𝐅𝐨𝐫 ↬「 @imhenri 」
تن خسته و زخمیش روی زمین افتاده بود و نفس کشیدن براش سخت شده بود. تمام اراده ش رو جمع کرد و از جاش بلند شد و با وجود سختی راه رفتن تا خونه رفت.
از وقتی که پدر و مادرش از همدیگه جدا شده بودن و مادرش با مرد دیگه ای ازدواج کرده بود حتی یه کلمه هم با اون زن حرف نزده بود. سهون زیاد سنی نداشت اما درکش به اندازه ی یه آدم بزرگ سال بود و همین مزیت شخصیتش باعث میشد تا مادرش بهش اعتماد داشته باشه و بذاره تا پسرش مستقل بمونه.
اما فقط یه نفر میدونست که سهون با وجود چهره ی سرد و اخلاق زننده ش درواقع یه بچه ی مظلوم و شکننده س که هیچ آزاری برای کسی نداره و اون برادر ناتنی سهون، پسر مردی بود که الان ناپدریش به حساب میومد.
تن زخمیش رو به سختی داخل حموم کشید و به سوالای خدمتکار خونه که ازش میپرسید چه بلایی سرتون اومده چیشده هیچ جوابی نداد و در رو محکم بست.
لوهان با شنیدن سر و صدا وارد پذیرایی شد و با شنیدن حرفهای خدمتکار با نگرانی سمت حموم رفت و تقه های آرومی به در زد.
+هون؟ سهونی؟
با شنیدن جمله ی تنهام بذار نفسش رو اروم بیرون داد و در حموم رو باز کرد و وارد شد. یا دیدن یونیفورم مدرسه ی سهون که پاره شده بود و لباس سفیدش که رد خون روش افتاده بود و کبودی ابرو و پارگی گوشه ی لب سهون با نگرانی جلو رفت.
+هونی چه بلایی سر خودت آوردی؟ کار کیه ها؟
سهون سرش رو بالا گرفت و نگاهش رو به صورت کوچیک و چشمهای زیبای هیونگش داد. دلش نمیومد که دل اون پسر رو بشکنه هرچقدر از مادرش یا بقیه متنفر بود لوهان هیونگش تنها کسی بود که همیشه درکش میکرد گ به جای سرزنشش اون رو به آرومی راهنمایی میکرد و نگرانش میشد.
به آستین لباس لوهان چنگ آرومی زد و سرش رو پایین انداخت و به آرومی حرف زد.
_خوبم هیونگ، میخوام به سر و وضعم برسم.. برو من میام پیشت.
ولی لوهان کسی نبود که برادرش رو تو اون وضعیت تنها بذاره. دستش رو بین موهای سهون کشید و وقتی مطمئن شد که سرش ضربه ای نخورده با ملایمت لباسهای تن برادر کوچیکترش رو از تنش بیرون آورد و برای چند لحظه از حمام بیرون رفت.
با برگشتنش حوله ی تن پوش و دستمال کوچیکی رو به همراه چندتا چسب زخم داخل حموم آورد.
+بذار کمکت کنم، قول میدم بهت آسیب نزنم هونی.
به آرومی سرش رو تکون داد و بدنش رو به دستهای کوچیک هیونگش سپرد و اجازه داد تا اون تنش رو بشوره و زخمای بدنش رو تمیز کنه.
بعد از اینکه حمومش تموم شد سهون رو داخل اتاقش برد و براش لباس آماده کرد و کمکش کرد تا اونها رو تنش کنه.
سهون طبق عادتش پایین تخت روی بالشتک نرمش نشست و لوهان با برداشتن حوله ی کوچیکی آروم آروم شروع به خشک کردن موهای خیس برادرش کرد.
+نمیخوای بگی چیشده؟
_هیونگ میدونی... آدمی نیستم که برگردم به گذشته ی شومم نگاه کنم اما من و تو شرایط یکسانی داریم و میدونم که تو بهتر از هرکسی میتونی من رو درک کنی.
لوهان لبخند مهربونی زد و سرش رو به آرومی تکون داد.
+میدونم سهونا... و خوشحالم که دونسنگم انقد عاقل و بالغ هست که متوجه بشه فکر کردن به گذشته هیچ نفعی براش نداره.
دست هیونگش رو بین دستش گرفت و سمت پایین کشید تا صورتش و مقابل خودش ببینه.
_برام مهم نیست از این به بعد چه اتفاقی میفته، تو تنها کسی هستی که قراره گذشته ی آینده ی من رو بسازه و میخوام با تموم وجودم ازت مراقبت کنم، همونطور که تو تنهام نذاشتی.
قبل از اینکه مهلتی برای جواب به لوهان بده لبهاش رو روی لبهای گرم برادرش چسبوند و بوسه ی طولانی و سطحی روی لبهاش نشوند.
تن خسته و زخمیش روی زمین افتاده بود و نفس کشیدن براش سخت شده بود. تمام اراده ش رو جمع کرد و از جاش بلند شد و با وجود سختی راه رفتن تا خونه رفت.
از وقتی که پدر و مادرش از همدیگه جدا شده بودن و مادرش با مرد دیگه ای ازدواج کرده بود حتی یه کلمه هم با اون زن حرف نزده بود. سهون زیاد سنی نداشت اما درکش به اندازه ی یه آدم بزرگ سال بود و همین مزیت شخصیتش باعث میشد تا مادرش بهش اعتماد داشته باشه و بذاره تا پسرش مستقل بمونه.
اما فقط یه نفر میدونست که سهون با وجود چهره ی سرد و اخلاق زننده ش درواقع یه بچه ی مظلوم و شکننده س که هیچ آزاری برای کسی نداره و اون برادر ناتنی سهون، پسر مردی بود که الان ناپدریش به حساب میومد.
تن زخمیش رو به سختی داخل حموم کشید و به سوالای خدمتکار خونه که ازش میپرسید چه بلایی سرتون اومده چیشده هیچ جوابی نداد و در رو محکم بست.
لوهان با شنیدن سر و صدا وارد پذیرایی شد و با شنیدن حرفهای خدمتکار با نگرانی سمت حموم رفت و تقه های آرومی به در زد.
+هون؟ سهونی؟
با شنیدن جمله ی تنهام بذار نفسش رو اروم بیرون داد و در حموم رو باز کرد و وارد شد. یا دیدن یونیفورم مدرسه ی سهون که پاره شده بود و لباس سفیدش که رد خون روش افتاده بود و کبودی ابرو و پارگی گوشه ی لب سهون با نگرانی جلو رفت.
+هونی چه بلایی سر خودت آوردی؟ کار کیه ها؟
سهون سرش رو بالا گرفت و نگاهش رو به صورت کوچیک و چشمهای زیبای هیونگش داد. دلش نمیومد که دل اون پسر رو بشکنه هرچقدر از مادرش یا بقیه متنفر بود لوهان هیونگش تنها کسی بود که همیشه درکش میکرد گ به جای سرزنشش اون رو به آرومی راهنمایی میکرد و نگرانش میشد.
به آستین لباس لوهان چنگ آرومی زد و سرش رو پایین انداخت و به آرومی حرف زد.
_خوبم هیونگ، میخوام به سر و وضعم برسم.. برو من میام پیشت.
ولی لوهان کسی نبود که برادرش رو تو اون وضعیت تنها بذاره. دستش رو بین موهای سهون کشید و وقتی مطمئن شد که سرش ضربه ای نخورده با ملایمت لباسهای تن برادر کوچیکترش رو از تنش بیرون آورد و برای چند لحظه از حمام بیرون رفت.
با برگشتنش حوله ی تن پوش و دستمال کوچیکی رو به همراه چندتا چسب زخم داخل حموم آورد.
+بذار کمکت کنم، قول میدم بهت آسیب نزنم هونی.
به آرومی سرش رو تکون داد و بدنش رو به دستهای کوچیک هیونگش سپرد و اجازه داد تا اون تنش رو بشوره و زخمای بدنش رو تمیز کنه.
بعد از اینکه حمومش تموم شد سهون رو داخل اتاقش برد و براش لباس آماده کرد و کمکش کرد تا اونها رو تنش کنه.
سهون طبق عادتش پایین تخت روی بالشتک نرمش نشست و لوهان با برداشتن حوله ی کوچیکی آروم آروم شروع به خشک کردن موهای خیس برادرش کرد.
+نمیخوای بگی چیشده؟
_هیونگ میدونی... آدمی نیستم که برگردم به گذشته ی شومم نگاه کنم اما من و تو شرایط یکسانی داریم و میدونم که تو بهتر از هرکسی میتونی من رو درک کنی.
لوهان لبخند مهربونی زد و سرش رو به آرومی تکون داد.
+میدونم سهونا... و خوشحالم که دونسنگم انقد عاقل و بالغ هست که متوجه بشه فکر کردن به گذشته هیچ نفعی براش نداره.
دست هیونگش رو بین دستش گرفت و سمت پایین کشید تا صورتش و مقابل خودش ببینه.
_برام مهم نیست از این به بعد چه اتفاقی میفته، تو تنها کسی هستی که قراره گذشته ی آینده ی من رو بسازه و میخوام با تموم وجودم ازت مراقبت کنم، همونطور که تو تنهام نذاشتی.
قبل از اینکه مهلتی برای جواب به لوهان بده لبهاش رو روی لبهای گرم برادرش چسبوند و بوسه ی طولانی و سطحی روی لبهاش نشوند.