یکی بود یکی نبود
دوتا لیوان روی میز بودن.
یکیش پر از مداد رنگی بود، یکیش پر از تراشه مداد و کاغذ مچاله و آت و آشغال.
یه مداد مشکیِ نم گرفته تهِ لیوان تراشه مدادا روی میز، اون زیر میرا، واسه خودش زندگی میکرد.
مشکی حالش خوب نبود. مدت ها بود که بیرونو ندیده بود. اون فقط هرروز پا میشد و اطراف خودشو بیشتر و بیشتر پر از سیاهی و لکه و تیرگی میکرد.
تا اینکه یه روز یه پروانه ی سبز و اکلیلی اومد لبه ی لیوان نشست. مشکی رو دید که اون ته بازم از گریه هاش نم گرفته. پاشد یه چرخی دور میز زد. یه نگاه به اون یکی لیوان انداخت. بازم چرخید و چرخید و برگشت پیش مشکی.
تا نشست یه کوچولو از اکلیل روی بالش ریخت رو لپای مشکی. سوسو کشید. پروانه بهش گفت:«خیلی خوشگل شدی!»
همینجوری شد که باهم دوست شدن. حالا پروانه هرروز مینشست رو لبه ی لیوان و با مشکی حرف میزد. تعریف میکرد که روی میز یا توی اون یکی لیوان چه خبره. پروانه میگفت مداد رنگیا لکه ها و خط خطیای الکی نمیسازن. اونا کنار هم هستن و باهم یه نقاشی میشن.
تا اینکه یه روز مشکی دلش خواست اونم نقاشی بشه. پس پروانه ی مهربون قصه ی ما رفت تو لیوان. مشکیو با خودش برداشت آورد تو اون یکی لیوان.
مکشی یکم ترسیده بود.
چون هیچ وقت اینهمه قشنگی تو لیوان تراشه ها پیدا نمیشد. اما زود زود ترسش ریخت.
چون تو لیوان مداد رنگیا یه عالمه دوست خوب بود.
مشکی کنار اونا کم کم داشت بزرگ میشد. (هرچند تراشیده شدن درد داشت)
اما از زردِعزیز یاد گرفته بود عاشق باشه و بتابه
از آبی یاد گرفته بود آب باشه و بگذره(دروغ گفتم از آبی هزارتا چیز یاد گرفت)
از نارنجی جسارت یاد گرفته بود
از بنفش یاد گرفته بود ذوق کردنو یادش نره. حتی اندازه ی پا گذاشتن رو برگای خشک
از خاکستری قشنگ دوست داشتنو یاد گرفت
از سبز یاد گرفته بود بشه یه جوونه ی کله شق که از زیر سنگم که شده بیاد بیرون
از سفید یاد گرفته بود مراقب دوستاش و حتی غیر دوستاش باشه
دوتا لیوان روی میز بودن.
یکیش پر از مداد رنگی بود، یکیش پر از تراشه مداد و کاغذ مچاله و آت و آشغال.
یه مداد مشکیِ نم گرفته تهِ لیوان تراشه مدادا روی میز، اون زیر میرا، واسه خودش زندگی میکرد.
مشکی حالش خوب نبود. مدت ها بود که بیرونو ندیده بود. اون فقط هرروز پا میشد و اطراف خودشو بیشتر و بیشتر پر از سیاهی و لکه و تیرگی میکرد.
تا اینکه یه روز یه پروانه ی سبز و اکلیلی اومد لبه ی لیوان نشست. مشکی رو دید که اون ته بازم از گریه هاش نم گرفته. پاشد یه چرخی دور میز زد. یه نگاه به اون یکی لیوان انداخت. بازم چرخید و چرخید و برگشت پیش مشکی.
تا نشست یه کوچولو از اکلیل روی بالش ریخت رو لپای مشکی. سوسو کشید. پروانه بهش گفت:«خیلی خوشگل شدی!»
همینجوری شد که باهم دوست شدن. حالا پروانه هرروز مینشست رو لبه ی لیوان و با مشکی حرف میزد. تعریف میکرد که روی میز یا توی اون یکی لیوان چه خبره. پروانه میگفت مداد رنگیا لکه ها و خط خطیای الکی نمیسازن. اونا کنار هم هستن و باهم یه نقاشی میشن.
تا اینکه یه روز مشکی دلش خواست اونم نقاشی بشه. پس پروانه ی مهربون قصه ی ما رفت تو لیوان. مشکیو با خودش برداشت آورد تو اون یکی لیوان.
مکشی یکم ترسیده بود.
چون هیچ وقت اینهمه قشنگی تو لیوان تراشه ها پیدا نمیشد. اما زود زود ترسش ریخت.
چون تو لیوان مداد رنگیا یه عالمه دوست خوب بود.
مشکی کنار اونا کم کم داشت بزرگ میشد. (هرچند تراشیده شدن درد داشت)
اما از زردِعزیز یاد گرفته بود عاشق باشه و بتابه
از آبی یاد گرفته بود آب باشه و بگذره(دروغ گفتم از آبی هزارتا چیز یاد گرفت)
از نارنجی جسارت یاد گرفته بود
از بنفش یاد گرفته بود ذوق کردنو یادش نره. حتی اندازه ی پا گذاشتن رو برگای خشک
از خاکستری قشنگ دوست داشتنو یاد گرفت
از سبز یاد گرفته بود بشه یه جوونه ی کله شق که از زیر سنگم که شده بیاد بیرون
از سفید یاد گرفته بود مراقب دوستاش و حتی غیر دوستاش باشه