۱۵ اگست
روزِ سیاهِ تاریخ ما؛ روزی که زمان، نفسش را در سینه حبس کرد و چشمهایمان از وحشت، خشک شد.
در آن لحظه، آسمان هنوز آبی بود، اما زمین، زیر پای ما فرو ریخت.
نه صدای توپ و تانک ترسناکتر بود، نه پرچمهای بیگانه بر بامهای شهر — ترسناکترین چیز، سکوت مردم بود… سکوتی که فریاد میکشید اما کسی نمیشنید.
در آن روز، خیابانها شاهد دویدن پاهایی بودند که نمیدانستند به کجا فرار کنند.
مادرانی که کودکانشان را در آغوش میفشردند، گویی با فشار دستانشان میخواستند از سقوط نجاتشان دهند.
مردانی که نگاهشان، پر از سؤال بیجواب بود: "چطور یک سرزمین، یکباره بیصاحب میشود؟"
۱۵ اگست فقط سقوط یک دولت نبود؛ سقوط امید بود، سقوط رویاهایی که سالها با خون و اشک ساخته بودیم.
شهرهایمان را گرفتند، اما پیش از آن، قلبهایمان را تسخیر کرده بودند — با ترس، با ناامیدی، با یادآوری زخمهایی که هرگز فرصت ترمیم نیافتند.
امروز، ما زندهایم، اما در زیر خاکستر زندگی میکنیم.
هر صبح که از خواب برمیخیزیم، ۱۵ اگست را دوباره تجربه میکنیم؛
وقتی که خبرها را میبینیم، وقتی که دختران پشت درهای بستهی مکتبها میمانند، وقتی که پرچمها عوض شدهاند و سرودها خاموشاند.
اما ما هنوز این خاک را میشناسیم — با همهی رنجش، با همهی خونش.
میدانیم که تاریخ، همیشه یک فصل بیشتر دارد، و شاید روزی، ۱۵ اگست، نه روزِ سقوط، که روزِ برخاستن ما باشد.
تا آن روز، این تاریخ از حافظهی مان پاک نخواهد شد.
ما فراموش نخواهیم کرد، حتی اگر جهان فراموش کند.
#نیلوفر_بینش_محمدی
@KOTAH_MINAVESAM
روزِ سیاهِ تاریخ ما؛ روزی که زمان، نفسش را در سینه حبس کرد و چشمهایمان از وحشت، خشک شد.
در آن لحظه، آسمان هنوز آبی بود، اما زمین، زیر پای ما فرو ریخت.
نه صدای توپ و تانک ترسناکتر بود، نه پرچمهای بیگانه بر بامهای شهر — ترسناکترین چیز، سکوت مردم بود… سکوتی که فریاد میکشید اما کسی نمیشنید.
در آن روز، خیابانها شاهد دویدن پاهایی بودند که نمیدانستند به کجا فرار کنند.
مادرانی که کودکانشان را در آغوش میفشردند، گویی با فشار دستانشان میخواستند از سقوط نجاتشان دهند.
مردانی که نگاهشان، پر از سؤال بیجواب بود: "چطور یک سرزمین، یکباره بیصاحب میشود؟"
۱۵ اگست فقط سقوط یک دولت نبود؛ سقوط امید بود، سقوط رویاهایی که سالها با خون و اشک ساخته بودیم.
شهرهایمان را گرفتند، اما پیش از آن، قلبهایمان را تسخیر کرده بودند — با ترس، با ناامیدی، با یادآوری زخمهایی که هرگز فرصت ترمیم نیافتند.
امروز، ما زندهایم، اما در زیر خاکستر زندگی میکنیم.
هر صبح که از خواب برمیخیزیم، ۱۵ اگست را دوباره تجربه میکنیم؛
وقتی که خبرها را میبینیم، وقتی که دختران پشت درهای بستهی مکتبها میمانند، وقتی که پرچمها عوض شدهاند و سرودها خاموشاند.
اما ما هنوز این خاک را میشناسیم — با همهی رنجش، با همهی خونش.
میدانیم که تاریخ، همیشه یک فصل بیشتر دارد، و شاید روزی، ۱۵ اگست، نه روزِ سقوط، که روزِ برخاستن ما باشد.
تا آن روز، این تاریخ از حافظهی مان پاک نخواهد شد.
ما فراموش نخواهیم کرد، حتی اگر جهان فراموش کند.
#نیلوفر_بینش_محمدی
@KOTAH_MINAVESAM