مسیری را که همهروزه در سه یا چهاردقیقه در موتر طی میکردم برخلاف روال عادی دیروز بهدلیل تنهابودن پیاده رفتم. هوا سردِ سرد بود، دماغم میسوخت، از برگههای امتحان که در دستم داشتم بدم میآمد؛ دستانم را حمال خودشان کرده بودند. اگر این برگهها نبود شاید دستانم درون جیبهای مانتوی خزانیام گرمتر بود، اما حیف. ذهنم درگیر بود، به این فکر میکردم که چرا وقتی تنها استم پدر پیادهرفتنام را امنتر از سوارشدن بهموتر فکر میکند؟
صدای از عقبم آمد: اوستاد اوستاد.... تکان خوردم و به عقب دیدم، پسری که برگهی سفیدی در دست داشت میدوید، نفسکزنان رسید و برگه را با لبخند زیبایی که گمانم عمراً ندیده بودم، تحویلم کرد و گفت: «اوستاد نمیبودم شمال برده بود برگه را...»
جدول نمراتی بود که دیروز با نهایت بیحوصلگی رسانده بودمش، تهی دلم شکر کشیدم و بادادن کاکائو بهپسرک خندیدم و از هم جدا شدیم. راهم را ادامه دادم که آدمکدرونم شروع به تنبیهکردن من کرد که چقدر خنگی؟ حواست کجاست؟ مگر جادهی جای فکرکردن است؟ تویی که چندتا برگه را درست نگه کرده نمیتوانی، چطور میتوانی تعهدات بلندبالای زن شرقی درونات را نگه داری؟ و...
آدمکدرونم داشت اعصابم را خورد میکرد، اگر جلوی من ظاهر میشد از گلویش گرفته خفهاش میکردم ... واقعاً هیچکسی بهاندازه این آدمک مرا اذیت نمیکرد، تا فرصتی دستش میرسید.... تنبیه، تنبیه و هشدار!
با صدایی دلخراشی که بهگوشم رسید، متوقف شدم ....آنطرفها، جلوتر از من ، شاید ۲۰وچندمتر جلوتر، دو موتر تصادف کرده بود!
اطراف موترها پر از آدم، غرقِ رویداد مقابلم بودم ک دمِ گوشم صدایی پر و بدآهنگ کسی گفت:«جاااان ترسیدی؟» بهشدت تکان خوردم، برگههایم از دستم افتید، سواربایسکیل با دهنجینگشده و قهقهه از پیشم گذشت.
نفرینکنان با دستهای لرزان برگهها را جمع کردم، ولی توانی برای قدمگذاشتن نداشتم. من همان آدمیام که در شانزدهسالگی از صدای بلند آدمیزاد ضعف کرده بودم، حالا صدای بلند تصادف و ..... آفرین بهدوام آوردنم! موتری را دست دادم و بالا شدم، نفس عمیقی کشیدم و گفتم تف بهطالعات رفیق، همین ماه قبل که تنها رفتی چهبرسرت آمد که بازهم تنها حرکت کردی. تو یکی آدمشدنی نیستی! به محضِ رسیدن بهمکتب بهدست و صورتم آب زدم و خودم راجمعوجور کردم. پس از گرفتن سوالات راهی صنفم شدم.
با صدای محکم و جدی و پیشانی عبوس خطاب به شاگردان گفتم: «اندک تخطی از قوانین امتحان موجب ناکامی تان میشود.» و شروع بهخواندن سوالات کردم، سوال اول: اخلاق چیست؟ حالم از خواندن این سوال بهم خورد و خودم را ناتوان و ناپایدار حس کردم، چرا بخاطر اتفاقات گذرا، اخلاقیات معلمبودنم را زیر سوال ببرم؟! من با این پیشانی خطافتیده و صدای بیعاطفهام چه توقعی از دانشآموزان دارم؟ من چه تفاوتی از یکآدم ابلهی که رنجدیده و میرنجاند دارم؟ مگر قاعده و خط قرمز من این نبود که هرقدر انرژی منفی بگیرم واپس انرژی مثبت میدهم؟!
نفسِ عمیقی کشیدم و با صدای نرمتر سوالات را خواندم. دانشآموزان آرامتر از هر روزی دیگری بودند، آرامی که از ترسِ ناکامشدن زاییده شده بود. وقتی برگهها را جمع کردم خطاب به دانشآموزان گفتم: «این امتحان باارزش است ولی زمانی که انرژی منفی گرفتید و انرژی مثبت واپس دادید بدانید که نزد من موفقید، هرگاه کسی شما را ناراحت کرد، شما آدمهای اطراف تان را شاد کنید و....»
با گفتن این حرفا با لفظ خودمانی و لبخند نه تنها حال دانشآموزان بل حال خودم هم عوض شد.
این یکی را نوشتم تا یادم باشد، حالِ بد خودم را تحمیل بر دیگران نکنم، و هر استگاهی بد بودم و بد شدم، خوبی بروز بدهم.
فَرخُنده عیار
خزان ۱۴۰۳
صدای از عقبم آمد: اوستاد اوستاد.... تکان خوردم و به عقب دیدم، پسری که برگهی سفیدی در دست داشت میدوید، نفسکزنان رسید و برگه را با لبخند زیبایی که گمانم عمراً ندیده بودم، تحویلم کرد و گفت: «اوستاد نمیبودم شمال برده بود برگه را...»
جدول نمراتی بود که دیروز با نهایت بیحوصلگی رسانده بودمش، تهی دلم شکر کشیدم و بادادن کاکائو بهپسرک خندیدم و از هم جدا شدیم. راهم را ادامه دادم که آدمکدرونم شروع به تنبیهکردن من کرد که چقدر خنگی؟ حواست کجاست؟ مگر جادهی جای فکرکردن است؟ تویی که چندتا برگه را درست نگه کرده نمیتوانی، چطور میتوانی تعهدات بلندبالای زن شرقی درونات را نگه داری؟ و...
آدمکدرونم داشت اعصابم را خورد میکرد، اگر جلوی من ظاهر میشد از گلویش گرفته خفهاش میکردم ... واقعاً هیچکسی بهاندازه این آدمک مرا اذیت نمیکرد، تا فرصتی دستش میرسید.... تنبیه، تنبیه و هشدار!
با صدایی دلخراشی که بهگوشم رسید، متوقف شدم ....آنطرفها، جلوتر از من ، شاید ۲۰وچندمتر جلوتر، دو موتر تصادف کرده بود!
اطراف موترها پر از آدم، غرقِ رویداد مقابلم بودم ک دمِ گوشم صدایی پر و بدآهنگ کسی گفت:«جاااان ترسیدی؟» بهشدت تکان خوردم، برگههایم از دستم افتید، سواربایسکیل با دهنجینگشده و قهقهه از پیشم گذشت.
نفرینکنان با دستهای لرزان برگهها را جمع کردم، ولی توانی برای قدمگذاشتن نداشتم. من همان آدمیام که در شانزدهسالگی از صدای بلند آدمیزاد ضعف کرده بودم، حالا صدای بلند تصادف و ..... آفرین بهدوام آوردنم! موتری را دست دادم و بالا شدم، نفس عمیقی کشیدم و گفتم تف بهطالعات رفیق، همین ماه قبل که تنها رفتی چهبرسرت آمد که بازهم تنها حرکت کردی. تو یکی آدمشدنی نیستی! به محضِ رسیدن بهمکتب بهدست و صورتم آب زدم و خودم راجمعوجور کردم. پس از گرفتن سوالات راهی صنفم شدم.
با صدای محکم و جدی و پیشانی عبوس خطاب به شاگردان گفتم: «اندک تخطی از قوانین امتحان موجب ناکامی تان میشود.» و شروع بهخواندن سوالات کردم، سوال اول: اخلاق چیست؟ حالم از خواندن این سوال بهم خورد و خودم را ناتوان و ناپایدار حس کردم، چرا بخاطر اتفاقات گذرا، اخلاقیات معلمبودنم را زیر سوال ببرم؟! من با این پیشانی خطافتیده و صدای بیعاطفهام چه توقعی از دانشآموزان دارم؟ من چه تفاوتی از یکآدم ابلهی که رنجدیده و میرنجاند دارم؟ مگر قاعده و خط قرمز من این نبود که هرقدر انرژی منفی بگیرم واپس انرژی مثبت میدهم؟!
نفسِ عمیقی کشیدم و با صدای نرمتر سوالات را خواندم. دانشآموزان آرامتر از هر روزی دیگری بودند، آرامی که از ترسِ ناکامشدن زاییده شده بود. وقتی برگهها را جمع کردم خطاب به دانشآموزان گفتم: «این امتحان باارزش است ولی زمانی که انرژی منفی گرفتید و انرژی مثبت واپس دادید بدانید که نزد من موفقید، هرگاه کسی شما را ناراحت کرد، شما آدمهای اطراف تان را شاد کنید و....»
با گفتن این حرفا با لفظ خودمانی و لبخند نه تنها حال دانشآموزان بل حال خودم هم عوض شد.
این یکی را نوشتم تا یادم باشد، حالِ بد خودم را تحمیل بر دیگران نکنم، و هر استگاهی بد بودم و بد شدم، خوبی بروز بدهم.
فَرخُنده عیار
خزان ۱۴۰۳