🕯دنیا، گاهی شبیه کتابیست که صفحههایش را باد ورق میزند؛
تو حتی فرصت نمیکنی جملهای را تمام کنی، که داستان عوض میشود.
آدمها میآیند، مثل فصلهایی که بیهشدار آغاز میشوند،
و میروند، مثل کلماتی که ناگهان از یاد میروند.
ما خیال میکنیم صاحب قصهایم،
اما بیشتر شبیه مهمانِ گذرای متنی هستیم که کسی دیگر نوشته است.
سرنوشت، گاهی بیرحم است،
نه بهخاطر آنچه از ما میگیرد،
بلکه بهخاطر آنچه برای همیشه در ما میگذارد.
آموختهام که هیچ مکثی در جهان، جاودانه نیست.
حتی لحظههایی که به آرامش میمانی،
آهسته از لای انگشتان زمان سر میخورند.
شاید راز ماندن این باشد که،
به جای چنگ زدن به لحظه،
یاد بگیری با آن قدم بزنی…
همراهش، نه مالک آن.
| @Mahdisdhnavi
تو حتی فرصت نمیکنی جملهای را تمام کنی، که داستان عوض میشود.
آدمها میآیند، مثل فصلهایی که بیهشدار آغاز میشوند،
و میروند، مثل کلماتی که ناگهان از یاد میروند.
ما خیال میکنیم صاحب قصهایم،
اما بیشتر شبیه مهمانِ گذرای متنی هستیم که کسی دیگر نوشته است.
سرنوشت، گاهی بیرحم است،
نه بهخاطر آنچه از ما میگیرد،
بلکه بهخاطر آنچه برای همیشه در ما میگذارد.
آموختهام که هیچ مکثی در جهان، جاودانه نیست.
حتی لحظههایی که به آرامش میمانی،
آهسته از لای انگشتان زمان سر میخورند.
شاید راز ماندن این باشد که،
به جای چنگ زدن به لحظه،
یاد بگیری با آن قدم بزنی…
همراهش، نه مالک آن.
مهدیس دهنوی
| @Mahdisdhnavi