تو را چنان دوست میدارم که گویی رازیست میان من و آسمان؛
رازی که در سکوت شبها جاری میشود،
چونان رودی که بیهیچ فریادی از دل سنگها میگذرد،
بیآنکه تو از وجودش باخبر شوی یا حضورش را احساس کنی.
بوسههایم را بر هوای نوازشگری مینشانم که گونههایت را لمس میکند؛
هوایی که از عطر وجود تو جان گرفته است،
اما تو، نه قلبت آن را درمییابد و نه حواست آن را لمس میکند.
مرا چه غم اگر هرگز مرا نشناسی،
اگر نامم حتی لحظهای در ذهن تو نقش نبندد.
بودن تو، نفس کشیدنت، کافیست که جهانم را روشن کند.
همین که رهگذری خاموش باشم در کوچهای که گامهایت را بوسیده است،
همین که نگاههایمان برای لحظهای کوتاه در ازدحام دنیا تلاقی کند،
کافیست تا روزهای من درخشانتر از خورشید شود.
تو هرگز نخواهی دانست که من که هستم،
هرگز مرا چنانکه هستم نخواهی دید.
من همان دیوانهترین درخت کوچهات خواهم ماند،
درختی که شاخههایش با هر نسیمِ خیالِ تو به لرزه میافتد،
و ریشههایش از عشق پنهان تو جان میگیرد،
زنده به عطش نگاهت، و غرق در سایه حضورت.
#مجتبی_پناهی
─┅𖠁هنرستان نگار𖠁┅─
@Honaristan_Nigar━━━━━━━━━━━━━