🖍 پشت درهای بسته وزارت
💡 چگونه تظاهر به کارشناسی را به رخ مردم بکشیم
✍️ به قلم دکتر حامد یحییزاده
--------------
حریرچی در گردهمایی انجمنهای اسلامی پزشکان در دیماه امسال: "برای طرح تحول یک سری زندگیشون رو کنار گذاشتن، کار آموزشیشون رو کنار گذاشتن، خانواده را کنار گذاشتن و روزی ۱۴ ساعت کار میکنند..."
معترفم بحث پیرامون فرهنگ کاری حاکم بر یک اداره دولتی جذابیتی ندارد. اما بیم آن میرود مقامات اداری به منزلت علمی ارتباط داده شود و مورد وثوق جامعه واقع شود. لازم دانستم از چند نکته سم زدایی شود تا مبادا اشخاصی با اتخاذ دستورالعمل فوق به خود، خانواده و جامعه آسیب برسانند.
ابتدا توجه شما را به قسمت اول سخن جلب میکنم. شکی نیست، افرادی که وظایف اجتماعی خود را کنار میگذارند، خانواده خود را طرد میکنند و با افراط در کار کردن، سلامتی خود را به خطر میاندازند، نه تنها الگوی مناسبی نیستند بلکه رفتار آنها بیمارگونه است و در هیچ مکتب مدیریتی چنین سلوکی صواب تشخیص داده نشده است. چنانچه شخص به این رویه اعتیاد پیدا کرده باشد توصیه میشود برای اصلاح رفتار از افراد حرفهای کمک دریافت کند. اما اگر به اجبارِ کارفرما دچار شده است به اداره کار شکایت نماید.
مداقه بعدی در خصوص عدد غیر عادی ۱۴ ساعت کار در روز است. چنین آماری، ابتداً وقتکشی در جلسات را به ذهن متبادر میکند. بیایید با غمض عین، فرض کنیم ۱۴ ساعت معیاری از تلاش مدیران است، اما اگر با چنین شخص پر تلاشی همراه شویم پس از ساعاتی، آثار خستگی در ایشان نمایان میگردد. طبعاً نتیجه عملکرد وی، دردی از جامعه دوا نخواهد کرد. لیکن خوشحالم که این آزمون فرضی به ما کمک نمود تا بفهمیم علت کیفیت نازلِ تصمیمات و سیاستهای وزارت چیست. تنها میماند موارد بسیار نادری که افراد نابغه و استثنایی قادر به ساعات متمادی، کار ممتاز باشند که این مورد برای وزارت قابل حصول نیست. اگر چه وزارت روز به روز در حال پیشروی بسوی ما و تجاوز به حریم و قابلیتهای پزشکان است اما از طرف ما دلیل و سنخیتی وجود ندارد که نخبگان پزشکی تن به همکاری با وزارت بهداشت بدهند و دین و دنیای خود را تباه سازند.
"بهرهوری" علمی است که کار مفید برای سازمان را مورد سنجش قرار میدهد. بصورت بسیار ساده، شاخص بهرهوری نسبت کار انجام شده (نه تظاهر به انجام کار در قالب کارتزنی و تایمکس) به منابعی است که زیر دست و پای کارکنان انداخته میشود. بعنوان مثال از دیدگاه بهرهوری، اثر جلسهای را که کارشناسان محترم در آن به این نتیجه رسیدهاند که «امریکا هفتاد برابر ایران در حوزه سلامت هزینه میکند» را صفر در نظر میگیرد و نسبت به اینکه برای این جلسه چه مقدار منابع سازمان (مخرج کسر) از جمله تعداد نفرات، مبلغ اضافه کاری، برق، منشی، فضا، نهار، نگهبانی و و و صرف شده، علی السویه است. برخلاف نظر آقای حریرچی، تمام آن فداکاریها! و ۱۴ ساعتها! را باید نادیده گرفت و هدر رفته محسوب کرد.
اکنون در مییابیم که فارغ از نتایج فاجعهبار نشستهای وزارت، روند «تولید کارشناسی» یکی از محلهای هزینه است که مقادیر متنابهی از منابع سلامت را به باد میدهد.
#hy
@Autopsy7
💡 چگونه تظاهر به کارشناسی را به رخ مردم بکشیم
✍️ به قلم دکتر حامد یحییزاده
--------------
حریرچی در گردهمایی انجمنهای اسلامی پزشکان در دیماه امسال: "برای طرح تحول یک سری زندگیشون رو کنار گذاشتن، کار آموزشیشون رو کنار گذاشتن، خانواده را کنار گذاشتن و روزی ۱۴ ساعت کار میکنند..."
معترفم بحث پیرامون فرهنگ کاری حاکم بر یک اداره دولتی جذابیتی ندارد. اما بیم آن میرود مقامات اداری به منزلت علمی ارتباط داده شود و مورد وثوق جامعه واقع شود. لازم دانستم از چند نکته سم زدایی شود تا مبادا اشخاصی با اتخاذ دستورالعمل فوق به خود، خانواده و جامعه آسیب برسانند.
ابتدا توجه شما را به قسمت اول سخن جلب میکنم. شکی نیست، افرادی که وظایف اجتماعی خود را کنار میگذارند، خانواده خود را طرد میکنند و با افراط در کار کردن، سلامتی خود را به خطر میاندازند، نه تنها الگوی مناسبی نیستند بلکه رفتار آنها بیمارگونه است و در هیچ مکتب مدیریتی چنین سلوکی صواب تشخیص داده نشده است. چنانچه شخص به این رویه اعتیاد پیدا کرده باشد توصیه میشود برای اصلاح رفتار از افراد حرفهای کمک دریافت کند. اما اگر به اجبارِ کارفرما دچار شده است به اداره کار شکایت نماید.
مداقه بعدی در خصوص عدد غیر عادی ۱۴ ساعت کار در روز است. چنین آماری، ابتداً وقتکشی در جلسات را به ذهن متبادر میکند. بیایید با غمض عین، فرض کنیم ۱۴ ساعت معیاری از تلاش مدیران است، اما اگر با چنین شخص پر تلاشی همراه شویم پس از ساعاتی، آثار خستگی در ایشان نمایان میگردد. طبعاً نتیجه عملکرد وی، دردی از جامعه دوا نخواهد کرد. لیکن خوشحالم که این آزمون فرضی به ما کمک نمود تا بفهمیم علت کیفیت نازلِ تصمیمات و سیاستهای وزارت چیست. تنها میماند موارد بسیار نادری که افراد نابغه و استثنایی قادر به ساعات متمادی، کار ممتاز باشند که این مورد برای وزارت قابل حصول نیست. اگر چه وزارت روز به روز در حال پیشروی بسوی ما و تجاوز به حریم و قابلیتهای پزشکان است اما از طرف ما دلیل و سنخیتی وجود ندارد که نخبگان پزشکی تن به همکاری با وزارت بهداشت بدهند و دین و دنیای خود را تباه سازند.
"بهرهوری" علمی است که کار مفید برای سازمان را مورد سنجش قرار میدهد. بصورت بسیار ساده، شاخص بهرهوری نسبت کار انجام شده (نه تظاهر به انجام کار در قالب کارتزنی و تایمکس) به منابعی است که زیر دست و پای کارکنان انداخته میشود. بعنوان مثال از دیدگاه بهرهوری، اثر جلسهای را که کارشناسان محترم در آن به این نتیجه رسیدهاند که «امریکا هفتاد برابر ایران در حوزه سلامت هزینه میکند» را صفر در نظر میگیرد و نسبت به اینکه برای این جلسه چه مقدار منابع سازمان (مخرج کسر) از جمله تعداد نفرات، مبلغ اضافه کاری، برق، منشی، فضا، نهار، نگهبانی و و و صرف شده، علی السویه است. برخلاف نظر آقای حریرچی، تمام آن فداکاریها! و ۱۴ ساعتها! را باید نادیده گرفت و هدر رفته محسوب کرد.
اکنون در مییابیم که فارغ از نتایج فاجعهبار نشستهای وزارت، روند «تولید کارشناسی» یکی از محلهای هزینه است که مقادیر متنابهی از منابع سلامت را به باد میدهد.
#hy
@Autopsy7