و به دستان ضعیفم
و به اندیشهی آباد
سفر خواهم کرد.
من از این کشورِ بینام و نشانی
که فقط جنگ
فقط ظلم
فقط بیوه بهبار میآرد،
به غروب دل بیچارهی آفتاب
و بهکمرنگی مهتاب
و پریشانی گیسویَ
همان دخترِ آزاد سوگند!
که سفر خواهم کرد.
چمدانِ غزلم را
که پر از عشق و وفاست
که پر از صلح و صفاست
دزدکی میبندم.
و از این شهر حزین
بیخبر میکوچم.
که اگر فردا شد
و به دنبال من
لشکرِ صیادان
که به راه افتادند
نا امید برگردند.
***
و بههنگام غروب
مردِ یک دهکدهای
زیر انجیر و انار
که بهخواب خواهد رفت؛
قصهای پروزام
در خودش میریزد،
و بهآغوشِ زمین
چپچپک میگوید.
دهکده میمیرد...!
فَرخنده عیار
۱۱میزان ۱۴۰۳
و به اندیشهی آباد
سفر خواهم کرد.
من از این کشورِ بینام و نشانی
که فقط جنگ
فقط ظلم
فقط بیوه بهبار میآرد،
به غروب دل بیچارهی آفتاب
و بهکمرنگی مهتاب
و پریشانی گیسویَ
همان دخترِ آزاد سوگند!
که سفر خواهم کرد.
چمدانِ غزلم را
که پر از عشق و وفاست
که پر از صلح و صفاست
دزدکی میبندم.
و از این شهر حزین
بیخبر میکوچم.
که اگر فردا شد
و به دنبال من
لشکرِ صیادان
که به راه افتادند
نا امید برگردند.
***
و بههنگام غروب
مردِ یک دهکدهای
زیر انجیر و انار
که بهخواب خواهد رفت؛
قصهای پروزام
در خودش میریزد،
و بهآغوشِ زمین
چپچپک میگوید.
دهکده میمیرد...!
فَرخنده عیار
۱۱میزان ۱۴۰۳