ابرویش کمان بود، که بیهوا تیر پرتاب می کرد؛
قصهای بود قدیمی، از ظرافت خلقت...
خم آن قوس، انگار امضای خدا بود،
که با حوصله، حوصله، دل را نشانه رفت.
من گم شدم میان آن خط منحنی،
میان مکث نگاهش،
میان سکوتی که از چشمهایش آغاز میشد و به لبخندش ختم...
و هیچ نبردی در جهان،
به اندازهی یک نگاه از میان آن ابروهای کمان،
شرافتمندانهتر نبود.
- مهدیس دهنوی
| @Mahdisdhnavi
قصهای بود قدیمی، از ظرافت خلقت...
خم آن قوس، انگار امضای خدا بود،
که با حوصله، حوصله، دل را نشانه رفت.
من گم شدم میان آن خط منحنی،
میان مکث نگاهش،
میان سکوتی که از چشمهایش آغاز میشد و به لبخندش ختم...
و هیچ نبردی در جهان،
به اندازهی یک نگاه از میان آن ابروهای کمان،
شرافتمندانهتر نبود.
- مهدیس دهنوی
| @Mahdisdhnavi