#روزگار_تلخ_و_شیرینم.......6
امروز از همان ثانیهای که از خواب بیدار شدم، یک حال عجیب داشتم... انگار چیزی درونم فریاد میزد که قرار است روز سختی باشد. سرم سنگین بود، آنقدر که حس میکردم هر لحظه ممکن است بیفتم. چشمهایم میسوخت، مثل شبهایی که زیاد گریه کرده باشی. گلوی بیچارهام هم تیر میکشید؛ انگار یک مشت خار راه گلوی نازک مرا گرفته باشند و اجازه عبور نفس را هم نمیدادند.
با آنکه میدانستم حالم خوب نیست، اما مگر میشود دختر خانه بود و کارهای خانه روی زمین بماند؟ دل را به دریا زدم و رفتم دنبال پاککاری خانه. هر گوشه را با زور و سختی برق انداختم، بعد رفتم سراغ آشپزی. همه این کارها را که تمام کردم، با خودم گفتم: کمی هم برای دل خودم بنویسم، شاید کمی سبک شوم… اما نه، چشمانم یاری نکردند. نمیدانم تار میدیدند یا دنیا خودش تیره شده بود. نتوانستم حتی یک پاراگراف تمام کنم.
رهایش کردم، رفتم وضو گرفتم و نماز خواندم. ولی سجده برایم سخت بود؛ هر بار که پیشانی به خاک میگذاشتم، حس میکردم زمین میلرزد، گویا دردهای پنهان، حالا همه ریخته بودند روی شانههایم. هنوزم شک ندارم که این حال، همان ریزش لعنتیست. با آنکه میدانستم بیمارم، باز هم رفتم سراغ شاگردانم. برایشان درس دادم، ولی آنها هم فهمیدند استادشان مثل همیشه نیست. امروز کمتر حرف زدند، کمتر شیطنت کردند، بیصدا درس خواندند، خداحافظی کردند و رفتند.
آمدم کنار پنجره، بیرون را نگاه کردم. برگها ریخته بودند... همان برگهایی که در تابستان برای دیدهها خودنمایی میکردند، حالا بیجان و خاموش، افتاده بودند روی زمین. درختها خشک شده بودند. آسمان هم مثل دلم ابری بود.
پدرم مثل همیشه اخبار میدید، مادرم با چهره خسته و بیجان، آرام آرام در آشپزخانه غذا میپخت. هیچکدام حال خوبی نداشتند. من هم در دل شب گم شده بودم.
شب که شد، فکر کردم حالا دیگر پایان روز است، اما نه… حالا بدترین قسمت ماجرا شروع شد؛ گؤلیهای تلخ و بیمزهای که برایم آوردند. نمیخواستم مادرم بفهمد که مریضم، نمیخواستم نگرانش کنم… اما او همیشه میفهمد، همیشه زودتر از همه درد دلم را میخواند. فهمید و حالا اصرار میکند دوا بخورم.
ولی این دوا، اصلاً دوا نیست. یک شکنجه است. تلخترین مزهی دنیا از گلویم پایین نمیرود. هر دانه اش انگار بغض هایم را بیشتر میتراشد…
با همه اینها، هنوز ایستادهام. هنوز در دل خستگیهایم، یک نَفَس مانده که میگوید فردا شاید بهتر باشد.
و این هم از من… دختری که در خاموشی خانه، در شلوغی کار، در سرمای ریزش و در تلخی دوا، باز هم دست از زندهگی نکشیده…
#محال_بهار🍂
@MAHAL_BAHAR
امروز از همان ثانیهای که از خواب بیدار شدم، یک حال عجیب داشتم... انگار چیزی درونم فریاد میزد که قرار است روز سختی باشد. سرم سنگین بود، آنقدر که حس میکردم هر لحظه ممکن است بیفتم. چشمهایم میسوخت، مثل شبهایی که زیاد گریه کرده باشی. گلوی بیچارهام هم تیر میکشید؛ انگار یک مشت خار راه گلوی نازک مرا گرفته باشند و اجازه عبور نفس را هم نمیدادند.
با آنکه میدانستم حالم خوب نیست، اما مگر میشود دختر خانه بود و کارهای خانه روی زمین بماند؟ دل را به دریا زدم و رفتم دنبال پاککاری خانه. هر گوشه را با زور و سختی برق انداختم، بعد رفتم سراغ آشپزی. همه این کارها را که تمام کردم، با خودم گفتم: کمی هم برای دل خودم بنویسم، شاید کمی سبک شوم… اما نه، چشمانم یاری نکردند. نمیدانم تار میدیدند یا دنیا خودش تیره شده بود. نتوانستم حتی یک پاراگراف تمام کنم.
رهایش کردم، رفتم وضو گرفتم و نماز خواندم. ولی سجده برایم سخت بود؛ هر بار که پیشانی به خاک میگذاشتم، حس میکردم زمین میلرزد، گویا دردهای پنهان، حالا همه ریخته بودند روی شانههایم. هنوزم شک ندارم که این حال، همان ریزش لعنتیست. با آنکه میدانستم بیمارم، باز هم رفتم سراغ شاگردانم. برایشان درس دادم، ولی آنها هم فهمیدند استادشان مثل همیشه نیست. امروز کمتر حرف زدند، کمتر شیطنت کردند، بیصدا درس خواندند، خداحافظی کردند و رفتند.
آمدم کنار پنجره، بیرون را نگاه کردم. برگها ریخته بودند... همان برگهایی که در تابستان برای دیدهها خودنمایی میکردند، حالا بیجان و خاموش، افتاده بودند روی زمین. درختها خشک شده بودند. آسمان هم مثل دلم ابری بود.
پدرم مثل همیشه اخبار میدید، مادرم با چهره خسته و بیجان، آرام آرام در آشپزخانه غذا میپخت. هیچکدام حال خوبی نداشتند. من هم در دل شب گم شده بودم.
شب که شد، فکر کردم حالا دیگر پایان روز است، اما نه… حالا بدترین قسمت ماجرا شروع شد؛ گؤلیهای تلخ و بیمزهای که برایم آوردند. نمیخواستم مادرم بفهمد که مریضم، نمیخواستم نگرانش کنم… اما او همیشه میفهمد، همیشه زودتر از همه درد دلم را میخواند. فهمید و حالا اصرار میکند دوا بخورم.
ولی این دوا، اصلاً دوا نیست. یک شکنجه است. تلخترین مزهی دنیا از گلویم پایین نمیرود. هر دانه اش انگار بغض هایم را بیشتر میتراشد…
با همه اینها، هنوز ایستادهام. هنوز در دل خستگیهایم، یک نَفَس مانده که میگوید فردا شاید بهتر باشد.
و این هم از من… دختری که در خاموشی خانه، در شلوغی کار، در سرمای ریزش و در تلخی دوا، باز هم دست از زندهگی نکشیده…
#محال_بهار🍂
@MAHAL_BAHAR