Malalalala


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


فک کنم اخر روزم میام اینجا یچیز میگم که یه مدت بعد بیام نگا کنم پشمام بریزه.
احتمالا از گذر زمان

@maederostami اینم منم

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


Forward from: Orcamood
تابستون یک گروه طراحی داشتیم و با بچها هرروز طراحی میکردیم
روند خوبی رو پیش برده بودیم و یاد گرفته بودیم چطور پیش بریم که یک رفتار عادت بشه و مستمر تکرار بشه
اتفاقات اخیر و اختلال در اینترنت و .. باعث شد تا روز ۳۵ام متوقف بشیم و یک وقفه ایجاد بشه
و حالا بعد از دو ماه قراره دوباره شروع کنیم و میخوام گروه رو بزرگتر کنم و جدی تر پیش برم
پس اگر میخواید جدی طراحی کنید و روتینش کنید بهم پیام بدید تا ادتون کنم و قوانین رو بفرستم .
@Orcahaha : آیدی من


Forward from: M.G.
این آدمیه که تلاش می‌کنم برای دیگران باشم. به حرفی که درباره بنیامین زدم فکر می‌کنم و باز فکر می‌کنم و باز فکر می‌کنم و نتیجه می‌گیرم چقدر حرف درستی زدم. چقدر خوبه آدم‌های غیرچسکی توی زندگیت باشن. یعنی به همون اندازه‌ که آدم‌های چسکی می‌تونن زندگیت رو خراب کنن و لحظه‌ات رو بزنن تو پرت، آدم‌های غیرچسکی می‌تونن قشنگش کنن. آدم‌هایی که می‌تونی بهشون بگی برقصیم، عکس بگیریم، فلان جا بریم، فلان کارو کنیم، فلان شکل بشینیم، فلان بازی رو کنیم و... و هیچ‌کدوم نگن وای من انجام نمی‌دم، هیچکدوم نگن وای چه مسخره. هیچکدوم نگن وای به تیپ ما نمی‌خوره. همشون پایه باشن. آدم‌هایی که اگه جا نبود توی عکس باشن، روی زمین جلوی گروه لم بدن و تخمشون باشه اگر‌کثیف می‌شن چون فکر شادی اون لحظه‌ان نه فکر اتفاق مسخره‌ای مثل کثیف بودن لباسشون. می‌فهمی؟ درک ارزش واقعی لحظه، ارزش دیگری دوست و درک ارزش واقعی باهم بودن.




یکی بود یکی نبود
دوتا لیوان روی میز بودن.
یکیش پر از مداد رنگی بود، یکیش پر از تراشه مداد و کاغذ مچاله و آت و آشغال.
یه مداد مشکیِ نم گرفته تهِ لیوان تراشه مدادا روی میز، اون زیر میرا،  واسه خودش زندگی میکرد.
مشکی حالش خوب نبود. مدت ها بود که بیرونو ندیده بود. اون فقط هرروز پا میشد و اطراف خودشو بیشتر و بیشتر پر از سیاهی و لکه و تیرگی میکرد.
تا اینکه یه روز یه پروانه ی سبز و اکلیلی اومد لبه ی لیوان نشست. مشکی رو دید که اون ته بازم از گریه هاش نم گرفته. پاشد یه چرخی دور میز زد. یه نگاه به اون یکی لیوان انداخت. بازم چرخید و چرخید و برگشت پیش مشکی.
تا نشست یه کوچولو از اکلیل روی بالش ریخت رو لپای مشکی. سوسو کشید. پروانه بهش گفت:«خیلی خوشگل شدی!»
همینجوری شد که باهم دوست شدن. حالا پروانه هرروز مینشست رو لبه ی لیوان و با مشکی حرف میزد. تعریف میکرد که روی میز یا توی اون یکی لیوان چه خبره. پروانه میگفت مداد رنگیا لکه ها و خط خطیای الکی نمیسازن. اونا کنار هم هستن و باهم یه نقاشی میشن.
تا اینکه یه روز مشکی دلش خواست اونم نقاشی بشه. پس پروانه ی مهربون قصه ی ما رفت تو لیوان. مشکیو با خودش برداشت آورد تو اون یکی لیوان.
مکشی یکم ترسیده بود.
چون هیچ وقت اینهمه قشنگی تو لیوان تراشه ها پیدا نمیشد. اما زود زود ترسش ریخت.
چون تو لیوان مداد رنگیا یه عالمه دوست خوب بود.
مشکی کنار اونا کم کم داشت بزرگ میشد. (هرچند تراشیده شدن درد داشت)

اما از زردِعزیز یاد گرفته بود عاشق باشه و بتابه
از آبی یاد گرفته بود آب باشه و بگذره(دروغ گفتم از آبی هزارتا چیز یاد گرفت)
از نارنجی جسارت یاد گرفته بود
از بنفش یاد گرفته بود ذوق کردنو یادش نره. حتی اندازه ی پا گذاشتن رو برگای خشک
از خاکستری قشنگ دوست داشتنو یاد گرفت
از سبز یاد گرفته بود بشه یه جوونه ی کله شق که از زیر سنگم که شده بیاد بیرون
از سفید یاد گرفته بود مراقب دوستاش و حتی غیر دوستاش باشه


یه بار چهار پنج سالم که بود یکی از نزدیکانم یه کار بدی کرد. بعد اینجوری بود که من کل روز احساس گناه و خجالت داشتم. دیگه تهش دیدم نمیشه آخر روز اشکم دراومد.
به مامان میگفتم حالا دیگه بخاطر گناهای اون من نمیتونم برم بهشت :)))
بعد مامان توضیح داد که نه هرکسی رو طبق اعمال خودش میبرن بهشت یا جهنم.
اونجا یه بار دیگه اشکم دراومد
چون حالا دیگه نمیتونستم حتی با کارای خوبم هم کسی رو نجات بدم


این اشک و تپش قلب و نفس نفس زدن و از خواب پریدن بخاطر دیدن یه هیولای گنده یا افتادن ازجایی نیست.
من فقط یه بار دیگه خجالت کشیدن برای چیزی خارج از کنترل خودم رو احساس کردم. توی یه شرایط عادی. توی یه شرایط ممکن.


کابوسا اینجان. حالا تو نحیف ترین و زیباترین فرمشون. توی عادی ترین حالت.
چیزی که ترسناک ترشون میکنه
چیزی که درواقع تبدیلشون میکنه به «کابوس» همینه.
اونا اونقدر عادین که ممکنه اتفاق بیفتن.






بعضی وقتا خیلی کصخل تر از چیزی هستی که فکرشو میکنی
مثلا اون موقع که یه «سرچ» با چیزی که میخوای فاصله داری ولی فکرت حتی سمت گوگل هم نمیره


Forward from: Orcamood
شناخت پله های قبلی به شناخت پله ای که روش ایستادیم کمک می‌کنه که از کجا به کجا رسیده و الان باید از اینجا به کجا برسه


نتیجه اخلاقی:
روزمره‌نویسی کن دیگه اه


سپهر میگه ماها داریم تو خاطره های آینده‌مون زندگی میکنیم.
ما درواقع جوابِ «چیشد که اینجوری شد»های آینده ایم.


چند ماه پیش سرِ یه کلاسی اشکم در اومد
تموم چیزی که احساس میکردم این بود:
« به اندازه کافی جهان دیده نیستم. به اندازه ی کافی از دنیایی که توش دارم زندگی میکنم خبر ندارم. »

توی سوالایی که یه ربطی به فرهنگ، جغرافیا و تاریخ داشت بدجوری میموندم.

استادِ زبان فرستاده بودتم تاریخ و جغرافیا بخونم.
حالا که اینو میبینم میفهمم چرا مهمه. میفهمم حق داشتم اگه گریه کردم.
کاش بیشتر قصه میشنیدم.
کاشکی بیشتر دنبالِ «چیشد که اینجوری شد» ها میگشتم.




اینجوریه که اگه تاحالا پنج واحد سعی میکردی نرینی دیگه میشه شیش واحد مثلا


آخ! حالا دیگه بزرگ شدم.


یکی تولد سال ۹۸ بود که بعدش با خودم گفتم
آخ! حالا دیگه بزرگ شدم.
یکی امسال


خانوم دکتر موهاشو قرمز کرده بود
بهش گفتم خیلی خوشگله

گفت کار پزشکی اعتصاب کردنش یکم گل به خودیه، ولی میخواستم هنوزم یه نماد از خون داشته باشم ..


۸/۲۶


متاسفم مامان.

20 last posts shown.

174

subscribers
Channel statistics