-From unknown to Daylight25.
سرم روی زانوهام بود و گوشه ای نشسته بودم تا دور از چشم ها باشم.
دور از هرچشمی که آزار دهنده بهم خیره شده و جز ترحم، کار دیگه ای بلد نیست.
اما اون چشم ها فرق داشت...چشم های تو فرق داشت.
حتی میشد توی نگاه اول هم متوجه شد که خالی هستن از هر ترحم و نفرتی و فقط میخوان کمکم کنن.
فقط من رو از اون مخمصه بیرون بکشن و جای دست های خودم، بهم دست های جدیدی هدیه کنن تا بینشون مچاله بشم.
توی اون چشم ها چیزی جز محبت نبود. چیزی جز زیبایی ای که انتها نداشت و نگاه گرمی که بهت حس امنیت رو منتقل میکرد.
از اون به بعد به تو عادت کردم؛ به آغوشت، به صدات، به حس خوبی که ازت میگیرم و بودنت توی زندگیم.
اگه بخوام از تو بگم و بنویسم ساعت ها وقت میبره. ورقه ها به زبون میان و برای عشقِ من به تو سیاه میشن.
اما چی بگم که هیچ چیز کافی نیست؟
حالا که هم چیز فرق کرده، من جایی درست کنارت ایستادم و تمام حواسم برای حفظ خنده ی توئه. برای مراقبت از تو و نگه داشتنت درست مثل شاخه ی گل، تا آسیب نبینی.
سرم روی زانوهام بود و گوشه ای نشسته بودم تا دور از چشم ها باشم.
دور از هرچشمی که آزار دهنده بهم خیره شده و جز ترحم، کار دیگه ای بلد نیست.
اما اون چشم ها فرق داشت...چشم های تو فرق داشت.
حتی میشد توی نگاه اول هم متوجه شد که خالی هستن از هر ترحم و نفرتی و فقط میخوان کمکم کنن.
فقط من رو از اون مخمصه بیرون بکشن و جای دست های خودم، بهم دست های جدیدی هدیه کنن تا بینشون مچاله بشم.
توی اون چشم ها چیزی جز محبت نبود. چیزی جز زیبایی ای که انتها نداشت و نگاه گرمی که بهت حس امنیت رو منتقل میکرد.
از اون به بعد به تو عادت کردم؛ به آغوشت، به صدات، به حس خوبی که ازت میگیرم و بودنت توی زندگیم.
اگه بخوام از تو بگم و بنویسم ساعت ها وقت میبره. ورقه ها به زبون میان و برای عشقِ من به تو سیاه میشن.
اما چی بگم که هیچ چیز کافی نیست؟
حالا که هم چیز فرق کرده، من جایی درست کنارت ایستادم و تمام حواسم برای حفظ خنده ی توئه. برای مراقبت از تو و نگه داشتنت درست مثل شاخه ی گل، تا آسیب نبینی.