میلِ به مرگ همیشه ناشی از انزجارِ و تنفرپراگنی نسبت بهپدیدههای که با ما مرتبط اند، پدید میآید. بدون شک انسان موجود منطقی، تأثیرپذیر، تأثیرگذار و عاطفی است که گاهی اوقات در برخی از قسمتهای زندگیاش مثلِ دورفرمان بدون شارژ عمل میکند؛ دورفرمانی که دکمههایش در جایش است، هیچ صدمهای ندیده، سیستمش فعال است، ولی باتریهای کوچکش انرژی کافی برای کارایی ندارند.
حالِ انسانهای باورمند به مرزشکنیَ بدون قاعده وخیمتر از انسانهای عادی است. در جهان ما که نان و شکم اولویت کرسینشینان است، نیرنگ سیاست تلقی میشود، هنر سرگرمی و اتلاف وقت گفته میشود، هوس جنینِ عشق را سقط میکند و عاطفیبودن نشانهای از روانیبودن به شمار میرود؛ بدون شک میلِ شدید به مرگ افزایش مییابد. انزجار از رویکردهای جامعه، رسیدن بههیچی هستی، بلاتکلیفی رابطهها و ضعف کارایی فردی از معمولترین عوامل میلِ شدید به مرگ محسوب میشوند. محیط بهسان قفس و باوری به گستردگی هستی رفتن بهکام نهنگ است، در تمام سخنرانیهای که تا اکنون داشتم تأکیدوار گفتهام که شما نمیتوانید یکباره قوانین، رسوم، آداب، اخلاقیات و بدوبلاهای جامعه تان را تغییر بدهید. تغییرات نیازمند زمان است و زمان با با موجودیت شما میتواند جامعه تان را متحول کند، در غیر اینصورت دادوبیدادکردن بدون پلانگذاری فقط و فقط باعث نیستی نیروهای تحولخواه میشود.
فرجام نیروهای تحولخواه اکثر مواقع شهادت و یا خودکشی است. و این دو نتیجه اشتباهرفتن مسیر است. اگر بخواهم واردِ بحث نیروهای تحولخواه شوم یقیناً از اصل موضوع که میل بهمرگ است دور میشوم. برای همین بهمسایل عاطفی که در جامعهی ما به پشیزی هم نمیارزند میپردازم. به باور من بلاتکلیفی روابط عاطفی از اهمترین عوامل میلِ بهمرگ میتواند محسوب شود انسانها به صورت عموم درگیر عواطف گوناگون، در دورانهای مختلفی سنی استند. این عواطف گاهی اوقات در بعضی از انسانها که توانایی گیرندگی و دهندهگی دادههای درونی شان را به وجه احسن دارند، به بلوغ میرسند. اما در وجود انسانهای که دچار ضعف تبادلات دادههای درونی شان اند، موجب گوشهنشینی فرد در کوتاهمدت، افسردگی در درازمدت و در نهایت منجر به میلِ شدید به مرگ میشود. خانوادههای افغانستانی که اکثراً دغدغهای بزرگ شان درآمد پول است و عنصر عاطفه را خلاصهی افرادی که با آنها نسبت خونی دارند میکنند، جای تعجب نیست که اعضای خانواده شان در کودکی تنها، در نوجوانی توجهطلب، در جوانی وابسته، در میانسالی خسته و در کهنسالی گلایهمند بهبار بیایید.
گذشته از اینها عدم آگاهی عاطفی در جوامع مثل افغانستان تا اکنون باعث شده، آمار افرادی که میل به مرگ دارند افزایش بیابد. عدم آگاهی از یکسو و فرهنگهای مزخرف رایج در افغانستان از سوی دیگر دست به دست هم دادهاند و فرد افغانستانی را در درون مشتهای شان چنان سخت میفشارند که میل به مرگ در وجود شان بهطور ناخودآگاه رشد میکند. فرهنگهای ضد انسانی و عقلستیزانه در بخش تعلیم، تحصیل، ازواج همه و همه بهنوبه خود در بدترشدن اوضاع نقش برازندهی بازی میکنند. موارد گزاف ازدواج، باعث ازدیاد روابط بینام و نشان شده که فرجام آنها بهکام مرگ کشانیدن دو جوان پر عاطفه در بسیاری مواقع گردیده است.
برای داشتن یکجامعه سالم، آینده روشن و نسل کارا از همین الان روی پرورش فرزندان تان کار کنید و بهجای پولدرآوردن برای آنها ارزشمندبودن عواطف را بیاموزانید تا باشد در حد کوچک هم که شده از افزایش میل به مرگ افراد در جامعه ما بکاهیم. هرچند کاهش این مورد، نیازمند پلانگذاری دقیق و جامع از سوی سیتسمهای حکومتی است، اما با دیدن شرایط کنونی در حد توان و کارایی خودتان وارد عمل شوید و نقش انسانی تان ره به وجه احسن آن انجام دهید.
فَرخُنده عیار
حالِ انسانهای باورمند به مرزشکنیَ بدون قاعده وخیمتر از انسانهای عادی است. در جهان ما که نان و شکم اولویت کرسینشینان است، نیرنگ سیاست تلقی میشود، هنر سرگرمی و اتلاف وقت گفته میشود، هوس جنینِ عشق را سقط میکند و عاطفیبودن نشانهای از روانیبودن به شمار میرود؛ بدون شک میلِ شدید به مرگ افزایش مییابد. انزجار از رویکردهای جامعه، رسیدن بههیچی هستی، بلاتکلیفی رابطهها و ضعف کارایی فردی از معمولترین عوامل میلِ شدید به مرگ محسوب میشوند. محیط بهسان قفس و باوری به گستردگی هستی رفتن بهکام نهنگ است، در تمام سخنرانیهای که تا اکنون داشتم تأکیدوار گفتهام که شما نمیتوانید یکباره قوانین، رسوم، آداب، اخلاقیات و بدوبلاهای جامعه تان را تغییر بدهید. تغییرات نیازمند زمان است و زمان با با موجودیت شما میتواند جامعه تان را متحول کند، در غیر اینصورت دادوبیدادکردن بدون پلانگذاری فقط و فقط باعث نیستی نیروهای تحولخواه میشود.
فرجام نیروهای تحولخواه اکثر مواقع شهادت و یا خودکشی است. و این دو نتیجه اشتباهرفتن مسیر است. اگر بخواهم واردِ بحث نیروهای تحولخواه شوم یقیناً از اصل موضوع که میل بهمرگ است دور میشوم. برای همین بهمسایل عاطفی که در جامعهی ما به پشیزی هم نمیارزند میپردازم. به باور من بلاتکلیفی روابط عاطفی از اهمترین عوامل میلِ بهمرگ میتواند محسوب شود انسانها به صورت عموم درگیر عواطف گوناگون، در دورانهای مختلفی سنی استند. این عواطف گاهی اوقات در بعضی از انسانها که توانایی گیرندگی و دهندهگی دادههای درونی شان را به وجه احسن دارند، به بلوغ میرسند. اما در وجود انسانهای که دچار ضعف تبادلات دادههای درونی شان اند، موجب گوشهنشینی فرد در کوتاهمدت، افسردگی در درازمدت و در نهایت منجر به میلِ شدید به مرگ میشود. خانوادههای افغانستانی که اکثراً دغدغهای بزرگ شان درآمد پول است و عنصر عاطفه را خلاصهی افرادی که با آنها نسبت خونی دارند میکنند، جای تعجب نیست که اعضای خانواده شان در کودکی تنها، در نوجوانی توجهطلب، در جوانی وابسته، در میانسالی خسته و در کهنسالی گلایهمند بهبار بیایید.
گذشته از اینها عدم آگاهی عاطفی در جوامع مثل افغانستان تا اکنون باعث شده، آمار افرادی که میل به مرگ دارند افزایش بیابد. عدم آگاهی از یکسو و فرهنگهای مزخرف رایج در افغانستان از سوی دیگر دست به دست هم دادهاند و فرد افغانستانی را در درون مشتهای شان چنان سخت میفشارند که میل به مرگ در وجود شان بهطور ناخودآگاه رشد میکند. فرهنگهای ضد انسانی و عقلستیزانه در بخش تعلیم، تحصیل، ازواج همه و همه بهنوبه خود در بدترشدن اوضاع نقش برازندهی بازی میکنند. موارد گزاف ازدواج، باعث ازدیاد روابط بینام و نشان شده که فرجام آنها بهکام مرگ کشانیدن دو جوان پر عاطفه در بسیاری مواقع گردیده است.
برای داشتن یکجامعه سالم، آینده روشن و نسل کارا از همین الان روی پرورش فرزندان تان کار کنید و بهجای پولدرآوردن برای آنها ارزشمندبودن عواطف را بیاموزانید تا باشد در حد کوچک هم که شده از افزایش میل به مرگ افراد در جامعه ما بکاهیم. هرچند کاهش این مورد، نیازمند پلانگذاری دقیق و جامع از سوی سیتسمهای حکومتی است، اما با دیدن شرایط کنونی در حد توان و کارایی خودتان وارد عمل شوید و نقش انسانی تان ره به وجه احسن آن انجام دهید.
فَرخُنده عیار