فلسفه هنر


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


"هم‌چون هنر باش که هم‌واره خود را آغاز می‌کند."
در این کانال به فلسفۀ هنر و موضوعات نظیر آن می‌پردازیم.
https://t.me/Philosophyof_art
لینک ناشناس:https://t.me/BiChatBot?start=sc-36b58f7cd7
تبلیغ و تبادل: @senjedM

Related channels  |  Similar channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


هنر و تجربه

هنر، عرصه‌ای است که در آن انسان می‌تواند زیستنی را تجربه کند که در واقعیت زندگی‌اش یا هرگز رخ نداده یا اساساً امکان وقوع ندارد. لحظاتی که از منظر عینی یا اخلاقی، روانی یا اجتماعی، برای انسان دست‌نیافتنی‌اند، در ساحت هنر قابل‌تصور و حتی قابل‌زیستن می‌شوند. این قدرت شگفت‌انگیز هنر، نه صرفاً در بازنمایی جهان، بلکه در آفرینش جهانی موازی با آن نهفته است؛ جهانی که گرچه از منطق واقعیت تبعیت نمی‌کند، اما با ژرف‌ترین سطوح تجربه‌ی انسانی پیوند برقرار می‌کند.

هنر ما را با موقعیت‌هایی مواجه می‌کند که شاید در زندگی روزمره هرگز امکان ورود به آن‌ها را نداشته باشیم: مواجهه با مرگ، خیانت، شجاعت مطلق، وحشت خالص، عشق تمام‌عیار یا تنهایی بی‌مرز. در بسیاری از این موقعیت‌ها، اگر در واقعیت قرار می‌گرفتیم، یا از پس آن‌ها برنمی‌آمدیم یا اصلاً توان ورود به آن وضعیت را نداشتیم. اما هنر، با واسطه‌ی تصویر، روایت، صدا یا حرکت، به ما اجازه می‌دهد تا به آن‌ها نزدیک شویم، بی‌آن‌که خود را در معرض خطر قرار دهیم.

فیلسوفان بسیاری همچون نیچه، شوپنهاور و تا حدی سارتر، به این ویژگی بنیادین هنر اشاره کرده‌اند: توانایی در رهایی انسان از قید و بندهای واقعیت عینی، و سوق دادن او به سوی نوعی "تجربه‌ی ناب". هنر، ما را در برابر احساساتی قرار می‌دهد که شاید هرگز در زندگی خود تجربه نکرده‌ایم، اما در دل مواجهه‌ی هنری، آن احساسات را همچون حقیقتی زیسته درمی‌یابیم. این تجربه‌ها، اگرچه خیالی‌اند، اما تأثیری واقعی بر روان و ذهن ما می‌گذارند.

از سوی دیگر، هنر می‌تواند ما را با احساساتی روبه‌رو کند که در زندگی خود تجربه کرده‌ایم، اما هرگز فرصت درک و تأمل بر آن‌ها را نیافته‌ایم. صحنه‌ای در یک فیلم، جمله‌ای در یک رمان، یا حتی رنگی خاص در یک تابلوی نقاشی، ممکن است احساسی را در ما بیدار کند که سال‌ها در ناخودآگاه‌مان مدفون بوده است. بدین‌ترتیب، هنر نه‌تنها به ما امکان تجربه‌ی ناممکن‌ها را می‌دهد، بلکه گاه ما را به اعماق تجربه‌های واقعی اما سرکوب‌ شده‌مان نیز راهنمایی می‌کند.

در نهایت، می‌توان گفت هنر آزمایشگاهی است برای احساسات انسان؛ فضایی برای تجربه، شناخت، پالایش و درک جهان درونی‌مان، بی‌آن‌که هزینه‌ی مادی یا روانی آن را همچون زندگی واقعی بپردازیم. هنر، نه تقلید صرف از زندگی، بلکه امکان دیگرگونه‌زیستن است.

https://t.me/Philosophyof_art


کانت آزادی و ساحت هنر.pdf
389.3Kb
نام مقاله: کانت، آزادی و ساحت هنر

نویسنده: محمد جواد صافیان
انتشارات: سروش اندیشه
تعداد صفحه: ۱۰
https://t.me/Philosophyof_art


🔹 در جریان برنامه‌های کلوپ‌های هنری تهران و حومه قرار بگیرید:
👉🏻 @TehrArt
👉🏼 @TehrArt
👆🏽👆🏻👆🏾

🔹قرار گرفتن آگهی کسب و کارهای هنری کوچک به صورت رایگان، قرار گرفتن آگهی کسب و کارهای هنری متوسط و بزرگ با تعرفه ارزان

🔹در صورت داشتن اگهی، به ادمین کانال پیام بدهید:
@Ornamentalist


معرفی کتاب
«پرسش از هنر»

پرسش از هنر، پرسش از «چيستی هنر» است که هم در زيبايی‌شناسی قرن بيستم و هم در هنرورزی واجد اهميت بوده است. گاه به نظر رسيده است که هنرمندان ناگزير بوده‌اند که در آثارشان با اين پرسش روبرو شوند تا عالم هنر آن‌ها را جدی بگيرد.

بسیاری از کسانی که در حوزه‌ی فلسفه‌ی هنر تفحص می‌کنند، سنّت فلسفه‌ی تحلیلی را به کار می‌بندند. علی‌رغم جریان غالب، نایجل واربرتون در کتاب پرسش از هنر، با روایت فرمالیستی یا صورت‌گرایانه "کلایو بل" از هنر شروع می‌کند و به نظریه‌های متأخر در باب هنر می‌رسد تا اینکه سرانجام فرضیه‌ی خود را در باب پرسش از هنر مطرح کند. این کتاب که در گروه کتاب‌های فلسفه‌ی هنر قرار دارد، بر پایه‌ی روایت فرمالیستی به وجود صورت معنادار به‌عنوان قدر مشترک آثار هنری در همه‌ی دوران‌ها باور دارد.

https://t.me/Philosophyof_art


هنر و اخلاق

نسبت میان هنر و اخلاق، همواره یکی از پرسش‌های بنیادین در تاریخ اندیشه و فرهنگ بوده است. آیا هنر باید به ارزش‌های اخلاقی وفادار بماند یا حق دارد از همه مرزهای ارزشی عبور کند؟ این پرسش، نه تنها فیلسوفان، بلکه خود هنرمندان را نیز با چالشی درونی روبه‌رو می‌کند.

یکی از جلوه‌های بارز گسست میان هنر و اخلاق، پدیده‌ی ابتذال است. ابتذال را می‌توان نوعی سقوط در معنا یا فرم دانست؛ اثری که به‌جای تعالی‌بخشی، به سطحی‌نگری، تحریک احساسات گذرا یا نادیده‌گرفتن کرامت انسانی تن می‌دهد. اما ابتذال مفهومی نسبی‌ است: آنچه از دید فردی مبتذل می‌نماید، از نگاه دیگری شاید صادقانه، جسورانه یا حتی روشنگر باشد.

در سطحی دقیق‌تر، ابتذال را می‌توان در دو بُعد اخلاقی و زیبایی‌شناختی در نظر گرفت: نخست، جایی که اثر به ارزش‌های اخلاقی بی‌اعتناست یا آن‌ها را تحقیر می‌کند؛ و دوم، جایی که از اصول فنی، خلاقیت یا عمق هنری تهی است. تمرکز این بحث بر جنبه‌ی نخست است، آن‌گاه که اثر هنری آگاهانه یا ناآگاهانه در خدمت فروکاستن انسان، بی‌اعتنایی به شأن اجتماعی یا ترویج پوچی و ولنگاری اخلاقی قرار می‌گیرد.

اما فیلسوف، در مواجهه با این پدیده، ناگزیر است نخست از خود بپرسد: «اخلاق چیست و معیارهای آن کدام‌اند؟» چراکه پاسخ به این پرسش، می‌تواند ماهیت قضاوت ما را نسبت به اثر هنری دگرگون کند. در غیاب تعریفی روشن یا مشترک از اخلاق، داوری‌ میان «جسارت هنرمندانه» و «بی‌اخلاقی مبتذل» نیز دشوار و گاه ناپایدار خواهد بود.

در این میان، نیت هنرمند اهمیتی اساسی دارد. اگر هدف اثر، نقد ساختارهای مسلط یا افشای ریاکاری‌های اجتماعی باشد ولی اگر در ظاهری شوک‌آور یا غیراخلاقی بیان شود، می‌توان آن را بخشی از فرآیند آگاهی‌بخشی دانست. اما اگر تنها انگیزه، جلب توجه و کسب سود از راه تحریکات سطحی باشد، آن‌گاه اثر در چرخه‌ی مصرف‌زدگی و سقوط اخلاقی بازتولید خواهد شد.

در نهایت، هنر می‌تواند هم عرصه‌ی تعالی باشد و هم زمینه‌ی سقوط؛ این بستگی به آن دارد که مخاطب، آگاهانه و با نگاهی تأملی، به تماشای اثر بنشیند و هنرمند نیز اثرش را با معیارهای صحیح خلق کند. هنر نه ذاتاً اخلاقی است و نه غیراخلاقی؛ اما در نسبتش با انسان و ارزش‌های انسانی، مسئولیتی گریزناپذیر بر دوش دارد.
https://t.me/Philosophyof_art


Witches' Flight | Francisco Goya 1797-98
https://t.me/Philosophyof_art


"هنر حقیقت را کشف نمی‌کند؛ بلکه نسبتی با آن را می‌آفریند."

ـ هایدگر
https://t.me/Philosophyof_art


تاریخ هنر، آینه‌ی انسان

هنگامی که در پی شناخت انسان و کنش‌های انسانی هستیم، نخستین گام، رجوع به تاریخ انسان است. با نگاهی به گذشته و رفتارهای او، می‌کوشیم تصویری کلی از ماهیت انسانی به دست آوریم. در این مسیر، معمولاً با متونی روبه‌رو می‌شویم که توسط تاریخ‌نگاران یا نویسندگان گذشته به نگارش درآمده‌اند. اما پرسشی بنیادین در این میان مطرح می‌شود:
آیا تنها کتاب‌ها و واژگان‌اند که ما را به شناخت انسان رهنمون می‌سازند؟
آیا تصاویر و آثار هنری نیز نمی‌توانند همچون متون تاریخی، دریچه‌ای به سوی درک رفتارها، باورها، ارزش‌ها و دغدغه‌های انسان در طول تاریخ بگشایند؟

پاسخ این پرسش‌ها، ما را به درکی عمیق‌تر از تاریخ هنر می‌رساند؛ چرا که تاریخ هنر، در واقع تاریخ انسان است. از رهگذر هنر، می‌توان ابعاد گوناگون جوامع انسانی را به شکلی متمایز و گاه ژرف‌تر شناخت. آثار هنری نه‌تنها بازتابی از ذوق و خلاقیت، بلکه بازتابی از ساختارهای اجتماعی، عقاید دینی، جهان‌بینی و حتی تناقض‌ها و بحران‌های وجودی انسان در دوره‌های مختلف‌اند.

متون تاریخی، در نهایت تصویری ذهنی از گذشته به ما ارائه می‌دهند؛ اما آثار هنری، خودِ تصویرند. آن‌ها گذشته را به شکلی عینی و محسوس در برابر چشمان ما قرار می‌دهند. تماشای یک اثر هنری، مواجهه‌ای بی‌واسطه با بازمانده‌ای از گذشته است؛ تجربه‌ای که فراتر از صرف مطالعه‌ی تاریخ، ما را به شناختی شهودی و گاه احساسی از انسان و دوران او می‌رساند.
https://t.me/Philosophyof_art


«قطعه‌ی موسیقی جزیره‌ی مردگان اثر سرگئی راخمانینف که با الهام از نقاشی مشهور آرنولد بوکلین ساخته شده است.»


نقاشی «جزیره مردگان» (Isle of the Dead) اثر آرنولد بوکلین (Arnold Böcklin)

عناصر بصری و نمادین

این اثر در پنج نسخه از سال 1880 تا سال 1886 توسط بوکلین ترسیم گشته است.
در این تابلو، قایقی کوچک با یک قایق‌ران، تابوتی سفید و پیکره‌ای ایستاده که گویی سوگوار یا متفکر است، به سمت جزیره‌ای ناشناخته حرکت می‌کند. سکون آب، سنگینی هوا و روشنایی موضعی، فضایی آکنده از سکوت مرگ‌بار را می‌سازند.
درختان سرو بلند و تیره که در جزیره دیده می‌شوند، به‌طور سنتی با گورستان‌ها و سوگواری مرتبط هستند.
استفاده از رنگ سفید برای لباس مسافر و تابوت، کنتراست واضحی با محیط اطراف ایجاد نموده و بر تمرکز بیننده بر این عناصر تأکید می‌کند.
قایق در بسیاری از فرهنگ‌ها نماد عبور از جهان زنده به جهان مردگان است. در اساطیر یونانی، خارون (شارون) مردگان را از رودخانه استوکس به دنیای دیگر می‌برد و در فرهنگ‌های شرقی و مصری هم گذر از آب، نماد سفر روح به دنیای دیگر است.

مفاهیم فلسفی

این تابلو به‌گونه‌ای ایده‌آل، نه تصویر مرگ، که تصور مرگ را بازمی‌آفریند؛ مرگی بی‌خشونت، اما سهمگین در آستانه‌ی ورود به ساحتی ناآشنا.
در سنت مسیحی مرگ نه پایان؛ بلکه گذار به زندگی جاودانه است. این نقاشی با فضای عبور و ورود به مکانی رازآلود و آرام، تداعی‌کننده این مفهوم است.
قایق به مثابه نماد «سفر روح» شباهت زیادی به باورهای مسیحی در مورد عبور از جهان فانی به بهشت یا آرامگاه ابدی دارد.
این اثر نه‌تنها بیننده را از مرگ نمی‌ترساند؛ بلکه آن را به چیزی تفکر برانگیز، متعالی و عمیقاً انسانی مبدل می‌سازد.
برخلاف انتظار، مرگ در این تابلو خوفناک نیست؛ بلکه زیبا، باشکوه و آرام است.
این تقابل میان مرگ و زیبایی، به مفهوم امر والا (sublime) نزد کانت اشاره دارد:
تجربه‌ای زیباشناختی که هم ترسناک است و هم شکوهمند.
زیبایی مرگ در این اثر، انسان را به فکر کردن وامی‌دارد و نه به فرار کردن.

تحلیل روان‌شناختی

روشن است که این نقاشی به‌طرزی عمیق به مرگ، سوگواری و عبور از جهان پس از مرگ می‌پردازد. بوکلین با بهره‌گیری از نمادهایی مانند قایق و مسافر سفیدپوش، ترس‌ها و اضطراب‌های ناخودآگاه بشر را بازنمایی می‌کند؛ مفاهیمی که در نظریات فروید و مراحل رشد روانی‌ـ‌اجتماعی اریکسون نیز مطرح شده‌اند.
این اثر نه‌تنها به احساساتی مانند انزوا و تنهایی در مواجهه با مرگ می‌پردازد؛ بلکه مخاطب را به تأملی در معنای زندگی و مرگ فرامی‌خواند.

تحسین‌کنندگان و آثار الهام گرفته

ولادیمیر ناباکوف در رمان ناامیدی با کنایه می‌نویسد: «در برلین، در هر خانه‌ای یک تابلوی جزیره‌ی مردگان وجود دارد!»
گفته می‌شود زیگموند فروید نسخه‌ای از این نقاشی را در دفتر کار خود آویخته بود. هم‌چنین هیتلر سومین نسخه‌ی آن را خریداری نموده و در دفتر لنین نیز نسخه‌ی چاپ شده‌ی آن مشاهده شده است.

هنرمندان فراوانی از جزیره مردگان در خلق آثار خود الهام گرفته‌اند از جمله: سالوادور دالی، مارسل دوشان و مکس ارنست در نقاشی‌های خود و سرگئی راخمانینف و هایینریش شولز‌بتِن در موسیقی و مارک رابسون با ساخت فیلم جزیره مردگان و فیلم دلامورته دلامور، (معروف به مرد گورستان) که مجسمه‌ای را به تصویر می‌کشد که از روی این نقاشی مدل‌سازی شده است.
علاوه‌ بر این‌ها چندین اثر هنری دیگر نیز با الهام از این نقاشی خلق شده‌اند.
https://t.me/Philosophyof_art




[ هنر ] باید در خدمت رشد روح آدمی قرار گیرد و مُبلّغ نمونه‌های خیره‌کننده از مساعی ملّت بزرگی باشد که به یاری خرد و فلسفه در حال بازگرداندن آزادی، برابری و قانون به زمین هستند و باید این نمونه‌ها را به آیندگان منتقل کند. لذا هنر باید با تمام قوا در خدمت آموزش مردم قرار گیرد... هنر، تقلید از طبیعت به زیباترین و کامل‌ترین شکل است... آن نشانه‌های روح قهرمانی و فضیلت مدنی آن‌گاه که مقابل دیدگان مردم قرار گیرد، روح را به خروش می‌آورد و در سرزمین پدری بذر ایثار و افتخار می‌پاشد.

ژاک لویی داوید || آرای داوید درباره‌ی سبک یونانی و هنر عمومی


Falsafeye Tarikhe Honar.pdf
8.0Mb
نام کتاب: فلسفه تاریخ هنر

نویسنده: آرنولد هاوزر
ترجمه: محمدتقی فرامرزی
انتشارات: نگاه
تعداد صفحه: ۵۲۰
https://t.me/Philosophyof_art


معرفی کتاب
«نقاش مرده ها»
سه روایت از تاریخ نگاه در ایران

کتاب نقاش مرده‌ها شامل سه روایت است که به مناسبات میان سوژه‌ی ایرانی در آستانه‌ی تجدد و تصویر می‌پردازند. روایت اول، «شاهد گوشی»، به نقش ادبیات در این رابطه می‌پردازد. در این بخش، بوف کور به عنوان نماینده‌ی ادبیات مدرن ایران انتخاب شده و تمرکز تحلیل بر عاملیت تصویر برای راوی این رمان است.

روایت دوم، «شاهد عینی»، به ورود دوربین عکاسی به دربار قاجار و سپس عکاس‌خانه‌های بازاری اختصاص دارد و نقش آن را در رژیم نگاه‌محور قاجار و آسیب‌پذیری دربار بررسی می‌کند.

روایت سوم، «شاهد مثالی»، به تحلیل نقاشی ایرانی در آستانه‌ی جهان مدرن می‌پردازد؛ جایی که معمولاً تقابل سنت بومی و فرنگی مطرح است. نویسنده در مقابل این دوگانه، ایده‌ی «فرنگی‌سازی بومی» را بر پایه‌ی مفهوم پیوند زدن طرح می‌کند.


شناخت هنری حالتی از ادراک ناب و بدون وابستگی به اراده است. هنگامی که ما یک اثر هنری را درک می‌کنیم، دیگر اسیر امیال و نیازهای روزمره نیستیم و می‌توانیم جهان را به‌طور خالص و فارغ از خودخواهی مشاهده کنیم.

ـ آرتور شوپنهاور (جهان به مثابه اراده و تصور)
https://t.me/Philosophyof_art


عکس هیچ‌گاه مانند داستان خوانده نمی‌شود.
یکی از ویژگی‌های ذاتی عکاسی در همین امر نهفته‌ است که عکس نمی‌تواند در یک تک تصویر، نشانه‌ها را به صورت روایتی معنادار گردهم آورد.
عکاس‌ تنها می‌تواند قطعه‌هایی مجزا از حقیقت را مستند کرده و با این کار ادعای معنایی خاص برای آن کند؛
معنایی که از وصفی ساده فراتر می‌رود.
اولین چیزی که عکاس می‌آموزد این است که واقعیت مقابلش را ساده نبیند. از همین رو چشم عکاسانه نه در پی دیدن توالی معنادار نشانه‌ها، بلکه به دنبال ثبت تصویری ایستا و نادیدنی است.
این نه یک امر تحمیلی بر عکاسی، بلکه ویژگی ذاتی آن است. به این دلیل آنچه عکس می‌تواند به ما عرضه کند نه یک روند، بلکه یک «وضعیت» است. وضعیتی که با نفی روایت، ما را به قرار گرفتن در یک وضعیت جدید تشویق می‌کند؛ وضعیتی برای دیدن آنچه پیش از این دیده نمی‌‌‌شد.

متن از: سپهر دانش اشراقی
عکس: Robert Capa
https://t.me/Philosophyof_art


The Vanquished,The Office for the Dead | Vasily Vasilyevich

https://t.me/Philosophyof_art


هنر و هوش مصنوعی

در طول تاریخ، پیشرفت علم و فناوری همواره تحولات بزرگی را در حوزه‌ی هنر و نحوه‌ی خلق آثار هنری به همراه داشته است. اگر به تاریخ هنر نگاهی بیندازیم، درخواهیم یافت که بسیاری از هنرهای مدرن به‌واسطه‌ی پیشرفت تکنولوژی تکامل یا شکل گرفته‌اند. با این حال، امروزه با ظهور پدیده‌ای به نام هوش مصنوعی، این تحولات وارد مرحله‌ای نوین شده و پرسش‌های مهمی را در زمینه‌ی چیستی و حدود هنر مطرح کرده است.

یکی از اساسی‌ترین پرسش‌هایی که در این زمینه می‌توان مطرح کرد، این است که آیا هوش مصنوعی قادر به خلق اثر هنری است؟ و اگر چنین است، آیا می‌توان آن را هنرمند نامید؟ و آیا هوش مصنوعی می‌تواند جایگزین هنرمندان انسانی شود؟

برای پاسخ به این پرسش‌ها، ابتدا باید مرز میان هنرمند و غیرهنرمند را مشخص کنیم. همان‌طور که در طول تاریخ، همواره هنرمند را انسانی دانسته‌ایم که به‌واسطه‌ی مهارت و خلاقیت خود دست به خلق آثار هنری می‌زند، امروزه نیز تصور ما از هنرمند همین است. اما اگر وظیفه‌ی هنرمند خلق اثر هنری باشد، آیا هوش مصنوعی که می‌تواند با دقت و ظرافتی بالا و بدون محدودیت آثار متنوعی را تولید کند، یک هنرمند توانمند به شمار نمی‌آید؟

می‌توان گفت الگوریتم‌های هوش مصنوعی قابلیت تشخیص و تحلیل ویژگی‌های مختلف اشیاء، همچون رنگ، شکل، بافت و الگو را دارند. با این حال، در سازوکار ادراک هوش مصنوعی، درکی از زیبایی یا معنا به شکلی که در انسان وجود دارد، دیده نمی‌شود. زیبایی و معنا مفاهیمی پیچیده و ذهنی‌اند که اغلب تحت تأثیر عوامل فرهنگی، تاریخی و حتی شخصی شکل می‌گیرند. هرچند هوش مصنوعی می‌تواند ویژگی‌های عینی یک شیء را تحلیل کند، اما قادر نیست تجربه‌ی ذهنی زیبایی یا معانی‌ای را که انسان‌ها به اشیاء نسبت می‌دهند، به‌طور کامل بازنمایی کند.

با این‌وجود، حتی اگر هوش مصنوعی را هنرمند ندانیم، هم‌چنان هوش مصنوعی توانایی خلق آثار هنری را دارد. با این تفاوت که آثارش برخاسته از تجربه‌های زیسته‌ی شخصی نیستند، بلکه با تکیه بر توانایی در پردازش داده‌ها، یادگیری الگوها و تولید محتوا، و به‌واسطه‌ی الگوریتم‌های یادگیری عمیق (Deep Learning) است که می‌تواند آثاری تولید کند که از نظر زیبایی‌شناسی و تکنیکی، گاه حتی با آثار هنرمندان انسانی رقابت می‌کنند.

در مجموع، پیشرفت و تکامل هوش مصنوعی و تأثیرات آن بر حوزه‌های مختلف، از جمله فرهنگ و هنر، پدیده‌ای است که نباید آن را دست‌کم گرفت. ظهور این فناوری‌ها بی‌تردید آثار مثبت و منفی خود را خواهد داشت. درخصوص رابطه‌ی میان هنر و هوش مصنوعی، اندیشمندان و فیلسوفان زیادی اظهار نظر کرده‌اند، اما تا اکنون نمی‌توان نتیجه‌‌ی واحد و مشخصی برای این مسئله ارائه کرد.
https://t.me/Philosophyof_art


معرفی کتاب
«فلسفه هنر معاصر»

سر هربرت رید، نویسنده کتاب فلسفه هنر معاصر، مورخ هنر، شاعر، منتقد ادبی و فیلسوف انگلیسی بود که بیشتر به واسطه‌ی آثار متعددش در زمینه هنر شناخته می‌شود. او یکی از بنیان‌گذاران مؤسسه هنرهای معاصر نیز بود.

کتاب فلسفه هنر معاصر در واقع به بررسی امکان‌های گوناگون هنر در دوران معاصر می‌پردازد. نمی‌توان رویکرد هستی‌شناختی رید را در تحلیل‌هایش از هنر نادیده گرفت. این اثر همچنین می‌تواند منبعی مناسب برای دانشجویان رشته‌های هنری باشد تا با ریشه‌های فلسفی هنر در دوران معاصر آشنا شوند.

دانش هربرت رید در فلسفه، به او این توانایی را می‌داد که نوشته‌های فنی‌اش در زمینه آثار تجسمی و نیز تجربه شخصی‌اش در خلق اثر هنری را تا سطوح نظری و مفهومی گسترش دهد. از این‌ رو، هرچند این کتاب را نمی‌توان مهم‌ترین یا فلسفی‌ترین نوشته درباره هنر دانست، اما بی‌تردید اثری ارزشمند و منحصربه‌فرد است؛ به‌ویژه برای کسانی که در پی درکی فرهنگی‌ـ‌اجتماعی از هنر می‌باشند.

https://t.me/Philosophyof_art


جشن عید نوروز

برگه ۲۲ شاهنامه شاه طهماسب / سلطان محمد تبریزی

20 last posts shown.

2 220

subscribers
Channel statistics