قطرات زمانی که پای صبر برای تو ریختم جای اشک، همرنگ خون از شکاف بین گلوم کلمات ناگفته شون رو به بیرون طرد کردند, MoonlightOrcideپارچه ای تیره و حریر با ربان های سرمه ای رها شده اطراف اندامش ، از ماه آویزان بود.
بله بود، با چهره ای کدر روی لبه ی ماه نیمه دراز کشیده بود، گویی که ماه بخشی از او بود
نگاهش از سومین ماه از سی امین سال گذشته روی انسانی مونده بود ، با تولد پسری نوزاد با چشمای تیره تا زمانی که به حد مردی بزرگ شود که موهای جو گندمی اش تا انتهای گوش ش بود
الهه ی مهتاب شیفته ی او بود ، اونقدری که به ساعات شب قلمرویی او می رسید به چیزی جز او خیره نمی شد
انگار آن مرد بخشی از روحش بود که گم شده بود و میان این هزاران انسان فانی در تن او حلول کرده، قفسه ی سینه ی زن از درد و دلتنگی میسوخت