کانکور را تبریک نمیگویم به مردانی که با نادیده گرفتن دختران، کامیاب شدند.
کانکور را تبریک نمیگویم به مردانی که از ترس، نتوانستند برای حق خواهرشان صدا بلند کنند.
این پیروزی نیست، اگر نیمی از جامعه، اجازه دویدن نداشتند.
کامیابی نیست، اگر در کنار نامهایتان، جای خواهرانتان خالی مانده باشد.
چه افتخاری دارد ایستادن بر سکوی اول، وقتی دیگران را از ورود به میدان منع کردهاند؟
کانکور امسال نه رقابتی علمی، که نمایشی از بیعدالتی بود.
جشنی بیلبخند، برای مردانی که سکوت کردند، همانقدر که آنان که ممنوع کردند.
سکوت شما، همدستی بود.
شما با نرسیدن دختران، زودتر رسیدید؛
اما به کجا؟
به دانشگاهی که وجدان ندارد؟
به علمی که نیمهاش گم شده؟
به آیندهای که در آن، خواهرانتان هنوز پشت در ایستادهاند؟
من به شما تبریک نمیگویم.
چون این موفقیت، اگر به قیمت حذف بود، نامش پیروزی نیست،
شکست است.
شکستی در انسانیت، در عدالت، در شرافت.
دخترانی که از رفتن بازماندند، شاید پشت میزهای امتحان ننشستند،
اما هنوز در تاریخ این خاک خواهند نوشت:
ما قربانیان خاموش نبودیم،
ما حقیقت را بلندتر از صدای شما، در دل آینده فریاد خواهیم زد.
و به شما که امروز شادید، میگویم:
روزی که دختران دوباره به میدان بیایند،
دنیا، تازه معنی واقعی رقابت را خواهد فهمید.
#نیلوفر_بینش_محمدی
@KOTAH_MINAVESAM