زیرِ باران بغلِ خیس تو را کم دارم
مثل کودکبچهای گمشده ماتم دارم
نونهالی که نزد ریشه ولی خورد تبر _
جسمِ من بود که هی چشمِ پر از نم دارم
چه به فرقم بزنم من همهای دنیا را؛
من بدون تو که همواره فقط غم دارم!
حدّ اقل نشدم کشته از این خوشحالم-
در میانِ غزلم پیش تو پرچمدارم
سهم ما باغ عدن بود ولی بانو حوا_
شکوه از تو، نه که از حضرت آدم دارم
فَرخُنده عیار
۴میزان ۱۴۰۳
مثل کودکبچهای گمشده ماتم دارم
نونهالی که نزد ریشه ولی خورد تبر _
جسمِ من بود که هی چشمِ پر از نم دارم
چه به فرقم بزنم من همهای دنیا را؛
من بدون تو که همواره فقط غم دارم!
حدّ اقل نشدم کشته از این خوشحالم-
در میانِ غزلم پیش تو پرچمدارم
سهم ما باغ عدن بود ولی بانو حوا_
شکوه از تو، نه که از حضرت آدم دارم
فَرخُنده عیار
۴میزان ۱۴۰۳