در بهاری که چنارها تازه نفس میکشیدند
و شرشر جویبار، ترانهای از دلتنگی مینواخت،
من کنار همان شاخهها
با خیال تو ماه را تماشا میکردم
شمال، آهسته آهسته
مرا از گرمای بهار میربود
و به دامن تابستان میسپرد،
اما من در تب لبخندت
گرمتر از هر فصل میزیستم
اکنون که خزان
پای بر گلوی روزهای من گذاشته،
میدانم امید هست...
اما نوید نه!
میدانم نمیآیی
پنجره را باز میکنم
ماه را میبینم که سردتر از همیشه است،
اما درون من
تو هنوز میتابی...
بیصدا، بیحضور
اما پر از بودن
عزیز من
تو هنوز در منی
هر فصل، هر زمان...
#فریده_مددی
و شرشر جویبار، ترانهای از دلتنگی مینواخت،
من کنار همان شاخهها
با خیال تو ماه را تماشا میکردم
شمال، آهسته آهسته
مرا از گرمای بهار میربود
و به دامن تابستان میسپرد،
اما من در تب لبخندت
گرمتر از هر فصل میزیستم
اکنون که خزان
پای بر گلوی روزهای من گذاشته،
میدانم امید هست...
اما نوید نه!
میدانم نمیآیی
پنجره را باز میکنم
ماه را میبینم که سردتر از همیشه است،
اما درون من
تو هنوز میتابی...
بیصدا، بیحضور
اما پر از بودن
عزیز من
تو هنوز در منی
هر فصل، هر زمان...
#فریده_مددی