فَرخُنده عیار


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified



Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter




چه خوب شد که ام‌روزم را با «بیگانه» اثر آلبرکاموی دوست‌داشتنی نویسنده فرانسوی همراه بودم.
بیگانه داستان مردی بنام مورسو است که در برابر مرگ مادرش بی‌تفاوت بوده و بعد از قتل ‌یک مرد عرب در صحرا سوزان محکوم به‌اعدام با گیوتین می‌شود.

قهرمان داستان مردی‌ست اگزیستانسیالیست یا روشن‌تر بگویم نهیلیست که در برابر اطرافیانش و اتفاقات زندگی‌اش بی‌تفاوت رفتار می‌کند، قواعدهای اجتماعی مضحک جامعه را نادیده می‌گیرد و باورهایش حتا خداناوریش را صادقانه اظهار می‌کند، او عملاً نشان می‌دهد که با قواعد خشک، میراثی و پوچ مردمش بیگانه است و این بیگانه‌گی در تمام داستان به‌تصویر کشیده می‌شود. داستان مملو از داشته‌های فلسفی، تجربیات روزمره، گفتگوهای درونی، بی‌تفاوتی، گذر زمان، عادت‌کردن‌ها، رویارویی باحوادث و پذیرش تمام جریانات زندگی بالاخص مرگ می‌باشد‌. داستان به‌گونه‌ی نوشته شده است که خواننده با خواندن هر بخش آن در پی کشف چیزی ناشناخته می‌رود. آن‌جاییکه مورسو زندانی می‌شود قدرت گیرایی داستان به‌شدت افزایش پیدا می‌کند. باورها، نگرش‌ها،قناعت‌ها، عصیان‌ها، برخوردها و حتا سکوت نقش مرکزی چنان ماهرانه و اندیش‌مندانه ترسیم شده که خواننده گاه‌گاهی می‌خواهد مورسو را از بین داستان بقاپد و دمِ گوشش آهسته بگوید تو خیلی باارزشی بمان و بگو. راستش را بگویم بیگانه از بهترین‌هایی بود که نه تنها از خواندنش کنج‌کاوتر شدم، بل با خواندنش زندگی کردم. آن‌جایی‌که مورسو گفت: «چیز‌هایی است که هرگز دلم نخواسته از آن‌ها حرف بزنم.» حس عجیبی برایم دست داد، ذهنم ناخودآگاه تصاویر که نمی‌خواستم از آن‌ها حرف بزنم را پایین و بالا کرد، چشمانم را بازوبسته کردم و به‌خواندن ادامه دادم. مورسو وقتی یقه‌ی ردای کشیش را گرفته داد می‌زد که: « یک‌تار موی زنی را به هیچ یکی از یقین‌های تو نمی‌دادم.» می‌خواستم چیغ‌ بزنم و صدای مورسو را بلند و بلندتر کنم.

بیگانه اثری‌ست خواندنی و اگر نخواندید توصیه می‌کنم حتماً بخوانید.

فَرخُنده عیار
https://t.me/FAROaF






ام‌روز چند ساعت متوالی سرم گرمِ مطالعه کتاب «گیاه‌خوار» اثر هان کانگ نویسنده‌ی از کره‌ی جنوبی بود که در سال ۲۰۱۶ برنده‌ جایزه بوکر و ام‌سال برنده‌ی جایزه نوبل ادبیات شده است.

گیاه‌خوار داستان زندگی زنی به‌اسم یئونگ‌هه را بیان می‌کند که بعد از دیدن خوابی ترسناکی تصمیم می‌گیرد گیاه‌خوار شود که با مخالفات شوهر،والدین و خواهروبرادش مواجه می‌شود. این کتاب در سه‌فصل نوشته است که فصل اول توسط شوهرش، فصل دوم توسط شوهرخواهرش و فصل سوم توسط خواهرش اینی‌هه روایت می‌شود. در کل فصل اول بیان‌گر عصیان یئونگ‌هه به هنجارهای اجتماعی است که مخاطب را به‌شدت مجذوب می‌کند و از سوی دیگر برخورد زشت توده‌های اجتماعی در برابر تحول یک‌باره‌گی یک‌فرد را به‌نمایش می‌گذارد. یئونگ‌هه که در دوران کودکی‌ هم مورد خشونت‌ از سوی پدرش قرار گرفته بود، وقتی در جوانی گیاه‌خوار می‌شود دوباره مورد خشونت از سوی اطرافیانش قرار می‌گیرد و اوضاع روانی‌اش خراب و خراب‌تر می‌شود، آنقدر که در سکوت بی‌سابقه‌ی فرو می‌رود. فصل دوم داستان که از سوی شوهرخواهر قهرمان داستان روایت می‌شود بیان‌گر سواستفاده از افراد ضعیف توسط انسان‌هایی است که بر نفس شان حاکمیت ندارند، و بیان‌گر استفاده‌جویی، حتا از آنانی که اوضاع روانی خوبی ندارند است. فصل سوم که روایت‌گری اینی‌هه خواهر یئونگ‌هه است بیان‌گر رنج‌های مدوام این دو زن است که به‌طور ناخواسته در زندگی مواجه شده‌اند. به‌صورت کل گیاه‌خوار به‌زندگی زنی می‌چرخد که از وحشت‌گری‌های انسانی به‌ستوه آمده و در آرزوی گیاه‌شدن است. جنبه‌‌های عاطفی در این کتاب بیش‌‌تر و اما شاعرانه‌گی کم‌تر به‌چشم می‌خورد. فضای داستان در کل تار و تیره است. در داستان با ندامت‌، سکوت، غم‌درونی، پرخاشگری، عدم‌درک، استفاده‌جویی، مهربانی، بی‌توجهی و خودخوری شخصیت‌های داستانی مواجه می‌شویم. خودم با خواندن این کتاب اندک پریشان‌خاطر شدم و اما درس‌های بزرگی هم آموختم، از جمله‌ این‌که هرگز جسم و روحم را حمال رنج‌ها نکنم و اجازه ندهم آدم‌ها و زمان مرا سرکوب کنند.

ناگفته نماند که هان‌ کانگ داستان کوتاه «میوه بانوی من» را در ۱۹۹۷ و «سپید» را در ۲۰۱۶ منتشر کرده است، که به ترتیب این دو را هم به‌معرفی می‌گیرم.

فَرخُنده عیار
https://t.me/FAROaF


«گیاه‌خوار»


کهنه‌سرایَ سینه‌ام آباد می‌شود
تو خنده می‌کنی و دلم شاد می‌شود

تو خنده می‌کنی و زنِ اندورن من
یاغی و بی‌ملاحظه معتاد می‌‌شود

با دیدنت به‌قلب من ای شعله‌ی بدیع
چیزی شبیه صاعقه ایجاد می‌شود

لب می‌گشایی و با آجرآجرِ عسل
ایوان عشق و عاطفه بنیاد می‌شود

تندیس عاشقانه لبم بر لب تو که_
با تو دلم از همهمه آزاد می‌شود!

فَرخُنده عیار
۲۲قوس ۱۴۰۳


میلِ به مرگ همیشه ناشی از انزجارِ و تنفرپراگنی نسبت به‌پدیده‌های که با ما مرتبط اند، پدید می‌آید. بدون شک انسان موجود منطقی، تأثیرپذیر، تأثیرگذار و عاطفی است که گاهی اوقات در برخی از قسمت‌های زندگی‌اش مثلِ دورفرمان بدون شارژ عمل می‌کند؛ دورفرمانی که دکمه‌هایش در جایش است، هیچ صدمه‌ای ندیده، سیستمش فعال است، ولی باتری‌های کوچکش انرژی کافی برای کارایی ندارند.

حالِ انسان‌های باورمند به مرزشکنیَ بدون قاعده وخیم‌تر از انسان‌های عادی است. در جهان ما که نان و شکم اولویت کرسی‌نشینان است، نیرنگ سیاست تلقی می‌شود، هنر سرگرمی و اتلاف وقت گفته می‌شود، هوس جنینِ عشق را سقط می‌کند و عاطفی‌بودن نشانه‌ای از روانی‌بودن به شمار می‌رود؛ بدون شک میلِ شدید به مرگ افزایش می‌یابد. انزجار از رویکرد‌های جامعه، رسیدن به‌هیچی هستی، بلاتکلیفی رابطه‌ها و ضعف کارایی فردی از معمول‌ترین عوامل میلِ شدید به‌ مرگ محسوب می‌شوند. محیط به‌سان قفس و باوری به گستردگی هستی رفتن به‌کام نهنگ است، در تمام سخن‌رانی‌های که تا اکنون داشتم تأکیدوار گفته‌ام که شما نمی‌توانید یک‌باره قوانین، رسوم، آداب، اخلاقیات و بدوبلاهای جامعه تان را تغییر بدهید‌. تغییرات نیازمند زمان است و زمان با با موجودیت شما می‌تواند جامعه تان را متحول کند، در غیر این‌صورت داد‌وبیداد‌کردن بدون پلان‌گذاری فقط و فقط باعث نیستی نیروهای تحول‌خواه می‌‌شود.

فرجام نیروهای تحول‌خواه اکثر مواقع شهادت و یا خودکشی است. و این دو نتیجه اشتباه‌رفتن مسیر است. اگر بخواهم واردِ بحث نیروهای تحول‌خواه شوم یقیناً از اصل موضوع که میل به‌مرگ است دور می‌شوم. برای همین به‌مسایل عاطفی که در جامعه‌ی ما به پشیزی هم نمی‌ارزند می‌پردازم. به باور من بلاتکلیفی روابط عاطفی از اهم‌ترین عوامل میلِ به‌مرگ می‌تواند محسوب شود انسان‌ها به صورت عموم درگیر عواطف گوناگون، در دوران‌های مختلفی سنی استند. این عواطف گاهی اوقات در بعضی از انسان‌ها که توانایی گیرندگی و دهنده‌گی داده‌های درونی شان را به وجه احسن دارند، به‌ بلوغ می‌رسند. اما در وجود انسان‌های که دچار ضعف تبادلات داده‌های درونی شان اند، موجب گوشه‌نشینی فرد در کوتاه‌مدت، افسردگی در درازمدت و در نهایت منجر به میلِ شدید به مرگ می‌شود. خانواده‌های افغانستانی که اکثراً دغدغه‌ای بزرگ شان درآمد پول است و عنصر عاطفه را خلاصه‌ی افرادی که با آنها نسبت خونی دارند می‌کنند، جای تعجب نیست که اعضای خانواده شان در کودکی تنها، در نوجوانی توجه‌طلب، در جوانی وابسته، در میان‌سالی خسته و در کهن‌سالی گلایه‌مند به‌بار بیایید.

گذشته از این‌ها عدم آگاهی عاطفی در جوامع مثل افغانستان تا اکنون باعث شده، آمار افرادی که میل به‌ مرگ دارند افزایش بیابد. عدم آگاهی از یک‌سو و فرهنگ‌های مزخرف رایج در افغانستان از سوی دیگر دست به دست هم داده‌اند و فرد افغانستانی را در درون مشت‌های شان چنان سخت می‌فشارند که میل به مرگ در وجود شان به‌طور ناخودآگاه رشد می‌کند. فرهنگ‌های ضد انسانی و عقل‌ستیزانه‌ در بخش تعلیم، تحصیل، ازواج همه و همه به‌نوبه خود در بدترشدن اوضاع نقش برازنده‌ی بازی می‌کنند. موارد گزاف ازدواج، باعث ازدیاد روابط بی‌نام و نشان شده که فرجام آن‌ها به‌کام مرگ کشانیدن دو جوان پر عاطفه در بسیاری مواقع گردیده است.

برای داشتن یک‌جامعه سالم، آینده روشن و نسل کارا از همین الان روی پرورش فرزندان تان کار کنید و به‌جای پول‌درآوردن برای آن‌ها ارزش‌مندبودن عواطف را بیاموزانید تا باشد در حد کوچک هم که شده از افزایش میل به مرگ افراد در جامعه ما بکاهیم. هرچند کاهش این مورد، نیازمند پلان‌گذاری دقیق و جامع از سوی سیتسم‌های حکومتی است، اما با دیدن شرایط کنونی در حد توان و کارایی خودتان وارد عمل شوید و نقش انسانی تان ره به وجه احسن آن انجام دهید.

فَرخُنده عیار




مسیری را که همه‌روزه در سه یا چهاردقیقه در موتر طی می‌کردم برخلاف روال عادی دی‌روز به‌دلیل تنها‌بودن پیاده رفتم. هوا سردِ سرد بود، دماغم می‌سوخت، از برگه‌های امتحان که در دستم داشتم بدم می‌آمد؛ دستانم را حمال خودشان کرده بودند. اگر این برگه‌ها نبود شاید دستانم درون جیب‌های مانتوی خزانی‌ام گرم‌تر بود، اما حیف. ذهنم درگیر بود، به این فکر می‌کردم که چرا وقتی تنها استم پدر پیاده‌رفتن‌ام را امن‌تر از سوارشدن به‌موتر فکر می‌کند؟

صدای از عقبم آمد: اوستاد اوستاد.... تکان خوردم و به عقب دیدم، پسری که برگه‌ی سفیدی در دست داشت می‌دوید، نفسک‌زنان رسید و برگه‌ را با لب‌خند زیبایی که گمانم عمراً ندیده بودم، تحویلم کرد و گفت: «اوستاد نمی‌بودم شمال برده بود برگه را...»
جدول نمراتی بود که دی‌روز با نهایت بی‌حوصلگی رسانده بودمش، ته‌ی دلم شکر کشیدم و بادادن کاکائو به‌پسرک خندیدم و از هم جدا شدیم. راهم را ادامه دادم که آدمک‌درونم شروع به تنبیه‌کردن من کرد که چقدر خنگی؟ حواست کجاست؟ مگر جاده‌ی جای فکرکردن است؟ تویی که چندتا برگه را درست نگه کرده نمی‌توانی، چطور می‌‌توانی تعهدات بلند‌بالای زن شرقی‌ درون‌ات را نگه داری؟ و...

آدمک‌درونم داشت اعصابم را خورد می‌کرد، اگر جلوی من ظاهر می‌شد از گلویش گرفته خفه‌اش می‌کردم ... واقعاً هیچ‌کسی به‌اندازه این آدمک مرا اذیت نمی‌کرد، تا فرصتی دستش می‌رسید.... تنبیه، تنبیه و هشدار!
با صدایی دل‌خراشی که به‌گوشم رسید، متوقف شدم ....آن‌طرف‌ها، جلوتر از من ، شاید ۲۰‌وچندمتر جلوتر، دو موتر تصادف کرده بود!

اطراف موترها پر از آدم، غرقِ رویداد مقابلم بودم ک دمِ گوشم صدایی پر و بدآهنگ کسی گفت:«جاااان ترسیدی؟» به‌شدت تکان خوردم، برگه‌هایم از دستم افتید، سواربایسکیل با دهن‌جینگ‌شده و قهقهه از پیشم گذشت.
نفرین‌کنان با دست‌های لرزان برگه‌ها را جمع کردم، ولی توانی برای قدم‌گذاشتن نداشتم. من همان آدمی‌ام که در شانزده‌سالگی از صدای بلند آدمی‌زاد ضعف کرده بودم، حالا صدای بلند تصادف و ..... آفرین به‌دوام آوردنم! موتری را دست دادم و بالا شدم، نفس عمیقی کشیدم و گفتم تف به‌طالع‌ات رفیق، همین ماه قبل که تنها رفتی چه‌برسرت آمد که بازهم تنها حرکت کردی‌. تو یکی آدم‌شدنی نیستی! به محضِ رسیدن به‌مکتب به‌دست و صورتم آب زدم و خودم راجمع‌‌وجور کردم. پس از گرفتن سوالات راهی صنفم شدم.
با صدای محکم و جدی و پیشانی عبوس خطاب به شاگردان گفتم: «اندک تخطی از قوانین امتحان موجب ناکامی تان می‌شود.» و شروع به‌خواندن سوالات کردم، سوال اول: اخلاق چیست؟ حالم از خواندن این سوال بهم خورد و خودم را ناتوان و ناپایدار حس کردم، چرا بخاطر اتفاقات گذرا، اخلاقیات معلم‌بودنم را زیر سوال ببرم؟! من با این پیشانی خط‌افتیده و صدای بی‌عاطفه‌ام چه توقعی از دانش‌آموزان دارم؟ من چه تفاوتی از یک‌آدم ابله‌ی که رنج‌دیده و می‌رنجاند دارم؟ مگر قاعده و خط قرمز من این نبود که هرقدر انرژی منفی بگیرم واپس انرژی مثبت می‌دهم؟!

نفسِ عمیقی کشیدم و با صدای نرم‌تر سوالات را خواندم. دانش‌آموزان آرام‌تر از هر روزی دیگری بودند، آرامی که از ترسِ ناکام‌شدن زاییده شده بود. وقتی برگه‌ها را جمع کردم خطاب به دانش‌آموزان گفتم: «این امتحان باارزش است ولی زمانی که انرژی منفی گرفتید و انرژی مثبت واپس دادید بدانید که نزد من موفقید، هرگاه کسی شما را ناراحت کرد، شما آدم‌های اطراف تان را شاد کنید و....»
با گفتن این حرفا با لفظ خودمانی و لب‌خند نه تنها حال دانش‌آموزان بل حال خودم هم عوض شد.

این یکی را نوشتم تا یادم باشد، حالِ بد خودم را تحمیل بر دیگران نکنم، و هر استگاهی بد بودم و بد شدم، خوبی بروز بدهم.

فَرخُنده عیار
خزان ۱۴۰۳




میانِ جهانی که غرق ریاست
صدا می‌‌کنم که خدا ....ناگهان
دلم گرمِ عشقِ خدایی شود
صدا می‌رود تا به هفت آسمان

دو دستم که وا می‌کنم بر دعا
ببخشا اگر چه که کردم خطا
برای منی تو فقط رهنما
مرا تو رها کن از این و از آن

خدایا نظر کن به‌حالِ بدم
که من خسته از هرچه آدم شدم
به‌جرمِ همین که منم یک‌زنم
به‌‌غولک زده پای من جاهلان

درونم عواطف شده کم‌نما
وجود مرا تُهی از سَم نما
جهانم تو یک‌باره بی‌غم نما
مرا در رهی نیکی‌ها کن روان

به‌ روحم توان ده که برپا شود
مقاوم جلویَ هیولا شود
به مشت و لگد نه.... قلم گم کند
شکنجه‌ و ظلم از زمین و زمان

شرابِ جنون را اگر سر کشم
حجابِ جهالت ز تن در کشم
شبیه کبوتر شوم .... پر کشم
دویده روم در دلِ کهکشان

و شعر و ترانه ...غزل سربه‌سر
ز خود من به‌جا می‌گذارم اثر
اگر با نشاط و اگر چشمِ تر
به‌دربِ جهان می‌شوم پاسبان

من احساس آذین زن می‌کشم_
به روی جهان تا که دارم توان
و ظلم و شکنجه ندارد اثر
که نقش من است مثلِ آبِ روان

فَرخُنده عیار
۸قوس ۱۴۰۳


من هرچه سعی می‌کنم اما نمی‌شود
این حجمِ غم به سینه دگر جا نمی‌شود

آسودگی جنس بشر با همه تلاش_
در کشور من هیچ مهیّا نمی‌شود

مسدود کرده‌اند گمانم که تا ابد
دروازه‌ها و پنجره‌ها وا نمی‌شود

دیگر کبوتران صلاحی به آسمان
در های و هوی معرکه‌ پیدا نمی‌شود

زن زخم‌‌دیده‌ای که حتا به خواب هم
زخمش دچار لطف مدوّا نمی‌شود

بر عجز و عاجزی خود اقرار می‌کنم
با صدنفر مقابله تنها نمی‌شود

آیینه ورشکسته‌گی‌ام را به‌رخ بکش
در من زنی نهفته، هویدا نمی‌شود!

فَرخُنده عیار
۲قوس ۱۴۰۳


بر زخمِ ناسورِ فلاکت‌بار می‌مانم
که در لبم جای لبت سیگار می‌مانم

در زیرِ باران ...پشتِ در... در کوچه در خانه_
در انتظارِ بوسه‌ی تب‌دار می‌‌مانم

اصلاً جلوی مردم دنیا... نمی‌ترسم
نام تو را در گردنم بی‌خار می‌مانم

چشمان آبیَ تو دارد حکم‌فرمایی
تا در گلوی خود تنابِ دار می‌مانم

من از برای این‌که شاید باز برگردی
هرشب کنارِ پنجره بیدار می‌مانم

فَرخُنده عیار
۱قوس ۱۴۰۳

پ.ن: چشم‌آبی‌ها به‌خود نگیرید!🙂


برگشته‌ای پوزش بخواهی از خودت، از من
از فرط خوش‌حالی نمی‌‌شم جا به پیراهن

مثلِ کبوتر در هوا پچ‌پچ‌کنان گویم
تو آمدی و باز شعرم تن‌ ته‌تن تن‌تن

من با تمام ساده‌لوحی دوستت دارم
ای یار پشتِ ساده‌لوح‌‌ات دق شدی حتماً

برگشتی اما بعدِ چندین ماه می‌دانی؟
در انتظارت بوده چشمِ وحشی یک‌زن

وقتی نبودی گریه کردم ... مرد! امّا تو_
رفتی در آغوش کسی، یا هم که نه اصلاً؟

موسیچه‌های مغز من پیوسته می‌گویند
از رفتن‌ و برگشتن‌ات چیزی بگو لطفاً

من التماست می‌کنم در خواب و بیداری
لطفن بگو که تو هنوز هم دوستم داری_
دارم اگر ارزش برایت قدرِ یک‌سوزن

***
دنیا اگر یک‌باره‌گی فردوس هم گردد
فردا چه فرقی‌ می‌کند بعد از تو بعد از من

فَرخُنده عیار
۱۶عقرب ۱۴۰۳


من از میانِ مغز دلت دور می‌روم !
باشعر عاشقانه نزن زور ! می‌‌روم!

دنیا که چشم دیدن یک‌جفت ابله را_
باهم نداشت... دیدم و مجبور می‌روم

دندان‌ِ چشم‌های سگت روی شانه و_
با یک‌ بغل جراحت ناسور می‌روم

از کاروان عشق و غزل حذف می‌شوم
در خیمه‌ی غریبه‌‌ی شب‌کور می‌روم

فرقی نمی‌کند دگر اصلن برای من_
بی‌ تو اگر جَهنّم اگر گور می‌روم

***
مثلِ چنار سبز بلندای دهکده
فرجامِ مسئله، ته‌ِ تندور می‌روم

فَرخُنده عیار
۲عقرب ۱۴۰۳


و به‌ دستان ضعیفم
و به اندیشه‌ی آباد
سفر خواهم کرد.

من از این کشورِ بی‌نام و نشانی
که فقط جنگ
فقط ظلم
فقط بیوه به‌بار می‌آرد،

به غروب دل بیچاره‌ی آفتاب
و به‌کم‌رنگی مهتاب
و پریشانی گیسویَ
همان دخترِ آزاد سوگند!
که سفر خواهم کرد.

چمدانِ غزلم را
که پر از عشق و وفاست
که پر از صلح و صفاست
دزدکی می‌بندم.
و از این شهر حزین
بی‌خبر می‌کوچم.

که اگر فردا شد
و به دنبال من
لشکرِ صیادان
که به راه افتادند
نا امید برگردند.

***
و به‌هنگام غروب
مردِ یک دهکده‌ای
زیر انجیر و انار
که به‌خواب خواهد رفت؛
قصه‌ای پروزام
در خودش می‌ریزد،
و به‌آغوشِ زمین
چپ‌چپک می‌گوید.
دهکده می‌میرد...!

فَرخنده عیار
۱۱میزان ۱۴۰۳


برای کودکی که روی جاده مرد، آزادی
برای عسکری که ساده جان سپرد، آزادی

برای دختری که کنج خانه‌ی خودش پوسید
که از هوایی کشور هیچ، بو نبرد... آزادی

به‌یادِ مادری که گریه کرد و گفت بیزارم
به‌سینه‌اش هزار و صد گلوله خورد، آزادی

برای آدمی که کارکرد و یک دو لقمه‌ای _
کنار خانواده‌ی خودش نخورد آزادی

برای ایستاده‌گی، برابری و آبادی
برای محو ایده‌های تند و ترد، آزادی

فَرخُنده عیار
۸میزان ۱۴۰۳


من این‌جا بی‌تو اما؛ بدرقم دلتنگ و دلگیرم
تصوّر کن مرا آدم که دارم بی‌تو می‌میرم

چرا پس می‌زنی من را ، مرا که عاشقت هستم؛
مرا که خوب می‌دانی که بی‌تو از خودم تیرم؟!

نمی‌آری به‌رخ اما، تو از حالم خبر داری
کمی خسته، کمی غمگین.... شبیه عسکرِ پیرم

مذبذب می‌شوم هرگاه که می‌گویند دگر قسمت
و تف بر هر چه بوده.... بخت، قسمت یا که تقدیرم

به‌این دنیای پوشالی ندارم من دگر باور
شلیک اسلحه ...گُمبس ...که از این زندگی سیرم

فَرخُنده عیار
۵میزان ۱۴۰۳


زیرِ باران بغلِ خیس تو را کم دارم
مثل کودک‌بچه‌ای گم‌شده ماتم دارم

نونهالی که نزد ریشه ولی خورد تبر _
جسمِ من بود که هی چشمِ پر از نم دارم

چه به فرقم بزنم من همه‌ای دنیا را؛
من بدون تو که همواره فقط غم دارم!

حدّ اقل نشدم کشته از این خوشحالم-
در میانِ غزلم پیش تو پرچم‌دارم

سهم ما باغ عدن بود ولی بانو حوا_
شکوه از تو، نه که از حضرت آدم دارم

فَرخُنده عیار
۴میزان ۱۴۰۳

20 last posts shown.

115

subscribers
Channel statistics