دستهایت
مثل شاخههای نرمِ بید،
که با هر نسیم،
آرام میرقصند
بیآنکه بشکنند.
چشمهایت را
به من بسپار،
مثل آبیِ آرامِ دریاچهای،
که بیصدا میخواند
قصههای بیپایانِ مهربانی را.
صدایت را
در گوشم بگذار،
مثل موسیقیِ بارانِ نرمِ اردیبهشت،
که قلبِ خاکِ خشک را
زنده میکند،
بیآنکه هیچکس بفهمد.
و من،
در سکوتِ این لحظه،
آرامترین شعرِ جهانم،
که به زبانِ نگاهت
آغاز میشود...
تو
زیباییِ ناپیدایِ منی،
لحظهای از بودن،
که هرگز نمیخواهم
تمام شود.
| @Mahdisdhnavi
مثل شاخههای نرمِ بید،
که با هر نسیم،
آرام میرقصند
بیآنکه بشکنند.
چشمهایت را
به من بسپار،
مثل آبیِ آرامِ دریاچهای،
که بیصدا میخواند
قصههای بیپایانِ مهربانی را.
صدایت را
در گوشم بگذار،
مثل موسیقیِ بارانِ نرمِ اردیبهشت،
که قلبِ خاکِ خشک را
زنده میکند،
بیآنکه هیچکس بفهمد.
و من،
در سکوتِ این لحظه،
آرامترین شعرِ جهانم،
که به زبانِ نگاهت
آغاز میشود...
تو
زیباییِ ناپیدایِ منی،
لحظهای از بودن،
که هرگز نمیخواهم
تمام شود.
مهدیس دهنوی
| @Mahdisdhnavi