبنی مانند دسرهای لبنی - دوغ -پنیر- ماست های چکیده و ماست های طعم دار میباشد.
ناتامایسین ترکیب شده با گلوکز به میزان ۵۰ درصد از ناتامایسن خالص را همراه ۵۰ درصد گلوکز مخلوط مینمایند و از ترکیب حاصل برای جلوگیری از رشد کپک و مخمر در آبمیوه ها و کیک و کلوچه و خیار شور و رب استفاده میشود.
❇️ آنزیم ترانس گلوتامیناز میکروبی TG و عملکرد آن در پنیر
استفاده از TG در تکنولوژی ماست و پنیر و بهبود کیفیت فیزیکی و شیمیایی و حسی آن بسیار مطلوب و مورد استفاده است این آنزیم TG استابلایزر یا قوام دهنده نیست. این آنزیم به هیچ عنوان تاثیرات نامطلوب استابیلایزر ها مثل تغییرات در طعم و مزه و بافت نامطلوب در طی گذر زمان نگهداری محصول را ندارد
آنزیم TG با مولکول های آب در آب پنیر پیوند پایدارتری برقرار کرده و آب پنیر و پروتئین موجود در آن در لخته های شیر و پنیر حاصل از آن بیشتر باقی می مانند.
در هرکدام از سه حالت بالا افزودن TG و رنین به شیر برای تولید پنیر، باعث افزایش رطوبت در پنیر حاصله، راندمان بهتر پنیرسازی و افزایش میزان پروتئین در پنیر می شود.
حتی استفاده مجزا از آنزیم TG به تنهایی نیز موجب افزایش بازیافت پروتئین در پنیرهای حاصله شد و همچنین بر روی خصوصیات حسی و طعم و مزه بهتر پنیر تاثیر گذاشت.
ارزیابی حسی نمونه هایی که TG به آنها افزوده شده بود با نمونه هایی که بدون اضافه کردن TG تولید شده بودند، تفاوت های قابل توجهی در میزان شفافیت و روشنی و طعم و مزه و بافت بهتر نمونه های تولید شده با TG را نشان داد.
بطور کلی این نوع پنیرها دارای امتیازات کیفیتی بیشتری نسبت به پنیرهای دیگر هستند