عکس هیچگاه مانند داستان خوانده نمیشود.
یکی از ویژگیهای ذاتی عکاسی در همین امر نهفته است که عکس نمیتواند در یک تک تصویر، نشانهها را به صورت روایتی معنادار گردهم آورد.
عکاس تنها میتواند قطعههایی مجزا از حقیقت را مستند کرده و با این کار ادعای معنایی خاص برای آن کند؛
معنایی که از وصفی ساده فراتر میرود.
اولین چیزی که عکاس میآموزد این است که واقعیت مقابلش را ساده نبیند. از همین رو چشم عکاسانه نه در پی دیدن توالی معنادار نشانهها، بلکه به دنبال ثبت تصویری ایستا و نادیدنی است.
این نه یک امر تحمیلی بر عکاسی، بلکه ویژگی ذاتی آن است. به این دلیل آنچه عکس میتواند به ما عرضه کند نه یک روند، بلکه یک «وضعیت» است. وضعیتی که با نفی روایت، ما را به قرار گرفتن در یک وضعیت جدید تشویق میکند؛ وضعیتی برای دیدن آنچه پیش از این دیده نمیشد.
متن از: سپهر دانش اشراقی
عکس: Robert Capa
https://t.me/Philosophyof_art
یکی از ویژگیهای ذاتی عکاسی در همین امر نهفته است که عکس نمیتواند در یک تک تصویر، نشانهها را به صورت روایتی معنادار گردهم آورد.
عکاس تنها میتواند قطعههایی مجزا از حقیقت را مستند کرده و با این کار ادعای معنایی خاص برای آن کند؛
معنایی که از وصفی ساده فراتر میرود.
اولین چیزی که عکاس میآموزد این است که واقعیت مقابلش را ساده نبیند. از همین رو چشم عکاسانه نه در پی دیدن توالی معنادار نشانهها، بلکه به دنبال ثبت تصویری ایستا و نادیدنی است.
این نه یک امر تحمیلی بر عکاسی، بلکه ویژگی ذاتی آن است. به این دلیل آنچه عکس میتواند به ما عرضه کند نه یک روند، بلکه یک «وضعیت» است. وضعیتی که با نفی روایت، ما را به قرار گرفتن در یک وضعیت جدید تشویق میکند؛ وضعیتی برای دیدن آنچه پیش از این دیده نمیشد.
متن از: سپهر دانش اشراقی
عکس: Robert Capa
https://t.me/Philosophyof_art