چه خوب شد که امروزم را با «بیگانه» اثر آلبرکاموی دوستداشتنی نویسنده فرانسوی همراه بودم.
بیگانه داستان مردی بنام مورسو است که در برابر مرگ مادرش بیتفاوت بوده و بعد از قتل یک مرد عرب در صحرا سوزان محکوم بهاعدام با گیوتین میشود.
قهرمان داستان مردیست اگزیستانسیالیست یا روشنتر بگویم نهیلیست که در برابر اطرافیانش و اتفاقات زندگیاش بیتفاوت رفتار میکند، قواعدهای اجتماعی مضحک جامعه را نادیده میگیرد و باورهایش حتا خداناوریش را صادقانه اظهار میکند، او عملاً نشان میدهد که با قواعد خشک، میراثی و پوچ مردمش بیگانه است و این بیگانهگی در تمام داستان بهتصویر کشیده میشود. داستان مملو از داشتههای فلسفی، تجربیات روزمره، گفتگوهای درونی، بیتفاوتی، گذر زمان، عادتکردنها، رویارویی باحوادث و پذیرش تمام جریانات زندگی بالاخص مرگ میباشد. داستان بهگونهی نوشته شده است که خواننده با خواندن هر بخش آن در پی کشف چیزی ناشناخته میرود. آنجاییکه مورسو زندانی میشود قدرت گیرایی داستان بهشدت افزایش پیدا میکند. باورها، نگرشها،قناعتها، عصیانها، برخوردها و حتا سکوت نقش مرکزی چنان ماهرانه و اندیشمندانه ترسیم شده که خواننده گاهگاهی میخواهد مورسو را از بین داستان بقاپد و دمِ گوشش آهسته بگوید تو خیلی باارزشی بمان و بگو. راستش را بگویم بیگانه از بهترینهایی بود که نه تنها از خواندنش کنجکاوتر شدم، بل با خواندنش زندگی کردم. آنجاییکه مورسو گفت: «چیزهایی است که هرگز دلم نخواسته از آنها حرف بزنم.» حس عجیبی برایم دست داد، ذهنم ناخودآگاه تصاویر که نمیخواستم از آنها حرف بزنم را پایین و بالا کرد، چشمانم را بازوبسته کردم و بهخواندن ادامه دادم. مورسو وقتی یقهی ردای کشیش را گرفته داد میزد که: « یکتار موی زنی را به هیچ یکی از یقینهای تو نمیدادم.» میخواستم چیغ بزنم و صدای مورسو را بلند و بلندتر کنم.
بیگانه اثریست خواندنی و اگر نخواندید توصیه میکنم حتماً بخوانید.
فَرخُنده عیار
https://t.me/FAROaF