🖍 بلای علل طولی وزارت
💡 چگونه وزارت بهداشت به یک دکان بقالی متحول شد
✍️ به قلم دکتر حامد یحییزاده
-----------------
فیلسوف آلمانی گئورگ ویلهلم فردریش هگل، راهکارهای تحلیلی سترگی در فهم تغییرات سیستمهای پیچیده ارائه داد که با به عاریت گرفتن ابزار وی، نتایج اتوپسی وزارت را به استانداردهای دیالکتیک مماس میکنیم. این نظام فکری بر این پایه استوار شده که نهاد یا ذات هر موجودیتی در عین حال حاوی «ضد نهاد» خود است، ضد خود را رشد داده با آن درگیر شده و در حالت جدیدی استقرار مییابد. آنالیز هگلی هم پیشرفت و هم پسرفت را میتواند توضیح دهد. در اینجا به ما میآموزد که چگونه روحیه مادیگری و عوام پرور مدیران وزارت بهداشت یک نهاد مردمی و علمی را به ساختاری سرمایهداری تنزل داد.
صفات ذاتی وزارت در نام طویل آن مشهود است: وزارت بهداشت(مردمی) درمان(موجودیتی ضرور) و آموزش پزشکی(دانش محور).
اینک با مقارنه نمودن به آنتی تز وزارت میرسیم: سرمایهداری، مشغول به اعمال بیهوده و دانش گریز.
ابتدا باید زمینه و محیط را روشن ساخت. طرح تحول بهانهای بود که وزارت ضرورت وجودی خود را به کل سیستم تحمیل کند. با پس زدن نظارتها و تعجیل برای کسب نتیجه، عوامل حذفی و تصحیح کننده را از خود رفع کرد. این حرکت به معنی قرار گرفتن در محیطهای غیر رقابتی است. محیطهای رقابتی سالمتر هستند زیرا با تهدید به حذف کردن، توسعه عوامل بقا و رشد را تسهیل میکنند. اگر سیستمی بخواهد تکامل خود را در بستری مرفه که فارغ از درایورهای سختگیرانه است طی کند، راه برای لوس شدن و پسرفت باز شده است.
حرفه پزشکی، به خاطر «گران» بودن و سودآوری هنگفتش سخت با مذاق سرمایهداران سازگار است. اگر دستگاههای نظارتی و اجرایی، به سود سرمایهدار به تضاد کار و سرمایه ورود کنند، اهرم بهرهکشی (عامل غیر مردمی بودن) را بدست سرمایهدار میدهند تا نیروی کار (پزشکان) را ارزان کند. در نتیجه مقصود سرمایهدار که تولید کالا و خدمات مطابق با ذائقهٔ بازار و سود بالاتر است، تامین میشود. البته مفهوم «سود» میتواند حداقل در مقاطعی غیر مالی باشد، مثلا مقام سیاسی یا کسب اعتبار و شهرت. انتظار دارم تصور خود از سرمایهدار را از شکل رسانهای آن که فردی خوشگذران و مرفه بیدرد را نشان میدهد ارتقا داده و نهادهای زالوصفتی که هنری جز تزریق پول ندارند و بعد در برج عاج خود منتظر مینشینند که مردم درمانده شروع به کار بیمواجب برای آنها کرده و سرمایهگذاری آنها را شیرین کنند را نیز جزو این گروه قرار دهید.
پوپولیزم و سیاستهای مبتنی بر هلهله شادی، وزارت را در مسیر تضعیف خصلت علمی آن قرار داد. فرهنگ سازی و انطباق با استانداردها، فدای «تطبیق با سلیقه عامه» شد. در این فضا که مقهور سلیقهگرایی شده است تمایلات سرمایهداری از خصلت فردی مدیران ارشدِ وزارت جوانه زده و بسرعت نضج مییابد. اما نتیجه سنتز بدترین نوع سرمایهداری یعنی ورژن دانش گریز آن است که معادل بازارهای معمولی و کوچه خیابانی است با بیماریهای خاص خود.
بروز بعضی سندرومها اثبات میکند که سنتز مستقر شده و سیستم قوام یافته است. شاهد هستیم که توقف جریان سرمایه، وزارت را در حد مرگ فلج کرد، از پروژههایش به راحتی کلاهبرداری میشود، مدعیان پوپولیستتر از خودش مانند ممارسان سنتی عاجزش کردهاند، عوامل درونی ادعای سهمخواهی دارند و از همه خطرناکتر، نه تنها مدیریت و آیندهنگری مالی ندارد بلکه دخل و خرج روزانهاش (حسابداری پایه) هم مخدوش است چنانچه در جیب شرکای خیالی، پولهایش را جستجو میکند. این بیماری نوعی عارضه «شناختی» برای افراد ستاد ایجاد میکند بنابراین مدیران نمیتوانند آنرا ببینند. به همین دلیل از «خود کرده» تظلم خواهی نموده، خود را قربانی و مستحق عنایت خاص تصور میکنند.
چالش ما با وزارت این است که انتظار دارد ماهیتی که در طی چندین سال به آن نایل شده را در یک شب به نهاد مردمی و دانش محور تبدیل کند! در حالیکه حتی به خود زحمت نداده که روی مبارک را از مسیر سابق برگرداند.
#hy
@Autopsy7
💡 چگونه وزارت بهداشت به یک دکان بقالی متحول شد
✍️ به قلم دکتر حامد یحییزاده
-----------------
فیلسوف آلمانی گئورگ ویلهلم فردریش هگل، راهکارهای تحلیلی سترگی در فهم تغییرات سیستمهای پیچیده ارائه داد که با به عاریت گرفتن ابزار وی، نتایج اتوپسی وزارت را به استانداردهای دیالکتیک مماس میکنیم. این نظام فکری بر این پایه استوار شده که نهاد یا ذات هر موجودیتی در عین حال حاوی «ضد نهاد» خود است، ضد خود را رشد داده با آن درگیر شده و در حالت جدیدی استقرار مییابد. آنالیز هگلی هم پیشرفت و هم پسرفت را میتواند توضیح دهد. در اینجا به ما میآموزد که چگونه روحیه مادیگری و عوام پرور مدیران وزارت بهداشت یک نهاد مردمی و علمی را به ساختاری سرمایهداری تنزل داد.
صفات ذاتی وزارت در نام طویل آن مشهود است: وزارت بهداشت(مردمی) درمان(موجودیتی ضرور) و آموزش پزشکی(دانش محور).
اینک با مقارنه نمودن به آنتی تز وزارت میرسیم: سرمایهداری، مشغول به اعمال بیهوده و دانش گریز.
ابتدا باید زمینه و محیط را روشن ساخت. طرح تحول بهانهای بود که وزارت ضرورت وجودی خود را به کل سیستم تحمیل کند. با پس زدن نظارتها و تعجیل برای کسب نتیجه، عوامل حذفی و تصحیح کننده را از خود رفع کرد. این حرکت به معنی قرار گرفتن در محیطهای غیر رقابتی است. محیطهای رقابتی سالمتر هستند زیرا با تهدید به حذف کردن، توسعه عوامل بقا و رشد را تسهیل میکنند. اگر سیستمی بخواهد تکامل خود را در بستری مرفه که فارغ از درایورهای سختگیرانه است طی کند، راه برای لوس شدن و پسرفت باز شده است.
حرفه پزشکی، به خاطر «گران» بودن و سودآوری هنگفتش سخت با مذاق سرمایهداران سازگار است. اگر دستگاههای نظارتی و اجرایی، به سود سرمایهدار به تضاد کار و سرمایه ورود کنند، اهرم بهرهکشی (عامل غیر مردمی بودن) را بدست سرمایهدار میدهند تا نیروی کار (پزشکان) را ارزان کند. در نتیجه مقصود سرمایهدار که تولید کالا و خدمات مطابق با ذائقهٔ بازار و سود بالاتر است، تامین میشود. البته مفهوم «سود» میتواند حداقل در مقاطعی غیر مالی باشد، مثلا مقام سیاسی یا کسب اعتبار و شهرت. انتظار دارم تصور خود از سرمایهدار را از شکل رسانهای آن که فردی خوشگذران و مرفه بیدرد را نشان میدهد ارتقا داده و نهادهای زالوصفتی که هنری جز تزریق پول ندارند و بعد در برج عاج خود منتظر مینشینند که مردم درمانده شروع به کار بیمواجب برای آنها کرده و سرمایهگذاری آنها را شیرین کنند را نیز جزو این گروه قرار دهید.
پوپولیزم و سیاستهای مبتنی بر هلهله شادی، وزارت را در مسیر تضعیف خصلت علمی آن قرار داد. فرهنگ سازی و انطباق با استانداردها، فدای «تطبیق با سلیقه عامه» شد. در این فضا که مقهور سلیقهگرایی شده است تمایلات سرمایهداری از خصلت فردی مدیران ارشدِ وزارت جوانه زده و بسرعت نضج مییابد. اما نتیجه سنتز بدترین نوع سرمایهداری یعنی ورژن دانش گریز آن است که معادل بازارهای معمولی و کوچه خیابانی است با بیماریهای خاص خود.
بروز بعضی سندرومها اثبات میکند که سنتز مستقر شده و سیستم قوام یافته است. شاهد هستیم که توقف جریان سرمایه، وزارت را در حد مرگ فلج کرد، از پروژههایش به راحتی کلاهبرداری میشود، مدعیان پوپولیستتر از خودش مانند ممارسان سنتی عاجزش کردهاند، عوامل درونی ادعای سهمخواهی دارند و از همه خطرناکتر، نه تنها مدیریت و آیندهنگری مالی ندارد بلکه دخل و خرج روزانهاش (حسابداری پایه) هم مخدوش است چنانچه در جیب شرکای خیالی، پولهایش را جستجو میکند. این بیماری نوعی عارضه «شناختی» برای افراد ستاد ایجاد میکند بنابراین مدیران نمیتوانند آنرا ببینند. به همین دلیل از «خود کرده» تظلم خواهی نموده، خود را قربانی و مستحق عنایت خاص تصور میکنند.
چالش ما با وزارت این است که انتظار دارد ماهیتی که در طی چندین سال به آن نایل شده را در یک شب به نهاد مردمی و دانش محور تبدیل کند! در حالیکه حتی به خود زحمت نداده که روی مبارک را از مسیر سابق برگرداند.
#hy
@Autopsy7