🖍 بیرق مارکسیسم بر فراز بهداشت و درمان
💡 چگونه از تئوریهای ناسالم و زیرخاکی برای سلامت مردم معضل بتراشیم
✍️ به قلم دکتر حامد یحییزاده
----------------
روند اجرایی طرح تحول به علت عدم اعتنا به کارشناسی و نظامهای فنسالارانه از یک طرف و ضعف دانش مدیریتی از طرف دیگر، مسئولان وزارت بهداشت را به پیروی از یک الگوی شبه مارکسیستی متمایل ساخت. بر آن هستم نشان دهم که وزارت، پزشکی کشور را دچار فجایع مارکسیسم و ابتلا به فنومنهای آن در حوزه سلامت کرده است.
قصد ندارم وارد پیچیدگیهای تئوری مارکسیسم شوم، برای بحث ما همین مقدار کافیست که آنرا دگماتیزمی برای نیل به اهدافی مشخص بدانیم: مقابله با بازار و جریان آزاد سرمایه، سلطه دولت بر ابزار کار، فدا کردن کرامت انسان و حقوق بشر در تقابل با مفهوم جامعه ایدهآل و افزایش بیرویه تعهدات دولت. یکی از فریباترین شعارهای آنها که قرنها عوام و خواص را مسحور کرده است، توزیع عادلانه سرمایه و ثروت بود(در این نوشتار ثروت را درمان بخوانید).
شعار «ثروت برای همه» راه طرح تحول را با چکش سوسیالیستی میگشاید. این طرح، مدعی احقاق حقی اجتماعی است، اما از مطالعه ریشههای محرومیت، میزان تاثیر و عمق این ناعدالتی در طبقات مختلف جامعه طفره میرود. در اجرا، ملت ایران در مقطع زمانی اخیر را مانند یک ملت کمونیست همگن فرض میکند. به همین دلیل مهمترین عامل بیماریهای صعبالعلاج، که ژنتیک و احتمالات است را نادیده گرفته و برای سامان دادن به یک عارضه که کاستیهای جامعه عامل ایجاد آن نیست، امکانات و استعدادهای کشور را «توزیع مجدد» میکند.
اگر وزارت بهداشت وارد بازی بیمه سلامت نشده بود، امکان داشت مساعی خود را متوجه توسعه زیرساختها و سامان دادن به هرم درمان کند اما با در اختیار گرفتن بیمه سلامت، راساً وارد اجرا میشود ولی به غیر مسئولانهترین شکل. هر مراجعهٔ پزشکی را یک «واحد از ارائه خدمت» قلمداد میکند و هر فردی را بدون آنکه وزنی برای نوع بیماری و وضعیت اجتماعی او قائل شود پروسس میکند. هدف وی رضایت آماری خام است، نه شناسایی و تاثیر بر زندگی افراد نیازمند.
یورش سوسیالیزمِ درمان به فتوحات خود نائل میشود: بازار آزاد در مناطق محروم وجود ندارد و جای خود را به تعهدات دولت داده است، ابزار تولید خدمات پزشکی غصب شده تا طبقه کارگر یعنی پزشکان، رایگان برای او کار کنند، دست پزشکان جوان و موّلد از چرخه اقتصاد کشور کوتاه شده و حتی حق بیماران در انتفاع از بعضی داروها به بهانه معیارهای اقتصاد کلان، سلب گردید و مفهوم «کیفیت زندگی» منقضی گشته است.
طراحان «مارکسیست مسلک» موضوع پیچیده سیاست درمان را با توزیع کوپن کالا معادل گرفتند. آنها فقرزدایی در این عرصه را به «سهولت دسترسی» تنزل دادند و بعد از موفقیت کامل در نیل به اهداف فوق، مدعی هستند که اشتباهی در اجرا پیش آمده است! اما من این اظهارات را نوعی فروتنی در قبال تحسینِ مارکس و انگلس در اجرای بی نقص تئوریهای ایشان میدانم.
#hy
@Autopsy7
💡 چگونه از تئوریهای ناسالم و زیرخاکی برای سلامت مردم معضل بتراشیم
✍️ به قلم دکتر حامد یحییزاده
----------------
روند اجرایی طرح تحول به علت عدم اعتنا به کارشناسی و نظامهای فنسالارانه از یک طرف و ضعف دانش مدیریتی از طرف دیگر، مسئولان وزارت بهداشت را به پیروی از یک الگوی شبه مارکسیستی متمایل ساخت. بر آن هستم نشان دهم که وزارت، پزشکی کشور را دچار فجایع مارکسیسم و ابتلا به فنومنهای آن در حوزه سلامت کرده است.
قصد ندارم وارد پیچیدگیهای تئوری مارکسیسم شوم، برای بحث ما همین مقدار کافیست که آنرا دگماتیزمی برای نیل به اهدافی مشخص بدانیم: مقابله با بازار و جریان آزاد سرمایه، سلطه دولت بر ابزار کار، فدا کردن کرامت انسان و حقوق بشر در تقابل با مفهوم جامعه ایدهآل و افزایش بیرویه تعهدات دولت. یکی از فریباترین شعارهای آنها که قرنها عوام و خواص را مسحور کرده است، توزیع عادلانه سرمایه و ثروت بود(در این نوشتار ثروت را درمان بخوانید).
شعار «ثروت برای همه» راه طرح تحول را با چکش سوسیالیستی میگشاید. این طرح، مدعی احقاق حقی اجتماعی است، اما از مطالعه ریشههای محرومیت، میزان تاثیر و عمق این ناعدالتی در طبقات مختلف جامعه طفره میرود. در اجرا، ملت ایران در مقطع زمانی اخیر را مانند یک ملت کمونیست همگن فرض میکند. به همین دلیل مهمترین عامل بیماریهای صعبالعلاج، که ژنتیک و احتمالات است را نادیده گرفته و برای سامان دادن به یک عارضه که کاستیهای جامعه عامل ایجاد آن نیست، امکانات و استعدادهای کشور را «توزیع مجدد» میکند.
اگر وزارت بهداشت وارد بازی بیمه سلامت نشده بود، امکان داشت مساعی خود را متوجه توسعه زیرساختها و سامان دادن به هرم درمان کند اما با در اختیار گرفتن بیمه سلامت، راساً وارد اجرا میشود ولی به غیر مسئولانهترین شکل. هر مراجعهٔ پزشکی را یک «واحد از ارائه خدمت» قلمداد میکند و هر فردی را بدون آنکه وزنی برای نوع بیماری و وضعیت اجتماعی او قائل شود پروسس میکند. هدف وی رضایت آماری خام است، نه شناسایی و تاثیر بر زندگی افراد نیازمند.
یورش سوسیالیزمِ درمان به فتوحات خود نائل میشود: بازار آزاد در مناطق محروم وجود ندارد و جای خود را به تعهدات دولت داده است، ابزار تولید خدمات پزشکی غصب شده تا طبقه کارگر یعنی پزشکان، رایگان برای او کار کنند، دست پزشکان جوان و موّلد از چرخه اقتصاد کشور کوتاه شده و حتی حق بیماران در انتفاع از بعضی داروها به بهانه معیارهای اقتصاد کلان، سلب گردید و مفهوم «کیفیت زندگی» منقضی گشته است.
طراحان «مارکسیست مسلک» موضوع پیچیده سیاست درمان را با توزیع کوپن کالا معادل گرفتند. آنها فقرزدایی در این عرصه را به «سهولت دسترسی» تنزل دادند و بعد از موفقیت کامل در نیل به اهداف فوق، مدعی هستند که اشتباهی در اجرا پیش آمده است! اما من این اظهارات را نوعی فروتنی در قبال تحسینِ مارکس و انگلس در اجرای بی نقص تئوریهای ایشان میدانم.
#hy
@Autopsy7