گاه در این بی رنگی،زندگی رنگ درد به خود میگیرد
نقش تو در دنیا لبخندی سرد میشود
که روی بخار شیشه تا ابد حک شده.
یادت می آید روزی بی جان و پرتَنِش،
ستاره ای در این بی کران بودی؟
حال مفهوم بودنت را در حصار رنج می یابی.
انزوا تمامی رگ های روحت را پر می کند
و کسی که تو را از دست این افکار نجات می دهد
فقط در تعدادی عکس،گوشه ای از شهر نفس میکشد.
هنوز هم شک داری که تَرکِ تو دلتنگی به همراه دارد؟
پشیمانی و غم چاشنی نبودنت است؟
شاید هم من تصویر و وجودی ناشی از توهم اطرافیانم هستم،
که از مکرراً مورد خطاب واقع شدن برای خود هویتی اختیار کرده ام.
من و تو،این جوهر و کاغذ،این تصاویر و اصوات
همه در مغز من تشکیل شده اند.
شاید این ها توهم یک مخدر کشنده است
که در زندگی قبلی ام مصرف کرده ام،
و هم اکنون در جهان پس از مرگ هستم.
می توان حس کرد که تمام این کهکشان،
توسط فانتزی های ناخودآگاهم تشکیل شده است.
قطعا فانتزی غم آلودی بوده
که درک،رابطه ی مستقیمی با درد
و شادی،رهایی از بند فهمیدن است.
-Rmin
@iveseenthisbefore