چالش و اینا.


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified



Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


-From unknown to Bella.
شبیه یک معجزه‌ست
یک نوره که تو عمق تاریکی روشنم کرد،من رو پیدا کرد
من رو درک کرد،وقتی هیچکس نبود که منو بشنوه اون شنید،گوش داد،روشنم کرد.
دیگه باهم حرف نمیزنیم
اون نمیدونه چقدر عاشق خنده‌ های ته ویساش بودم.نمیدونه چقدر عاشق وقتایی بودم که با تمام بی حوصلگیش میشست به من گوش میداد.نمیدونه چقدر عاشق وقتایی بودم که بدون اهمیت میداد و نمیخواست طرف متوجه شه مبادا پررو شه
خرابش کردم
ارزشش خیلی زیاده
ارزشش به اندازه ی صورتِ بی نقص و دستای هنرمند و پرستیدنیشه
ارزشش به قدری زیاده که حتی اگه تمام جهان رو هم بریزی به پاش باز با خودت میگه اه،این کمه
لیاقتش بیشتر از ایناست
کاش هیچوقت نفهمی چقدر دوستت داشتم بدون اینکه ذره ای به ذهنت برسه
البته اگه تویی که تا الان صدبار من رو زیرو رو و بررسی کردی و مطمئنا به یه نتیجه ای رسیدی زِد
در هر حال تو همیشه تو قلب منی،همون نوری هستی که بدون اینکه خودش بدونه روشن و گرمم کرد
مرسی از وجودت-


‌ -From"زنت" to Abandoned house.
سلام آقا من میخواستم بگویم روی شما کراش هستم تا باهم آشنا شویم منتهی دیدم که خیلی وقت است که باهم آشنا شده ایم و نزدیک دویستا فرزند داریم دیگر گفتم هیچی بهتر است فقط بگویم دوستتان دارم خدافظ 🤭

پ.ن وقتی خودتون می‌نویسید چقدر کارم سبک میشه.


-From unknown to Little shervin.

همیشه کنارت خندیدم و همراه اشکهات اشک ریختم.
هروقت که حس بدی داشتم سراغ تو اومدم و هروقت که احساس کردم ناراحتی، با همه ی توانم کنار تو موندم.
اما این کافی نیست. اینکه برای من یه دوست باشی کافی نیست.
از اینکه نمی‌تونم طور دیگه ای لمست کنم اذیت میشم، از اینکه چیزی برای همیشه کنار من بودنت رو تضمین نمی‌کنه من رو می‌ترسونه.
میترسم که مبادا دوستت بودن رو هم از دست بدم.
میترسم جوری بری که خاطره هات هم گم بشن، کمرنگ بشن.
اگه می‌تونستم همه رو پس میزدم و می‌گفتم لعنت به دوستی، میشه برای همیشه تورو توی بغلم داشته باشم؟
نمیتونم...نمیتونم چون میدونم که پس زده میشم‌.
چون میدونم من برای تو چیزی بیشتر از یه دوست نیستم. این منم که حد و مرز هارو فراموش کردم و روی قلبم اسم تورو حک کردم.
ولی هیچوقت ازم نپرس چرا. نپرس چرا رنگ نگاهم بهت فرق داره و دیدنت برام درد.
دوست داشتنِ تو به نگاه من رنگ داده؛ رنگی که تمام دنیام رو باهاش نقاشی کردم.


-From unknown to SRI Moods.

اگه فقط کمی ترسو نبودم، الان پیش هم بودیم و با صدای بلند به جوک های بی مزه ی من میخندیدیم.
چون بنظر من تو دوستی هستی که بهش نیاز دارم.
می‌دونی؛
ما می‌تونستیم کاغذومدادهامون رو با جعبه های پیتزا برداریم و بزنیم بیرون، یکی از موزیک های موردعلاقمون رو پخش کنیم و شروع کنیم از نقاشی کردن هرچیزی.
من برای تو زیباترین آسمون رو نقاشی می‌کنم تا لبخند بزنی، تو هم سس روی انگشتهات رو پاک می‌کنی تا کاغذهارو کثیف نکنی.
حتی اگه دوستم هم نباشی، تماما کارهای تو برای من جالبه.
احساس همدردی با تمام حرف های تو، درک کردنت توی هر شرایطی و فهمیدنت از چیزهایی شده که من رو بیشتر هل میده برای وقت گذروندن با تو.
قطعا قراره لذت بخش باشه؛ وقتی که توی خیابون ها پرسه میزنیم و هندزفری رو بیشتر به گوشمون فشار میدیم تا اون آهنگ توی رگهامون نفوذ کنه.
قراره هرکاری با تو لذت بخش باشه و من، برای همه ی اونها لحظه شماری می‌کنم.


راستی یه سری هاتون اصلا فور نکردید و براتون نوشتم
جهت اینکه بدونید جریان چیه-


Forward from: 𝙃𝙮𝙥𝙤𝙥𝙝𝙧𝙚𝙣𝙞𝙖;
خب این چالشه فرق داره؛

فقط این رو فور کنید دیلیتون و بقیه‌ اش با ممبراتون.
شما میاید اینجا و اسم و دیلی کراشتون رو لطف می‌کنید، یکم از حستون و نوع رابطتون میگید و من براش مینویسم و ناشناس توی دیلیم میذارم، اونم میبینه و اگه هردو خواستید اسمتون رو بهش میدم و مبارکه به امیدخدا.

-ظرفیت نداره فعلا راحت باشید.
-لزوما نباید کراش باشید اگه فقط حس خوبی بهتون میده یا میخواید دوست بشید هم میتونید بگید من براش نامه بنویسم.

بخدا سرویس شدم


-From unknown to Cherry.

برای چیزی که دارم با تو و یادت تجربه می‌کنم اسم نمیذارم.
دوست داشتن؟ حس وابستگی؟ حسِ نیاز به نوازش کسی؟
نمیدونم. تنها یه حس کوچیک به تو کافی نیست؛ هرچی حس خوب هست برای تو، برای تو و برای شکل دادن چشمهای زیبات به لبخند.
نمیدونستم که چی شد، نفهمیدم چطور این اتفاق افتاد اما وقتی به خودم اومدم دیدم که شیفته ی ماه شدم.
چرا شیفته ی ما؟ چون تنها چیزیه که شباهت کمی به تو داره.
شباهت کمی؟ خب حتی اون هم نمیتونه مثل تو زیبا باشه.
اون فقط...خوش‌شانسه که میتونه هرشب تورو توی اتاقت ببینه.
منم اگه جای اون بودم، از لای پنجره ی اتاقت سرک میکشیدم و ساعت ها صورت غرق خوابت رو میدیدم.
دوست داشتن تو حس قشنگیه. انگار که گنج با ارزشی رو پیدا کردم و برای خودم قایمش کردم.
انگار که این حس رو فقط من می‌فهمم، نمی‌خوام حتی کسی برای لحظه ای تجربه اش کنه.
حتی توی حس کس دیگه ای بهت هم حسودم.
برای تو، و هرچیزی که به تو مربوطه حسودم.
چون قرار نیست این گنجِ زیبارو با کس دیگه ای سهیم بشم.


-From unknown to Bella.

اومدم و دستم رو سمت آسمون دراز کردم تا بتونم لمست کنم، نشد. فاصله ات از من به قدری بود که حتی نزدیک بهت هم نشدم، فقط و فقط زیر نورت خوابیدم و حسرت خوردم.
حسرت فاصلمون، حسرت لمس کردن ماهی که انگار توسط بزرگترین هنرمندِ تاریخ نقاشی شده.
درست شبیه یه نقاشی هستی؛ توی رنگِ چشمهات از هزاران رنگ استفاده شده و صورتت...لعنتی فکر نکنم نقاش دیگه ای بتونه همچین آثاری خلق کنه.
هیچوقت نتونستم چیز بخصوصی از تو بگم.
هیچوقت نتونستم بگم تو فقط صدای خوبی داری، فقط شخصیتت به دلم نشسته یا حرف زدن باهات لذت بخشه؛ چون تمام وجود تو چیزی شبیه به ماهه.
ایرادی نداره. پره از زیبایی و چیزی داره که من رو سمت خودش می‌کشه.
انگار که روحِ زیبات من رو در آغوش گرفته. هیچ راهی ندارم جز فکر کردن به تو، جز درگیر تو بودن و تصورِ تو روی زمین، کنار خودم.
نمی‌دونم اگه شبی روز بشه و این ماه غیب بشه چیکار کنم..من هم غیب میشم و میرم.
من فقط برای شب ها، برای بودن تو و ابراز حسم به تو شب هارو بیدار میمونم.


-From unknown to Leo.

با هربار صحبت کردن با تو حس میکنم جایی اومدم که قرار نیست با کس دیگه ای تجربه اش کنم.
قرار نیست کسی شبیه به تو تکرار بشه، انگار که تو از همه سوا و جدایی.
درست مثلِ قاصدکی که بین کلی چمن و درخت، فقط یکی ازش روییده.
نمیدونم...
چیزی راجع به خودم و تو نمیدونم..نمیدونم که چی من رو اینطور درگیر تو کرده و به چشمهام گفته که فقط تصویر تو رو تداعی کنه.
اما خوب میدونم که تو درست ترین انتخابی؛ تو درست ترین کسی هستی که ارزش فکر کردن بهش رو داره.
میدونم که اگه حسی به وجود اومده باشه، چون اون حس راجع به توئه، قرار نیست ازش پشیمون بشم.
قراره بپرستمش و بهش افتخار کنم. چون این حس به یه آدم معمولی نیست.
کسی رو دوست خواهم داشت که از پس همچی برمیاد، متفاوت نگاه می‌کنه و متفاوت میخنده.
اون خیلی دوست داشتنیه..
پس میدونم که دوست داشتن تو هم، قراره متفاوت باشه.


-From unknown to Sahel.

هربار که از آدم ها فاصله گرفتی درکت کردم.
حق داری؛ اونا دربرابر زیبایی تو زیادی منفورن.
هیچکدوم از اونها لایق بودن تو نیستن.
انگار که هیچکسی نظیرِ تو خلق نشده که ازش دوری نکنی، فقط یک‌بار و برای همیشه به وجود اومدی و برای یک‌بار و برای همیشه توی قلب و سرم خونه کردی.
خیلی وقته که سرگرم سرکوب کردن قلبمم. من هم یکی از اون آدم های سیاهِ اطراف توام. حتی من هم خودم رو مناسبِ تو نمی‌دونم.
کی برابری می‌کنه با قلبِ پاک تو که من برابری کنم؟
دلم می‌خواست که دستت رو می‌گرفتم و دنبال خودم از شهر بیرونت می‌بردم، جایی که بدونم فقط خودمونیم و قرار نیست ازم فرار کنی.
تا جایی که می‌تونستم موهات رو می‌بوسیدم و خودم رو توی چشمهات حل می‌کردم.
نمیای. می‌دونم که من اون همسفر تو نیستم.
می‌دونم که دوست داری تنهایی سفر کنی و حتی منِ غریب رو جا بذاری.
ولی سفر کن؛ اگه دور شدن از این آدم‌ها حالت رو بهتر می‌کنه، سفر کن.
تا زمانی که توی قلبم جا داری، هیچ کجا غریب نیستم.


-From unknown to Daylight25.

سرم روی زانوهام بود و گوشه ای نشسته بودم تا دور از چشم ها باشم.
دور از هرچشمی که آزار دهنده بهم خیره شده و جز ترحم، کار دیگه ای بلد نیست.
اما اون چشم ها فرق داشت...چشم های تو فرق داشت.
حتی میشد توی نگاه اول هم متوجه شد که خالی هستن از هر ترحم و نفرتی و فقط می‌خوان کمکم کنن.
فقط من رو از اون مخمصه بیرون بکشن و جای دست های خودم، بهم دست های جدیدی هدیه کنن تا بینشون مچاله بشم.
توی اون چشم ها چیزی جز محبت نبود. چیزی جز زیبایی ای که انتها نداشت و نگاه گرمی که بهت حس امنیت رو منتقل می‌کرد.
از اون به بعد به تو عادت کردم؛ به آغوشت، به صدات، به حس خوبی که ازت میگیرم و بودنت توی زندگیم.
اگه بخوام از تو بگم و بنویسم ساعت ها وقت میبره. ورقه ها به زبون میان و برای عشقِ من به تو سیاه میشن.
اما چی بگم که هیچ چیز کافی نیست؟
حالا که هم چیز فرق کرده، من جایی درست کنارت ایستادم و تمام حواسم برای حفظ خنده ی توئه. برای مراقبت از تو و نگه داشتنت درست مثل شاخه ی گل، تا آسیب نبینی.


-From unknown to Cherry.

حرف زدن با تو چیزی شبیه به دویدن وسط یه چمن‌زارِ سبزه، اونم درحالی که دستهات پره از توت فرنگی و با صدای بلندی می‌خندی.
وجودِ تو مثل وجود یه کتاب قدیمی با یه جلد رنگیه که تک تک صفحات اون با ارزشن؛ زوری که خواننده ی اون باید جوری کتاب رو ورق بزنه تا مبادا آسیبی بهش برسه.
مثل همون کتابِ قدیمی با ارزشی و لایقِ مراقبت.
درست مثل توت فرنگی های ملسی که وسط تابستون بهت می‌چسبه دل‌نشینی و سیر شدن از تو؟ این غیر ممکنه.
شیرینی اما هیچوقت دلم رو نمی‌زنی.
شاید اخم کنی، اما نهایت شبیه بشی به گربه ای که آماده ی چنگ انداختنه و این کارت رو توی بامزه بودن تموم می‌کنه.
هرچیزی راجع به تورو می‌دونم، می‌خونم و به تو اهمیت میدم.
نمیذارم و می‌دونم که اجازه نمیدی کسی بهت آسیب بزنه.
هردوی ما مراقبِ این توت فرنگی ملس هستیم؛ هم منی که ازش مثل یاقوت نگهداری می‌کنم، هم تویی که توت فرنگی شیرین منی.


-From unknown to Samy home.

سلام،
تو من رو نمی‌شناسی، اما من تورو خوب می‌شناسم.
حداقل چیزی که از خودت نشون دادی رو حفظم؛
حفظم که چطور توی عصبانیت اخم می‌کنی و وقتی حالت خوبه چطور به پهنای صورتت می‌خندی.
صاحب زیبا ترین لبخند ها و مهربون ترین چشم‌ها. چشم هایی که هربار همراه لبهات لبخند میزنن و مقدار زیادی از زیباییشون رو به رخ می‌کشن.
گرچه من هیچ‌جایی از زندگی تو نیستم، اما اگه اون گوشه، اون کنارا دوستی مثل من خواستی، همیشه هستم.
من قرار نیست مثل بقیه بهت حسادت کنم، قضاوتت کنم یا ایرادهای نداشته ات رو توی صورتت بکوبم؛ من فقط زیباییت رو می‌بینم و بس.
فقط با لبخندت ذوق می‌کنم و همراهت تا هرجایی که جون داریم اشک میریزم.


-From unknown to Rog.

تاحالا دونه های کوچیک برف رو از جلو دیدی؟
دیدی که لمس کردن اونها چه حسی داره؟
سرمایی که به نرمی زیر انگشتهات آب میشه و از بین میره، گرم میشه و جاش رو به دونه ی کوچیکتر و تازه تری میده.
تو دقیقا به زیباییِ اون دونه های ریز برفی.
درست به شیرینیِ خامه های رنگی روی کاپ‌کیک ها که توی ویترین شیرینی فروشی چیده شده.
من هم یه آدم دورم که برای تو بهترین حس هارو می‌خوام.
می‌خوام موضوع حرفهات تعریف کردن خاطراتت که روزی آرزوهای تو بودن باشه، یا حتی صدای خنده های تو که ناباورانه بلند شدن و چشم های زیبات که از ذوق برق میزنن.
اگه قاتل بودم، جرمم کشتنِ حس های بد اطراف تو بود.
چون به عنوان یه دوستِ دور، کسی که دورتر از فاصله ی بین شاخه ی بلند درخت و ریشه ی اونه، میخوام که همیشه تورو خندون ببینم.
میخوام که از حس افتخار بهت پر بشم و هربار با فکر کردن به پیشرفت تو، همراهت گریه کنم.


-From unknown to Tommo.

من مطمئنم که اگه بقیه هم به اندازه ی من بهت توجه کنن و زیرنظرت بگیرن متوجه میشن انگار که تو متعلق به این زمین و دنیا نیستی.
انگار از همه ی این آدم ها جدایی. انگار از یه سیاره ی تیره اومدی که داخلش پره از دود سیگار و صدای لایت ترین موزیک های کلاسیک.
هربار که حرف میزنی ناخوداگاه لبخندی میزنم که هیچوقت برای کسی تکرار نشده بود.
جز به جز رفتارهای خاصِ تو، تو رو خاص کردن و بین تو با بقیه ی آدم ها فاصله ی زیادی جا انداخته.
با تمام این آدم ها فرق داری؛ توی بروز احساسات بی‌نقصی و توی مخفی کردن اونها خبره.
حتی احساسات بهت رو نمیشه کنترل کرد؛ یهو به خودت میای و میبینی این موجودِ غیرزمینی گوشه ی دلت خونه کرده و تفاوتش با بقیه، شده از مسائلی که حاضری روزها راجع بهش بخونی و تحقیق کنی.
باید بدونی که خاصی، متفاوتی و دوست داشتنی.
باید بدون که آدم های روی این زمین لیاقت تورو ندارن. حاضرم تا دیگه تورو نبینم اما به چیزهایی که لایقشی برسی.
حاضرم بری و با رسیدن به سیاره ی خودت، از همه ی خشم های روی زمین دور بشی.


-From unknown to Aten.

کاش می‌تونستم همه ی دردهات رو به خودم تزریق کنم تا تو آروم بگیری.
من آماده ی اینکارم. اگه میشد، اولین داوطلبی بودم که همه ی مشکلاتت رو به جون میخرید.
چون من نمی‌خوام اون لبخند های قشنگ فقط ظاهری باشه برای پوشوندن درد های توی سینه ات.
می‌دونی؛ من می‌خوام اونا واقعی باشه. می‌خوام واقعی بخندی و دست از کنار اومدن با دردِ توی قلبت برداری.
اما تویی که هیچوقت کم نمیاری و همین مسائل تورو بی‌نقص و عیب کرده. همینا برق چشمهات رو بیشتر کرده و نگاه من رو فقط و فقط به خودت دوخته.
خوشحالم که فکرهای قبل از خوابم راجع به توئه. خوشحالم می‌کنه وقتی حرف از دوست داشتن میشه، اسم تو توی سرم میپیچه.
کسی که حرف زدن باهاش مثل تزریق مواد مخدر به داخل رگهاته. جوری آرومت می‌کنه تا متوجه نشی چه اتفاقی افتاد اما بدونی که دلیلش یه نفره.
یه نفره که می‌تونه من رو اینطور رام کنه و باعث بشه لبخند روی لبهام پدیدار بشه.
خوشحالم که اون یه نفر تویی. خوشحالم که توی تمام صفحات زندگیم، گوشه ای یادداشت شدی.


‌                                                 ‌ ‌‌‌    ‌
شبیه ماه توی یک شب تاریک و ابریه. دلم میخواد پرواز کنم رو به آسمون، همه‌ی ابر هارو کنار بزنم و بهش برسم. لای موهاش یه شاخه گل لاله سفید بکارم. وقتی سرش روی پامه موهاش رو نوازش کنم و براش شعر بخونم از ته دل. دوست دارم کشف کنم رازهای نهفته‌ش رو، شنیدنی به نظر میرسه. دلم میخواد براش وقت بزارم و مراقبش باشم، دستاش رو بگیرم و نجاتش بدم. لیاقتش رو داره.

–برای ترلان.


-From unknown to Jk.

هربار که چشمهامو باز و بسته می‌کنم تورو میبینم. انگار که همه جا هستی؛ توی آینه، توی اتاقم، توی سرم..توی سرم..
اونجاها خونه کردی. توی وجودم خونه کردی و هربار که گمت می‌کنم توی قلبم حست میکنم و دوباره پیدات می‌کنم.
میام بهت فکر نکنم و می‌بینم که ساعت هاست ذهنم پر شده از تو. از چشم هایی که نگاهشون رو سمت خودم میخوام و صدایی که نیاز دارم تا مخاطبِ حرفهاش باشم.
مخاطبِ تو بودن حس خوبیه..نزدیکِ تو بودن حس خوبیه.
من بارها خودمون رو تصور کردم. بارها خودم رو کنار تو تصور کردم و به این نتیجه رسیدم که چقدر خوشحالم.‌ اینکه چقدر پیشت می‌تونم حس خوبی داشته باشم، دارم و اگه باشی..قراره داشته باشم.
چیکار میتونم برای تو بکنم؟
گرچه ترسوام و بهت نمیگمش، فرار می‌کنم ازت و احساسم رو بروز نمیدم اما برای تو هرکاری می‌کنم.
هرچی که باعث لبخندت بشه میشه کارِ من و بارها انجامش میدم.
چطور از دست بدم اون لبخند شیرین و مهربون رو؟
چطور از دست بدم تو رو؟
مگه می‌تونم از ذهنم بیرون کنم کسی رو که صاحب افکارمه؟


-From unknown to Shine.

اگه جنگیدن برای تو شغل بود، من خبره ی اون‌کار بودم.
حسابی توی تلاش کردن برای تو حرفه ای شدم؛ جوری که مطمئنم هیچ رقیبی ندارم و نخواهم داشت.
مطمئنم قرار نیست تورو اندازه ی من دوست داشته باشن. مطمئنم هیچکس طوری که من چشم انتظار توام، منتظر تو نیست.
منتظرم تا من رو ببینی؛ شاید گوشه ی روزهات، کنار دستت و همین حوالی نشسته باشم و درحال تماشا کردنت باشم. چون تو نمی‌دونی از جایی که من بهت نگاه می‌کنم چقدر زیبا و خیره کننده ای.
و منتظرم تا من رو ببینی و این انتظار به پایان نمی‌رسه. شاید چون نگاه تو جای دیگه ایه؟
شاید چون نور به تو از جای دیگه ای می‌تابه و تو ازش لذت میبری؟
نمی‌دونم. شاید باید بیام و یکی به شونه ات بزنم تا من رو ببینی، یا مثل همیشه از دور برای تو تلاش کنم و تلاش کنم..تا جایی که هستم و جون دارم.
اما دست ازش برنمی‌دارم؛ دوست داشتنت رو میگم.
تا هروقت که میخوای عشق به دیگری رو توی قلبت نگه دار، من تو رو هیچوقت فراموش نمی‌کنم.


-From unknown to Dandelion whisper.

یه سری وقت ها آدم ها نیاز دارن به یه تضمین برای باقیِ زندگیشون.
تضمینی که بهشون بگه اگه امروز کم آوردی، فردا کسی کنارت هست که اشکهات رو پاک کنه و توی بغلش بگیرتت.
من نمیدونم برای تو چی هستم، کسی هستم که اگه روزی خواستی بری من رو هم همراه خودت ببری یا نه؟
اما مطمئنم که اگه برم، تورو هم میبرم. تو می‌تونی باشی جزوی از دارایی های من.
مطمئنم اگه فقط کمی حالت چهره ات عوض بشه، قراره اطرافم رو سیاه ببینم و خسته تر از هروقتی سراغت بیام تا به نحوی آرومت کنم.
بودن کنار تو لذت بخشه؛ هروقت که باهات صحبت می‌کنم چیزی جز لبخند برام باقی نمی‌مونه. حتی
زمانی که میبینم هربار چیز جدیدی داری تا رو کنی، شک می‌کنم به یکی بودن خالق خودم و تو. تو فرق داری..هربار تازگی داری و نه تنها من، بلکه توی چشم همه ی اطرافیانت می‌درخشی.
اصلا کی میتونه از بودن کنارت بگذره و بره؟
کی می‌تونه وجود درخشنده ات رو نبینه و بهت خیره نشه؟
هرچی که توی خودت داری، قسم میخورم، هم نظیری برای تو توی خاص بودن تو وجود نداره.

20 last posts shown.

37

subscribers
Channel statistics