scenario challenge


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified



Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


🦋✨امیدوارم خوشتون اومده باشه✨🦋


𝐅𝐨𝐫 ↬「 @CarouselofEmotions 」
انگشتش رو روبروی گلهای بنفش رنگیه پروانه ی کوچیکی روشون نشسته بود گرفت و وقتی پروانه پاهای کوچیکش رو روی انگشتش گذاشت و بالش رو اروم باز و بسته کرد لبخندی روی لبهاش نشست.
هیونجین برای هزاران بار دیدن لبخند فلیکس حاضر بود که تموم پروانه های اون منطقه رو برای بیاره اما روزی که این حرف رو زد فلیکس برای اولین بار با عصبانیت گفته بود که اون ها زیبایی های آزاد طبیعتن و هیونجین حق نداره که اونهارو اسیر خودش کنه، بخاطر همین فقط گلخونه ی کوچیکی با گلهای بنفش رنگ رو براش درست کرده بود تا پروانه ها خودشون به اونجا رفت و آمد کنن و با اینکار بتونه دل پسری که میخواد رو به دست بیاره.
با پر زدن پروانه از روی انگشتش، فلیکس لب به سخن باز کرد و از انواع پروانه ها و مکان زندگیشون با ذوق برای هیونجین حرف زد.
بعد انگار متوجه شد چقدر پرحرفی کرده، چشمای معصومش رو به نگاه هیونجین دوخت و سمتش برگشت و طوری بهش خیره شد انگار که بخاطر پرحرفی هاش شرمنده شده؛ اما بدون هماهنگی توسط دستهای قوی هیونجین محاصره شد.
شیرین زبونی فلیکس و بعد نگاه خیره ش چیزی نبود که هیونجین بتونه تحمل کنه و جسم کوچیکش رو بغل نگیره.


𝐅𝐨𝐫 ↬「 @ansdaily 」
صدای باد تنها صدایی بود که توی مزرعه ی خانوادگیشون هوهو میکشید. شب پاییزی و سردی مزرعه ی روبروشون رو در بر گرفته بود. با این وجود آسمون امشب به طرز باور نکردنی ای سیاه و سفید شده بود، ستاره های درخشان و ماه روشنی که سیاهی مطلق شب رو از بین برده بود و صدای باد و جرقه های اتیش داخل شومینه، فضای لذتبخشی رو به وجود آورده بود.
چان و مینهو کنار هم روی صندلی های جلوی شومینه نشسته بودن و ماگ های قهوه ی تلخی که بین دستهاشون گرفته بودن رو کم کم مینوشیدن. توی مزرعه ی تاریکی در دل اون شب خاکستری تنها نور خونه ی چوبی اون دو پسر بود که شب رو کمی روشن تر کرده بود و تنها گرمایی که وسط اون زمین ها احساس میشد، گرمی اتیش داخل شومینه و قهوه ی بین دستهاشون نبود؛ بلکه گرمای قلبهایی بود که با وجود سکوت شب و فضای اطرافشون توی قلبهاشون احساس میکردن.
"سکوتی که معنای عمیق اون رو هزار کلمه ی عاشقانه هم نمیتونست توصیف کنه."


𝐅𝐨𝐫 ↬「 @aqua_dailylife 」
با صدای چرخیدن کلید توی در نگاهش رو بالا گرفت و بعد با حالت قهر صفحه ی کتابش رو ورق زد و شروع به خوندن ادامه ش کرد. سان همیشه بعد از برگشتن از سر کار اول دوست پسرش رو بغل میگرفت اما اینبار این اتفاق نیفتاد؛ یعنی حتی دلجویی ساده هم نمیخواست بخاطر دیر برگشتنش به خونه بکنه؟
سونگهوا که تا اون لحظه منتظر دوست پسر بدقولش بود با اخم محوی سرش رو بالا گرفت تا ببینتش اما با دیدن گربه ی خاکستری رنگی که بین دستهای سان لم داده بود، بهت زده از جا بلند شد. بدون توجه خاصی به حالت صورت سان، سمتش رفت اما با بغل گرفتن گربه لبخند پررنگی روی لبهاش جا خوش کرد و تموم توجهش رو خرج نوازش کردن موهای نرم اون گربه کرد.
کل روز به این فکر میکرد که کتابی که روی میزش گذاشته شده بود هدیه ایه که سان برای تولدش خریده و کل روز رو تا برگشتن سان به خونه تنهایی سر کرده بود؛ اما هدیه ی اصلی تولدش گربه ی خاکستری رنگی بود که هرروز درخواست میکرد.
با حس دست گرم سان روی شونه ش تموم ناراحتیش رو نادیده گرفت و با چشمهای قدردانش به دوست پسر فوق العاده ش نگاه کرد.


𝐅𝐨𝐫 ↬「 @MIdNIghtMOoON 」
این اولین سفر دو نفره ی مینهو و چان به یکی از مناطق جنگلی کشور بود. دلشون میخواست تا طبیعت سرسبز رو با چشمهای خودشون ببینن و همینطور که وسط جنگل قدم برمیدارن توی اون هوای سرد دستهای همدیگه رو بگیرن و بعد از یه روز طولانی و سرد شب گرمی رو کنار هم احساس کنن، اما باران شدیدی که شروع به باریدن کرد نقشه هاشون رو برای مدتی به بعد موکول کرد.
زیر سنگهای غار مانندی گوشه ی جنگل ایستاده بودن و به شاخ و برگها و گلهایی که قطره های بارون اونهارو به رقص در آورده بود خیره شده بودن. با شنیدن صدای خنده ی مینهو صورت چان به سمتش برگشت و با دیدن لبخند شیرین روی لبهای قرمز رنگش، لبهای چان هم به لبخند باز شدن.
دستش رو دور شونه های همسر حواس پرتش حلقه کرد و وقتی سر مینهو روی شونه ش جا خوش کرد، بوسه ای روی موهای نم دارش زد.
درخواست مینهو برای رفتن بیرون از زیر سنگ و رقصیدن زیر بارون کمی دیوونگی بنظر میومد اما چان خودش هم مثل اون پسر بچه عاشق دیوونه بازی های اینطوری بود؛ پس بدون تامل، با وجود سردی بیش از حد هوا، تن هاشون رو زیر بارون به رقص وادار کردن.


𝐅𝐨𝐫 ↬「 @Dellunax 」
پشمک صورتی رنگش رو سمت چرخ و فلک بزرگی که جلوی چشمشون بود گرفت و با چشمهای شیطونی به دوست پسر اخمو و بد اخلاقش خیره شد. تهیونگ میدونست که اگه جونگ کوک چیزی رو بخواد دست بردار نیست و حالا با وجود ترسش از ارتفاع، سعی میکرد اون رو از سوار شدن توی اون کابین های مسخره ی چرخ و فلک منصرف کنه و سمت بازی های دیگه ی داخل شهر بازی ببره.
جونگ کوک اما میخواست تجربه ی بوسیده شدن توسط دوست پسر بداخلاقش داخل چرخ و فلک رو برای چندمین بار احساس کنه پس فقط تیکه ی بزرگی از پشمکش جدا کرد و بین لبهای تهیونگ فرو برد و بعد دستش رو گرفت و سمت چرخ و فلک کشید.
بلافاصله بعد از نشستنشون داخل کابین لبهای صورتی رنگ جونگ کوک بود که لبهای شیرین تهیونگ رو بین خودشون اسیر کردن و مکهای عمیقی به اون لبهای شیرین زدن.
تا پایان اون مسافرت 10 دقیقه ای با وجود دلبر شیرینی مثل اون بانی شیطون، ترس از ارتفاع برای تهیونگ کاملا معنای خودش رو از دست داده بود.


𝐅𝐨𝐫 ↬「 @yourssora 」
فانوس کم نور توی دستش رو برف ها گذاشت و برفی که روی تخته سنگ بود رو با دست کنار زد. دستهای سردش رو داخل جیباش فرو برد و روی سنگ نشست تا بعد از پیاده روی طولانی استراحت کنه.
ون مشکی رنگی که از بین جاده ی برفی راه خودش رو پیدا میکرد کمی جلو تر ایستاد. انگار متوجه پسر آبی پوشی که بین برفا کنار یه فانوس نشسته بود شده بود. پسری هم سن و سال خودش از ون پا بیرون گذاشت و به سمتش اومد. مینهو با حالت ترسیده ای فانوسش رو از روی زمین برداشت و توی بغلش گرفت اما اون پسر فقط دستش رو سمتش دراز کرد تا از جا بلندش کنه و مینهو از سر ناچاری دست سرد و کوچیکش رو میون دست مردونه ی ناجی جلوی روش گذاشت.
با رسیدنشون به ون پسرک آبی پوش که از سرما میلرزید روی یکی از صندلی های گرم و نرم داخل ون جا خوش کرد.
با نشستنش روبروی مینهو شات ودکایی که کنار دستش بود رو برداشت و کمی مزه مزه کرد و توی افکارش غرق شد. چان، پسر یکی از سیاستمدار های اون کشور، ناخواسته به پسر بچه ای که میون برف ها نشسته بود کمک کرد و حالا فقط باید میفهمید که چرا قلب سردش برای نجات آدم بی خانمانی مثل اون از وسط یخبندان زمستان، به رنگ قرمز در اومده.


𝐅𝐨𝐫 ↬「 @Reveroses 」
دستهاش رو روی میز چوبی که به پنجره ی بزرگ کلبه چسبیده بود گذاشته بود و به بیرون نگاه میکرد. دونه های برف بوسیله ی باد به هر طرف کشیده میشدن و هرکدوم روی جایی مینشستن. دستهاش رو بخاطر سرما روی بازوهاش گذاشت و بینیش رو بالا کشید. با حس دستی روی شونه ش به عقب برگشت و با دیدن دونسنگش لبخندی زد.
جونگین ظرف اناری که دستش بود رو لب میز گذاشت و شال گردن خاکستری رنگی رو دور گردن هیونگش انداخت.
روی مینهو رو سمت پنجره برگردوند و دستهاش رو دور کمر هیونگش حلقه کرد. لبخند روی لبهای مینهو بخاطر ظرفی پر از دونه های میوه ی مورد علاقش و بعد اغوش گرم دونسنگش که همیشه حواسش به هیونگش بود، پررنگ تر شد.
اگه زمان همونجا متوقف میشد و مینهو کنار جونگین به تماشای برف سفید و چشیدن طعم ترش و شیرین انار می ایستاد، لحظه های شیرینی قدم میخورد که مینهو هرگز تو گذشته ی تلخش طعمش رو نچشیده بود.


𝐅𝐨𝐫 ↬「 @slince_2789 」
کلاه بارونی هاشون روی سرشون جا خوش کرده بود و دستهاشون بدنهاشون رو بغل گرفته بود. راه ناشناسی از جنگل رو به سمت نوری که از دور دیده بودن در پیش گرفته بودن تا شاید امشب بتونن راهنما یا سر پناهی برای استراحت پیدا کنن پس تا هوا تاریک نشده بود وقتش بود.
با دیدن کلبه ی جمع و جوری که بین درختای بلند افرا، شکوه و زیبایی خودش رو هنوز هم حفظ کرده بود، ایستادن و با اشاره ی تهیونگ سمت کلبه رفتن. با دومین تقه ای که به در خورد پیرزن ریز جثه ای در رو باز کرد و با چشم به هردوشون نگاه کرد.
با دیدن دو پسری که بارونی های بلندی تنشون بود و اب از سر و بدنشون چکه میکرد متوجه جریان شد و از جلوی در کنار رفت. شاید قصر شکلات تهیونگ و جونگ کوک داخل کلبه بود. خانم مسنی که با مهربانی هردوی اونها رو راهنمایی کرد و گذاشت تا سرپناهی برای امشب داشته باشن، در ازاش فقط برگهای افرای خیس شده توسط باران رو از هردو پسر تقاضا کرد. برگهای افرایی که نماد تعهد بین او و همسر از دست رفته اش بود، حس تعهد و وفاداری رو توی قلبهای اون دو پسر ایجاد کرد.


𝐅𝐨𝐫 ↬「 @Greenieo 」
موهای طلایی و بلندش رو باز کرد و کش مشکی رنگش رو بالای کیسه خوابش انداخت و به جیسونگی که داشت با دقت بسته ی مارشملوش رو باز میکرد نگاه کرد.
شاید اگه ماشینش تو راه رسیدن به چشمه خراب نشده بود نمیتونست با سنجاب مو مشکی و نازش وسط صدای جغد ها و تکون خوردن درختا توسط باد و توی یک چادر و یک کیسه خواب و یک پتوی مشترک تنها بمونه.
باید برای این اتفاق از کائنات تشکر میکرد چون تنها چیزی که هیونجین میخواست خلوتش با دوست پسر کوچولوش بود؛ پس فقط سرش رو بهش نزدیک کرد و تیکه ی مارشملو رو از بین لبهای جیسونگ گاز زد. طعم شیرینش با شیرینی لبهای جیسونگ چندین برابر شده بود.


🦋چالش جدید و دارم میذارم.. فقط اینکه.. امیدوارم از ایمجینا خوشتون بیاد🤍


𝐅𝐨𝐫 ↬「 @CarouselofEmotions 」

نگاهش رو از داخل آینه به چشمای گیرا و صورت فوق العاده زیباش داد و دستش رو روی موهای طلایی رنگش کشید. انگشتای کشیده ش رو تا روی پوست گردن بی نقصش پایین کشید و با شنیدو صدای هیونجین سرش رو سمت عقب برگردوند.
+هی لیکسی زود باش، باید بریم روی استیج فنا منتظرمونن.
با تکون دادن سرش سمت بقیه اعضا رفت و با بیرون رفتنش دستش توسط کسی کشیده شد. سمت اون شخص برگشت و با دیدن هیونجین اب دهنش رو قورت داد و کمی بهش نزدیکتر شد.
_چیشده هیونی؟
هیونجین سرش رو به فلیکس نزدیکتر کرد و زیر گوشش نجوا کرد.
+خیلی برای بقیه دلبری نکن، وگرنه تنبیهت میکنم.
سرش رو عقب آورد و به چشمای دلبر کوچولوش نگاه کرد و نیشخندی بهش زد و زودتر از فلیکس سمت استیج رفت و فلیکس به تبعیت از دوست پسر حسود و سخت گیرش پشت سرش راه افتاد.
با ورود همه ی اعضا روی استیج صدای جیغ فنا شنیده شد و هر کدوم قسمتی از اجرا که برنامه ریزی شده بود رو انجام دادن و در نهایت با صدای تشویق فنا بهشون تعظیم کردن.
با سکوت یهویی که توی سالن ایجاد شد نگاه همه سمت هم برگشت تا یکی سکوت رو بشکنه و حرفی بزنه اما یهو داد بلند یکی از فن ها توجه همه رو به خودش جلب کرد.
" یونگبوکی سارانگهههه، فلیکس عاشقتممممم. "
فلیکس اصلا یاد حرفی که هیونجین بهش زده بود نبود، بدون اینکه ذره ای لبخند بزرگ روی لبهاش رو محو کنه میکروفونش رو جلوی لبهاش گرفت و با صدای دیپ و جذابش بلند حرف زد.
_منم عاشق تک تکتونم استی، مخصوصا تو دختر کوچولو.
با دست به سمت فنی که اعتراف کرده بود اشاره کرده و بعد از تموم شدن حرفش جیغ همه ی دخترای سالن بالا رفت.
فلیکس نگاهش رو بین صورت خندون بقیه اعضا چرخوند و با دیدن صورت هیونجین که با چشمای عصبی و لبهایی که به زور به لبخند باز شده بودن چند بار پلک زد و سرش رو سمت فن ها برگردوند.
بعد از تموم شدن کنسرت تعظیم دوباره ای به فن هاشون کردن و سمت سالن و اتاق استراحت رفتن و بعد از تعویض لباسا بیرون رفتن و داخل ون نشستن.
طی این مدت هیچ حرفی بین فلیکس و هیونجین رد و بدل نشد و با رسیدن به خوابگاه هرکدوم با خستگی سمت اتاقای دونفره شون رفتن تا استراحت کنن.
فلیکس با خستگی لب تختش نشست و با تکون خوردن دسته در سرش رو بالا گرفت و با دیدن هیونحین و صورت سردش از جا بلند شد و ایستاد.
_هی.. هیونی..
هیونجین نگاه سردش رو به صورت فلیکس دوخت و پلک کوتاهی زد و بعد در اتاق رو قفل کرد و با کامل برگشتن سمت فلیکس دستش رو سمت دکمه های بالای پیراهنش برد و بازشون کرد.
+اومدم ببینم بیبی کوچولویی که حرف ددیش رو زیرپا میذاره و برای چندهزار نفر همزمان دلبری میکنه چه تنبیهی برای خودش سراغ داره.


𝐅𝐨𝐫 ↬「 @munaive 」

نگاهش رو از پشت دیوار به در کلاس مورد نظرش دوخته بود و منتظر بود تا هر لحظه تهیونگ از در بیرون بیاد. باید هر جور شده امروز نامه ی اعترافش رو بهش میداد.
با به صدا در اومدن زنگ دانشگاه تهیونگ رو دید که از بین دانشجو های دیگه همراه دوستش از کلاس بیرون میومدن. سمتش دوید و پاکت نامه ش رو تو دستای تهیونگ گذاشت.
_لطفا اینو بخونش، عصر منتظرتم.
بلافاصله بعد از گفتن این حرف نگاهش رو از چشمهای پر از سوال تهیونگ گرفت و سمت حیاط دانشگاه دوید و بعد سمت خونه رفت. باید برای قرارش با کراشش بهترین تیپش رو میزد.

ساعت 6 عصر بود و بالاخره زمان قرارش رسیده بود، روی پل چوبی که روی باریکه ی رودخونه قرار گرفته بود ایستاده بود و یبار دیگه نگاهش رو به لباساش انداخت بعد قدم های ارومش رو روی طول رودخونه کشوند.
چشمش به دونه های ریزی که روی زمین فرود میومدن افتاد. برف سفید موقع کریسمس بالاخره شروع به باریدن کرده بود، اولین برف. لبخند روی لبهای کوک نشسته بود و برای چند دقیقه زمان و مکان و دلیلی که اونجا ایستاده بود رو از یاد برد.

نگاهش رو به پسری که با کاپشن و کلاه سفیدش روی پل چوبی وسط برفا ایستاده بود افتاد و بهش نزدیک شد، دستش رو به ارومی رو شونه ی کوک گذاشت و تکونش داد.
+هی جونگ کوک؟
جونگ با ترس از جا پرید و هینی کشید ولی با دیدن تهیونگ نفسی از سر آسودگی کشید.
_اومدی بالاخره؟
دستهای قرمز شده ش رو داخل جیبای کاپشنش برد و سرش رو پایین انداخت.
+ازم میخوای دوس پسرت بشم؟ ولی میدونی که من گی نیستم پس درخواستت مسخرس.
جونگ کوک با اخم غلیظی نگاهش رو به تهیونگ داد.
_پس اگه درخواستم مسخرس حتما خودمم آدم مسخره ایم، درسته؟ آهای آقاهه گوشات و باز کن، برام مهم نیست که تو گذشته با دخترا یا پسرای دیگه چه ارتباطی داشتی، مهم نیست که به هیچکس اعتماد نداری مهم نیست که فقط خودتو دوست داری و ادم خودخواهی هستی ولی من کسیم که میتونم زخمت و درمان کنم و تورو عاشق خودم کنم.
پشت سر هم این جملات رو به زبون اورد و بدون اینکه متوجه شده باشه مردم اطرافشون بهش خیره نگاه میکنن هربار قدمی به جلو برداشته بود و حالا دقیقا با فاصله ی کم از اون پسر ایستاده بود و با عصبانیت نگاهش میکرد.
تهیونگ که این وجه کوک رو قبلا هیچوقت ندیده بود دستش رو روی دهن پسر کوچیک تر گذاشت و سرش رو نگه داشت.
+مردم دارن نگاه میکنن میخوای آبروم رو ببری؟ آروم بگیر خرگوش پر سر و صدا.
کوکی دست تهیونگ رو محکم گاز گرفت و یه قدم ازش فاصله گرفت.
_تا وقتی من و عصبی نکنی آروم میمونم الانم لطف کن دستمو بگیر و من و ببر سمت یه رستورانی جایی چون بخاطر تو چند ساعته گرسنگی رو تحمل کردم و میخواستم با تو شام بخورم وگرن همینجا خودت و تبدیل میکنم به غذا.
با پررویی تمام حرفاش رو به زبون آورد و دستش رو سمت تهیونگ گرفت.
تهیونگ که نمیخواست بیشتر از این جلب توجه کنه به ناچار دست کوکی رو گرفت و اون و سمت ماشینش برد.
در ماشین رو باز کرد و وقتی کوکی داخلش نشست در و بست و ماشین رو دور زد تا سوار بشه. با نشستنش نگاهش رو سمت کوک برگردوند.
+عجب دیوونه ای هستیا جلو مردم داد بیداد راه میندازی که چی بشه؟
دستش رو سمت سوییچ برد تا ماشین و روشن کنه ک با شنیدن صدای کوک سر جاش خشکش زد.
_جلوی مردم داد بیداد نمیکردم که منو همراه خودت نمی آوردی اینجا، بهت که گفتم، من تورو عاشق خودم میکنم و تا زمانی که نفس میکشم نگهت میدارم، چه بخوای چه نخوای. به زور.
تهیونگ نگاهی به صورت مظلوم کوک انداخت و خنده ش رو خورد، اگر این صورت مظلومش و فاکتور میگرفت اون پسر بچه یه شیطان بود تو جلد یه خرگوش مظلوم.


و تمام:)
امیدوارم خوشتون اومده باشه🦋🙏🏻


𝐅𝐨𝐫 ↬「 @prsstino 」

ایرپاد های سفیدش رو داخل گوشاش گذاشته بود و روی عرشه ی کشتی ایستاده بود. همزمان که زیبایی هماهنگی دلفین ها رو تماشا میکرد دوربین دیجیتالش رو دور گردنش انداخت و با تنظیم کردنش عکس های مختلفی ازشون میگرفت.
نگاهش رو اطراف چرخوند و با دیدن جزیره ای که برای دیدار ازش میرفتن لبخندی زد و دوربینش رو ثابت کرد تا عکس بگیره ولی با دیدن پسری که کمی اونطرف تر با حالت خاصی ایستاده بود و دستاش رو توی جیبش برده بود سرش رو بالا گرفت.
پسری که موهای مشکی و نه چندان بلندش همراه نسیم خنکی توی هوا به رقص در اومده بودن و صورت کوچیک اما جذابش زیر نوری که آفتاب مستقیم به چهره ش میتابوند میدرخشید، شاید یکی از بهترین مدل های عکاسی جیمین میشد.
بدون اینکه وقت رو تلف کنه تا اون منظره رو از دست بده، سریع دوربینش رو بالا گرفت و عکسی از قسمتی از اون جزیره به همراه پسری که از روی کشتی بهش خیره شده بود گرفت.
دوربین رو پایین آورد و با دقت به عکسی که گرفته بود نگاه میکرد که دستی سر شونه ش نشست و با ترس به عقب پرت شد.
قبل از افتادنش از روی عرشه همون دست دور کمرش حلقه شد و بدنش رو ثابت نگه داشت تا بتونه صاف بایسته.
با ترس به کسی که گرفته بودش نگاه کرد و با دیدن همون پسری که ناخواسته مدل عکاسیش شده بود متعجب پلک زد.
_میتونم... کمکتون کنم؟
چهره ی پسر پر از آرامش بود اما خوندن حالات چهره ش برای جیمین کمی سخت بود.
+میتونم عکسی که ازم گرفتی رو ببینم؟
فهمیده بود؟ اگه شکایت میکرد چی؟ سوالایی که جیمین از خودش پرسید کمی نگران کننده بود اما سعی کرد بدون نشون دادن نگرانیش عکس و نشون اون پسر بده.
_خب.. من از شما نمیگرفتم درواقع داشتم از جزیره عکس میگرفتم شما ام افتادین.
پسر سرش رو به معنی باشه تکون داد و بدون حرف دیگه ای به عکسش خیره شد. نگاهش رو بالا گرفت و از فاصله ی کمی که با صورت پسرک مو زیتونی جلوش داشت به چهره ش خیره شد.
+ممکنه این عکس رو برای خودم هم ظاهر کنی؟ میتونم شماره تو داشته باشم؟
جیمین با تعجب از شنیدن سوال اون پسر نگاهش رو سمت دیگه ای چرخوند و عینکش رو روی صورتش صاف کرد.
_اره... اره حتما چرا که نه...
گونه هاش بخاطر فاصله ی نزدیک اون پسر باهاش کمی رنگ گرفته بودن و وقتی که بیزنس کارتش رو به اون پسر داد کمی ازش فاصله گرفت.
+جئون جونگ کوک، اسممه.
لبخند کمرنگی به صورت جیمین زد و جیمین با حالتی که انگار اعتماد بنفسش رو بعد چند دقیقه دوباره به دست آورده لبخند متقابلی زد و دستش رو سمت جونگ کوک گرفت.
_پارک جیمین، دانشجوی گردشگری ام.
جونگ کوک دستهای رو روی نرده های عرشه گذاشت و بهشون تکیه داد و نگاهی به جیمین انداخت. اون پسر بچه که از بدو ورودش به کشتی با اعتماد بنفس و شاد بنظر میرسید اما وقتایی که کاری رو انجام میداد ساکت و بی سر و صدا بود توجهش رو به خودش جلب کرده بود و نمیدونست که تو این مدت کم آینده ی خودش رو با مردی که کنارش ایستاده رقم زده.
شاید این شروع یه سفر به جزیره ی تفریحی نبود، شاید شروع مسیر برای هردو بود که راه ورود به قلب همدیگه رو پیدا کنن.
شاید جیمین جواب سوالش که ' کی حاضر میشه با یه پسری مثل من همراه بشه و کل دنیا رو ببینه؟ ' اینجا پیدا میکرد.


𝐅𝐨𝐫 ↬「 @myCastllex 」

" رزومه ش رو روی میز کوبید و قراردادی که هنوز امضا نشده بود رو جلوی چشماش تیکه پاره کرد و با چشمای قرمز و عصبانیت زیاد بلند داد زد:" تو اخراجی!"
بومگیو بغضش رو قورت داد و قبل از اینکه اشکهاش سرازیر بشن با برداشتن پرونده ش وسایلش رو هم برداشت و از شرکت بیرون زد.
با رسیدن به اولین سطل زباله تموم وسایلش رو داخلش خالی کرد و با گرفتن تلفن همراهش توی مشتش تموم راه تا رودخانه ی هان رو دوید. با رسیدن به نرده های محافظ رود خونه با زانوهایی که بخاطر مسافت زیاد دیگه حسشون نمیکرد روی زمین افتاد و به نرده ها چنگ زد. اشکهاش بالاخره راهی برای بیرون ریختن پیدا کردن و با صدای بلندی شروع به گریه کرد.
مردمی که از کنارش رو میشدن هرکدوم بدون احساسی نگاهش میکردن، بعضی تمسخر میکردن و بعضی با تکون دادن سرشون میگذشتن.
کی حال و روز جوون 19 ساله ای که پدرش بخاطر بدهی های قمار جونش رو از دست داده بود و مادرش که بخاطر بیماری سختش از پا افتاده بود و اون مجبور بود خرجش رو در بیارهدرک میکرد؟ مردم هرکدوم مشکل خودشون رو داشتن ولی این زندگی برای بومگیو بیش از اندازه طاقت فرسا بود.
بعد از مدتی سر پا ایستاد و سعی کرد تا نفس های بریده بریده ش رو بیرون بفرسته و با ترس زیادی تصمیم به پایان دادن به زندگیش گرفت.
پاش رو از لبه نرده ها رد کرد ولی قبل از اینکه کامل رد بشه و خودش رو داخل رودخونه پرت کنه دستای قدرتمندی بدن سبکش رو بغل گرفت و اونو سمت خودش کشید.
با پرت شدنش روی زمین صدای آخ بلندی شنید و با تعجب از پشت نگاه تارش به فردی که خودش رو سپر بومگیو کرده بود تا پسرک به زمین برخورد نکنه نگاه کرد.
بدنش کامل روی اون فرد افتاده بود و اگه اون یه ادم استخونی تر بود تا الان حتما یه جاییش شکسته بود.
+نمیخوای از روم پاشی؟ له شدم بابا چقد سنگینی.
با شرمندگی هق هقش رو کنترل کرد و از روی اون پسر بلند و به نرده ها تکیه داد و زانوهاش رو توی بغلش جمع کرد.
_چی میخوای ازم؟ برای چی کشیدیم پایین؟
پسری که تازه از روی زمین بلند شد و خودش رو میتکوند نگاه زیر چشمی ای به بومگیو انداخت و بعد دوباره جلوش زانو زد.
+می‌خواستی بمیری؟
با حالت تمسخر این سوال رو پرسید ولی تنها واکنش بومگیو فقط چرخوندن صورتش به سمت دیگه و پاک کردن رد اشکاش بود.
+ببین میخوای بمیری اشکال نداره ولی به اون بدبختایی که جسد باد کرده و آش و لاشت رو بعد از چند روز از آب بیرون میکشن یا اون. بدبختی که بخاطر له لورده شدن صورتت باید جسدت رو کالبد شکافی کنه تا بفهمه کی ای فکر کردی؟
بومگیو با فکر به اتفاقات بعد از مرگش با حالت چندشی نگاهش رو سمت اون پسر برگردوند و حالا انگار متوجه چیز دیگه ای شده باشه سکوت کرد. چهره ی خوش تراش و زیبایی که مقابلش بود باعث میشد تا زبونش باز نشه و نتونه حرفی بزنه پس تو سکوت به زیبایی مقابلش خیره شد.
+به چی زل زدی؟ زبون نداری لالی؟
بومگیو با عصبانیت زبونش رو بهش نشون داد و از جاش بلند شد.
"

با یادآوری خاطره ی روز آشناییشون نگاه عاشقش رو روی دوست پسرش زوم کرده بود و هرچقدر که یونجون برای جلب توجهش دست تکون میداد، بی حرکت نشسته بود. یونجون بخاطر بی حرکت موندن بومگیو خنده ای کرد و تو صورتش فوت کرد.
+میدونم خوشگلم ولی مجبور نیستی اينطوری نگام کنی.
خنده ی بلند بومگیو حتی باعث خنده ی خودش هم شد و اینبار دوست پسرش رو توی بغلش کشید.
+چرا اینطوری نگام میکنی؟
_میدونی؟ از اولین روزی که همدیگه رو دیدیم و جونم رو نجات دادی تا الان لحظه به لحظه شاد زندگی کردم.
دستاش رو دور گردن یونجون حلقه کرد و نگاهش رو بین چشمهای براق و گیرای دوست پسرش چرخوند.
_تو نقطه ی شروع زندگی من شدی، حالا بذار تا بهت بگم فردا صدمین روز با هم بودن من و تو و ششمین ماه آشناییمونه، ممکنه فردای مشترکمون رو باهم جشن بگیریم؟
لبخندی روی لبهای یونجون نشست و پیشونیش رو روی شونه ی عشق کوچولوش گذاشت.
+دلم میخواد هرروز زندگیم رو برای ورود تو بهش جشن بگیرم.


𝐅𝐨𝐫 ↬「 @IkimHaneul 」

ظرف نودلش رو وسط میز گذاشت و کاسه ی چینی و چاپستیکای چوبیش رو دستش گرفت. اب دهنش رو با خوشحالی قورت و یکم از نودل و برداشت و بخار هایی که ازش بلند میشد رو فوت کرد و یه جا کلش رو داخل دهنش گذاشت و جوید.
بخاطر طعم خوبش خنده ی پر از ذوقی کرد و از جاش بلند شد و سمت اتاق تهیونگ رفت.
+ته ته بیداری؟
وارد اتاق شد و وقتی جسم مچاله شده از خوابش رو روی تخت دید اخم کرد. سمتش رفت و دستش رو گرفت و کشید.
+ته ته پاشوووو باید باهام نودل بخوری خیلی خوشمزه شدههه.
وقتی تنها ریکشن تهیونگه فقط یه جمله باشه بذار 5 دقیقه دیگه بخوابم رو شنید سرش رو بهش نزدیکتر کرد و بلند داد زد.
+اگه بلند نشی جیبت رو خالی میکنم دست و پات رو میبندم به تخت بهت تجاوز میکنم و بعد از این کشور فرار میکنمممم.
تهیونگ زیر چشماش رو باز کرد و به پسر تخسی که جلوش ایستاده بود و تهدیدای سنگین ولی توخالی میکرد نگاه کرد. ته دلش به جیغ جیغای اون بچه خندید و سر جاش نشست. دستش رو روی صورتش کشید و بعد بدنش رو کش و قوص داد.
+پاشو دیگه الان خمیر میشننن.
_پاشدم دیگه... نمیخوای بذاری دست و صورتم رو بشورم؟
+نچچ اول نودل.
خنده ی صدا داری کرد و از روی تختش بلند شد و سمت آشپزخونه رفت. کوکی با لبخند صندلی رو برای دوست پسر خوابالودش بیرون کشید و یه کاسه نودل پر کرد و جلوش گذاشت. صندلی خودش رو کنار صندلی تهیونگ کشید و یدونه تخم مرغ اب پزی که پخته بود رو با چاپستیکش نصف کرد و نصفش رو روی نودل های تهیونگ گذاشت.
+اینم بخور پروتئین داره واسه اول صبح کلی مقویه.
با لبخند به دوست پسرش خیره شد و تهیونگ برای رد نکردن دست جونگ کوک تیکه ی تخم مرغ رو بهمراه یه مقدار نودل فوت کرد و توی دهنش گذاشت و جوید. برای قدر دانی از پسری که باعث شادی هاش میشد سرش رو سمتش خم کرد و بوسه ی کوتاهی روی گونه ی صاف و نرم کوک زد.
_خیلی خوشمزه س بانی کوچولو، توام شروع کن بخور.
کوکی سرش رو تند تند تکون داد و با ولع شروع به خوردن نودلش کرد. نگاه تهیونگ لحظه ای از روی دوست پسر شیرین و دوست داشتنیش تکون نمیخورد.
توی زندگی ای که نیمش بی حوصلگی بود و نصف دیگش ناامیدی، جونگ کوک تنها نقطه ی امنش بود که همراه چراغی که کرم های شب تاب روشنش کرده بودن تو تاریکی زندگیش محکم ایستاده بود و تهیونگ رو به سمت نور هدایت میکرد.
موهای بلند و مشکی کوکی رو تا پشت گوشش هدایت کرد و یه مقدار دیگه نودل واسش ریخت تا غذا خوردن با نمک کوک رو بازم تماشا کنه.
دستمال کاغذی رو از روی میز برداشت و گوشه های لب بانی کوچولوش رو پاک کرد. با لبخندی که کوک بهش زد حس توجهی که نیاز داشت رو گرفت و بعد شروع به غذا خوردن کرد.
این تنها چیزی بود که تهیونگ بعد از گذر روزای سخت و طاقت فرساش نیاز داشت. یه روز تعطیل که دلبر شیرین زبونش به زور از خواب بیدارش کنه و اون رو برای خوردن غذای ساده ولی خوشمزه ای دعوت کنه و بعد تمام روزشون رو باهم بگذرونن.
با پایان اون روز تنها یه جمله تو ذهن تهیونگ میگذشت؛ باید برای وجود این نعمت زندگیش، سجده ی شکر به جای می آورد.


𝐅𝐨𝐫 ↬「 @mylittlediaryl 」

از لحظه ای که اون براش بی اهمیت شده بود، چند ماهی گذشته بود. نه دیگه بهش نزدیک میشد و نه دیگه حتی سراغی ازش میگرفت.
آدمی که برای ارزش های جونگ کوک اهمیتی قائل نبود حالا به چشمش فقط یه ستاره ی خاموش بود که با هربار دیدنش فقط یادآور زمان تلخی از گذشته ش بود.
سیگار بین انگشت هاش رو بین لبهاش گذاشت و کام عمیقی ازش گرفت. با ورود تهیونگ به اتاقش سیگار رو داخل جاسیگاری گذاشت و با فشردنش باقیمونده ش رو خرد کرد.
+باز این کوفتی رو گرفتی دستت کوک؟ چی از جون اون پاکت سیگار میخوای تو.
روی دسته ی مبل کنار جونگ کوک نشست و یکی از قوطی های آبجو رو باز کرد و سمتش گرفت.
بطری رو از دست تهیونگ گرفت و کمی ازش رو نوشید.
_فقط یادآوری خاطرات بود، نه چیز دیگه.
تهیونگ نیشخندی معناداری زد و متقابل کمی از آبجوش رو نوشید و بعد دستش رو روی زانوش گذاشت.
+بهتر از هرکسی خودت میدونی که اون آدم، آدمه تو نبود، بالاخره یه روز میرفت. بهتره بکشی بیرون ازش.
جونگ کوک نگاه خالی از احساسش رو روی تهیونگ ثابت کرد و با سردی باهاش حرف زد.
_تو چرا از من نمیکشی بیرون؟ هربار باید با گفتن این حرفا بیشتر رو مخم راه بری نه؟
تهیونگ با اخمی که بین ابروهاش انداخت نگاهش رو روی کوکی انداخت.
+چون تو برام مثل یه دو........
قبل از اینکه حرفش تموم بشه کوکی قوطی آب‌ جوش رو روی میز کوبید و بلند شد.
_من دوستت بودم نمیذاشتی به اون آدم نزدیک بشم ته ته تو انقدر خودخواهی که گذاشتی چندین ماه وقتم رو تلف اون کنم و در نهایت بدون اینکه چیزی دستم و بگیره اون ولم کنه. تو ام توی این ماجرا بی تقصیر نیستی.
تهیونگ قوطی آب‌جوش رو تا ته سر کشید و با آرامش‌ مقابل کوکی ایستاد.
+پس میگی منم مقصرم؟
_آره، تو گذاشتی که من تنم رو عین هرزه ها به مزایده......
قبل از تموم شدن حرفش با سوختن سمت چپ صورتش روی زمین افتاد و دستش رو روی گونه ش گذاشت. سیلی که تهیونگ روی گونش نشونده بود باعث شد تا اشکاش بی اختیار بیرون بریزه و با صدای بلند شروع به گریه کرد.
تهیونگ بخاطر سیلی ای که بی اختیار به صورت کوک زده بود جلوش زانو و مچ دستش رو آروم گرفت و وقتی کوک پسش زد دوباره کارش رو تکرار کرد و اینبار سرش رو توی بغلش گرفت و بوسه های آرومی روی موهای جونگ کوک میزد.
+ببخشید ببخشید... صدبار گفتم به خودت نگو هرزه چرا هربار تکرارش میکنی؟ نمیخواستم بزنمت نمیخواستم بهت آسیب بزنم..
مدام این جمله رو تکرار میکرد و هربار سر کوکی رو بیشتر به خودش فشار میداد.
صدای گریه ی پسر کوچیکتر مثل خنجری بود که به قلبش فرود می اومد. سعی داشت با نوازش هاش آرومش کنه و بعد از مدتی که هق هق های جونگ کوک آروم تر شده بود سرش رو عقب آورد تا نگاهش کنه.
انگشتای کشیده ش رو روی گونه ی کوکی میکشید و خیسی اشکهای پسرک رو پاک کرد و دستش رو روی رد انگشتاش روی گونه ش کشید.
+تو همیشه حواست به گذشته و به اون مرد عوضیه در صورتی که یکبار هم به من نگاه نکردی، اگه روزی که با گل اومدم پیشت بجای رفتن تو بغل اون مرد فقط به من نگاه کرده بودی الان زندگی قشنگتری داشتیم کوک.
کوکی با نا باوری و چشمهایی که بخاطر خیسی تار مونده بودن به تهیونگ خیره نگاه کرد و بعد از یکم وقت پشت دستش رو روی چشم‌هاش کشید.
_چی... چی داری میگی؟
تهیونگ نفسش رو بیرون فرستاد و بوسه ی سطحی و کوتاهی به گونه ی کوکی زد.
+فعلا بلند شو تا برای شام یه چیزی بخوریم، بعد از اون بهت میگم که چی میگم.


𝐅𝐨𝐫 ↬「 @imhenri 」

تن خسته و زخمیش روی زمین افتاده بود و نفس کشیدن براش سخت شده بود. تمام اراده ش رو جمع کرد و از جاش بلند شد و با وجود سختی راه رفتن تا خونه رفت.
از وقتی که پدر و مادرش از همدیگه جدا شده بودن و مادرش با مرد دیگه ای ازدواج کرده بود حتی یه کلمه هم با اون زن حرف نزده بود. سهون زیاد سنی نداشت اما درکش به اندازه ی یه آدم بزرگ سال بود و همین مزیت شخصیتش باعث میشد تا مادرش بهش اعتماد داشته باشه و بذاره تا پسرش مستقل بمونه.
اما فقط یه نفر میدونست که سهون با وجود چهره ی سرد و اخلاق زننده ش درواقع یه بچه ی مظلوم و شکننده س که هیچ آزاری برای کسی نداره و اون برادر ناتنی سهون، پسر مردی بود که الان ناپدریش به حساب میومد.
تن زخمیش رو به سختی داخل حموم کشید و به سوالای خدمتکار خونه که ازش میپرسید چه بلایی سرتون اومده چیشده هیچ جوابی نداد و در رو محکم بست.
لوهان با شنیدن سر و صدا وارد پذیرایی شد و با شنیدن حرفهای خدمتکار با نگرانی سمت حموم رفت و تقه های آرومی به در زد.
+هون؟ سهونی؟
با شنیدن جمله ی تنهام بذار نفسش رو اروم بیرون داد و در حموم رو باز کرد و وارد شد. یا دیدن یونیفورم مدرسه ی سهون که پاره شده بود و لباس سفیدش که رد خون روش افتاده بود و کبودی ابرو و پارگی گوشه ی لب سهون با نگرانی جلو رفت.
+هونی چه بلایی سر خودت آوردی؟ کار کیه ها؟
سهون سرش رو بالا گرفت و نگاهش رو به صورت کوچیک و چشمهای زیبای هیونگش داد. دلش نمیومد که دل اون پسر رو بشکنه هرچقدر از مادرش یا بقیه متنفر بود لوهان هیونگش تنها کسی بود که همیشه درکش میکرد گ به جای سرزنشش اون رو به آرومی راهنمایی میکرد و نگرانش میشد.
به آستین لباس لوهان چنگ آرومی زد و سرش رو پایین انداخت و به آرومی حرف زد.
_خوبم هیونگ، میخوام به سر و وضعم برسم.. برو من میام پیشت.
ولی لوهان کسی نبود که برادرش رو تو اون وضعیت تنها بذاره. دستش رو بین موهای سهون کشید و وقتی مطمئن شد که سرش ضربه ای نخورده با ملایمت لباسهای تن برادر کوچیکترش رو از تنش بیرون آورد و برای چند لحظه از حمام بیرون رفت.
با برگشتنش حوله ی تن پوش و دستمال کوچیکی رو به همراه چندتا چسب زخم داخل حموم آورد.
+بذار کمکت کنم، قول میدم بهت آسیب نزنم هونی.
به آرومی سرش رو تکون داد و بدنش رو به دستهای کوچیک هیونگش سپرد و اجازه داد تا اون تنش رو بشوره و زخمای بدنش رو تمیز کنه.
بعد از اینکه حمومش تموم شد سهون رو داخل اتاقش برد و براش لباس آماده کرد و کمکش کرد تا اونها رو تنش کنه.
سهون طبق عادتش پایین تخت روی بالشتک نرمش نشست و لوهان با برداشتن حوله ی کوچیکی آروم آروم شروع به خشک کردن موهای خیس برادرش کرد.
+نمیخوای بگی چیشده؟
_هیونگ میدونی... آدمی نیستم که برگردم به گذشته ی شومم نگاه کنم اما من و تو شرایط یکسانی داریم و میدونم که تو بهتر از هرکسی میتونی من رو درک کنی.
لوهان لبخند مهربونی زد و سرش رو به آرومی تکون داد.
+میدونم سهونا... و خوشحالم که دونسنگم انقد عاقل و بالغ هست که متوجه بشه فکر کردن به گذشته هیچ نفعی براش نداره.
دست هیونگش رو بین دستش گرفت و سمت پایین کشید تا صورتش و مقابل خودش ببینه.
_برام مهم نیست از این به بعد چه اتفاقی میفته، تو تنها کسی هستی که قراره گذشته ی آینده ی من رو بسازه و میخوام با تموم وجودم ازت مراقبت کنم، همونطور که تو تنهام نذاشتی.
قبل از اینکه مهلتی برای جواب به لوهان بده لبهاش رو روی لبهای گرم برادرش چسبوند و بوسه ی طولانی و سطحی روی لبهاش نشوند.


𝐅𝐨𝐫 ↬「 @callmeredpaw 」

هودیش رو به همراه کت جینش تنش کرد و هدفون مشکی رنگش رو روی موهای قهوه ایش گذاشت.
از خونه بیرون اومد پلی لیست مورد علاقه ش رو پلی کرد و راه محل کارش رو پیش گرفت.
تموم طول مسیر حواسش رو جمع کرده بود که تنش به کدوم از آدمایی که اطرافش میدید نخوره و حتی اگه کسی باهاش گرم میگرفت جوابش رو نمیداد.
این تقصیر اون نبود که از جمعیت بیرون میترسید، این فقط بخاطر این بود که اون دنیا رو طوری میدید که بقیه آدما نمیدیدن.
سیاه و سفید، تنها رنگ هایی که چشمهای مینهو تشخیص میداد فقط همین رنگ ها بود. همه چیز تکراری و بی روح بود طوری که حتی رنگ وسایلی که میخرید رو نمیشناخت.
با رسیدن به شرکتی که داخلش کار میکرد سوار آسانسور شد و با تکیه دادن سرت به دیواره اسانسور منتظر رسیدنش به طبقه ی مورد نظر شد.
با ورودش به شرکت سمت میز کارش رفت که پرونده ی جدیدی رو روی میزش دید.
+اون رزومه و مدارک یه کارآموز جدیده، باید آموزشش بدی مینهو.
با نگاه به سونبه ش نفسش رو با بیحوصلگی بیرون داد و اروم پرسید.
_الان کجاست؟
با اشاره ی سونبه ش به اتاق کپی رزومه رو برداشت و سمت اون اتاق رفت. بلافاصله با باز کردن در شخص دیگه ای هم در رو از پشت باز کرد و اون دو نفر چشم تو چشم شدن.
پسری با موهای طلایی، پوست روشن، لبهای قرمز رنگ و...... صبر کن.. من دارم چی میبینم؟ پلک هاش و چند بار باز و بسته کرد و نفسش رو بیرون فرستاد. اینا... اینا رنگن؟
تو دنیایی که همه چیز برای مینهو سیاه و سفید بود رنگ پوست و لباسهای اون پسر برای مینهو تازگی داشت. مینهو میتونست زیبایی بیش از اندازه ای رو جلوش ببینه که واقعا با همه ی آدما و موجودات متفاوت بود.
هیونجین با دیدن چهره ی لینو که انگار محوش شده بود سرش رو پایین انداخت ولی با دیدن رزومه ش که دست مینهو بود متوجه شد که چرا به اونجا اومده. سریع تعظیم کرد و خودش رو معرفی کرد.
+سونبه نیم، من هوانگ هیونجین کارآموز جدید هستم، 21 سالمه و اومدم اینجا تا آموزش ببینم.
مینهو لبخند خاصی روی لبش نشوند و برای اولین بار دستش رو برای لمس کسی بلند کرد.
دست راستش رو روبروی هیونجین گرفت و سرش رو تکون داد.
_من لی مینهو ام، 24 سالمه و اینجا مسئول آموزش دادن توام. تا جایی که بتونم برای آموزش دیدنت بهت کمک میکنم هیونجین، به من اعتماد کن.
هیونجین با لبخند گرمی دست سرد سونبه ش رو بین دوتا دستش گرفت و تعظیم کوتاهی به نشونه ی احترام بهش گذاشت.
شروع یک شغل جدید و یک احساس جدید کاری بود که ماموریت مینهو و هیونجین رو برای ادامه ی زندگیشون تکمیل میکرد.

20 last posts shown.

10

subscribers
Channel statistics