در وب‌سایت این سازمان فهرستی بلندبالا از وظایف دیده می‌شود: تصویب ضوابط، استانداردها و دستورالعمل‌های عمومی و تخصصی، ارزیابی فنی و نظارت بر دستگاه‌های اجرایی. با این حال، عملکرد این سازمان، که زیرمجموعه ستاد کل نیروهای مسلح محسوب می‌شود، در سال‌های اخیر و به‌ویژه در جریان بحران‌هایی چون جنگ ۱۲ روزه و ۴۰ روزه، به‌شدت زیر سؤال رفته است. روایت‌ها و تحلیل‌ها نشان می‌دهد بسیاری از ترورهای هدفمند در این دو جنگ با بهره‌برداری نیروهای اسرائیلی و آمریکایی از آسیب‌پذیری‌های امنیتی در زیرساخت‌ها و تجهیزات متصل و هوشمند انجام شده است. تحلیل الگوهای استخراج‌شده از این دستگاه‌ها، که بخش عمده‌ای از آن در شرایط صلح و بدون درگیری مستقیم صورت می‌گیرد، بخشی از همین تلاش هاست.
اظهارات اخیر رئیس سازمان پدافند غیرعامل و حواشی پیرامون آن، این پرسش‌ها را جدی‌تر کرده است. حتی اگر از ناکامی این سازمان در اقدامات فیزیکی و ملموس، همچون احداث پناهگاه‌های شهری و راه‌اندازی سامانه‌های هشدار هوایی، چشم‌پوشی کنیم، تأثیر واقعی اقدامات غیرفیزیکی و توصیه‌محور آن نیز در هاله‌ای از ابهام قرار دارد.
در روزگاری که مرز میان جنگ و صلح بیش از پیش مبهم شده و شاهد ظهور درگیری‌های خاکستری و هیبریدی هستیم، آیا هنوز این سازمان شرایط کشور را با دوگانه‌ای سطحی چون «جنگ» و «صلح» می‌سنجد؟ آیا افراد عالی‌رتبه، حتی در شرایط صلح، می‌توانند مانند شهروندان عادی رفتار کنند؟ و وقتی رئیس مجموعه‌ای که متولی پدافند غیرعامل است، ساده‌ترین ملاحظات امنیتی را رعایت نمی‌کند،
آیا می‌توان این سازمان را حتی در حد نهادی توصیه‌گر و «گفتاردرمان» نیز دانست؟
بازنگری در جایگاه و ساختار این سازمان، با توجه به تجارب گذشته، ضرورتی اجتناب‌ناپذیر است؛ ضرورتی که به تعویق انداختن آن بهای سنگینی برای امنیت ملی کشور خواهد داشت.(2/2)
@ZarebinDefense
