𝐅𝐨𝐫 ↬「 @ansdaily 」
صدای باد تنها صدایی بود که توی مزرعه ی خانوادگیشون هوهو میکشید. شب پاییزی و سردی مزرعه ی روبروشون رو در بر گرفته بود. با این وجود آسمون امشب به طرز باور نکردنی ای سیاه و سفید شده بود، ستاره های درخشان و ماه روشنی که سیاهی مطلق شب رو از بین برده بود و صدای باد و جرقه های اتیش داخل شومینه، فضای لذتبخشی رو به وجود آورده بود.
چان و مینهو کنار هم روی صندلی های جلوی شومینه نشسته بودن و ماگ های قهوه ی تلخی که بین دستهاشون گرفته بودن رو کم کم مینوشیدن. توی مزرعه ی تاریکی در دل اون شب خاکستری تنها نور خونه ی چوبی اون دو پسر بود که شب رو کمی روشن تر کرده بود و تنها گرمایی که وسط اون زمین ها احساس میشد، گرمی اتیش داخل شومینه و قهوه ی بین دستهاشون نبود؛ بلکه گرمای قلبهایی بود که با وجود سکوت شب و فضای اطرافشون توی قلبهاشون احساس میکردن.
"سکوتی که معنای عمیق اون رو هزار کلمه ی عاشقانه هم نمیتونست توصیف کنه."
صدای باد تنها صدایی بود که توی مزرعه ی خانوادگیشون هوهو میکشید. شب پاییزی و سردی مزرعه ی روبروشون رو در بر گرفته بود. با این وجود آسمون امشب به طرز باور نکردنی ای سیاه و سفید شده بود، ستاره های درخشان و ماه روشنی که سیاهی مطلق شب رو از بین برده بود و صدای باد و جرقه های اتیش داخل شومینه، فضای لذتبخشی رو به وجود آورده بود.
چان و مینهو کنار هم روی صندلی های جلوی شومینه نشسته بودن و ماگ های قهوه ی تلخی که بین دستهاشون گرفته بودن رو کم کم مینوشیدن. توی مزرعه ی تاریکی در دل اون شب خاکستری تنها نور خونه ی چوبی اون دو پسر بود که شب رو کمی روشن تر کرده بود و تنها گرمایی که وسط اون زمین ها احساس میشد، گرمی اتیش داخل شومینه و قهوه ی بین دستهاشون نبود؛ بلکه گرمای قلبهایی بود که با وجود سکوت شب و فضای اطرافشون توی قلبهاشون احساس میکردن.
"سکوتی که معنای عمیق اون رو هزار کلمه ی عاشقانه هم نمیتونست توصیف کنه."