گاهی وقتا وقتی به اطراف نگاه میکنم
وقتی میبینم تک تک ادما از پس سخت ترین کارا بر میان، ولی هیچی نمیگن
وقتی تک تک تلاشون برای حال خوب بقیه‌س
مثل دکتری که تا صبح شیفت و از مطب به بیمارستان و بالعکس برای درمان بیمارا
معلمی که از صبح تا ظهر یک بند یه مطلب رو هزار بار درس میده و مدارا میکنه بخاطر پیشرفت بچه ها
مهندسی که از صبح تا شب مشغولِ که باعث پیشرفت زندگی بقیه بشه با نقشه و ساختمان سازی و...
و تک تک شغلا که کلی تلاش میکنن و اخ نمیگن
با خودم میگم واقعا درس خوندن رو چرا انقدر سخت کردیم
یه روزی قرارِ بگیم مدرسه هم تموم شد
اما اون لحظه فقط فکر میکنیم که تموم شد و الان دلتنگشیم حتی دلتنگ تا صبح نخوابیدنا
با خودم میگم با هر سختی که بوده باید از هر لحظه لذت برد باید همه چیو ثبت کرد مثل یه البوم
مگه قراره چند بار زندگی کنیم؟
چند بار قرارِ این سال ها رو بگذرونیم؟
چرا خنده و شادی رو از خودمون بگیریم، سر چیزایی که بعد از گذشتن ازش هر چیزی که باشه بعدش فقط اسم و خاطره‌ش میمونه
خلاصه که پر انرژی تر، امیدوار تر، خنده رو تر، ادامه بدین تک تک مراحلو تو هر مرحله ای که هستین چون همش میگذره
مثل روزی که تازه ذوق راه رفتن داشتیم
روزی که ذوق رفتن به مدرسه داشتیم
وقتی شوق رفتن به راهنمایی داشتیم و احساس بزرگ بودن میکردیم
ارزو برای رسیدن به دبیرستان و هجده سالگی
همشون گذشتن و مابقی هم میگذرن
چی میمونه از ما؟
یه جسم خسته یه روح اسیب دیده
یا یه روح که هر روز نوازش میشه و جسمی که انرژی میبخشه
انتخاب با خودمونه که با چه دیدی گذران زندگی رو نگاه کنیم✨