میخواهم وانمود کنم که دیگر چیزی مهم نیست؛
که آن شبهای بیپناهی
آن لبخندهای ناتمام،
و آن بغضهایی که بیصدا خفه شدند
فقط یک خواب بودهاند
میخواهم بگویم: «گذشته، رفته»
اما گذشته، هر شب در گوشم پچپچ میکند
در صدای موزیکی که بیهوا میآید
در عطری که از کنارم میگذرد
در چشمان کسی که شبیه نبودنت است
نه، نمیخواهم کسی را مقصر بدانم،
نه گلایه دارم، نه شِکوه
من فقط درگیر تکههایی از خودم هستم
که دیگر نمیدانم کجا جا ماندهاند
هر خاطره، یک پیراهن پوسیده است
که هنوز بر تنم مانده
و نمیتوانم آن را در بیاورم...
من نه قهرم، نه خشمگین
فقط خستهام از تکرار نقش کسی
که باید بگوید: «خوبم».
#فریده_مددی
که آن شبهای بیپناهی
آن لبخندهای ناتمام،
و آن بغضهایی که بیصدا خفه شدند
فقط یک خواب بودهاند
میخواهم بگویم: «گذشته، رفته»
اما گذشته، هر شب در گوشم پچپچ میکند
در صدای موزیکی که بیهوا میآید
در عطری که از کنارم میگذرد
در چشمان کسی که شبیه نبودنت است
نه، نمیخواهم کسی را مقصر بدانم،
نه گلایه دارم، نه شِکوه
من فقط درگیر تکههایی از خودم هستم
که دیگر نمیدانم کجا جا ماندهاند
هر خاطره، یک پیراهن پوسیده است
که هنوز بر تنم مانده
و نمیتوانم آن را در بیاورم...
من نه قهرم، نه خشمگین
فقط خستهام از تکرار نقش کسی
که باید بگوید: «خوبم».
#فریده_مددی