بیشتر از هر چیزی محتاج چی هستین؟
دلم شب رو میخواد.
شبی که هیچکس جز خودم نباشه.
صدای نفس هیچکس دیگهای رو نشنوم.
همهجا رو بگردم، کل شهر رو، و هیچکس رو پیدا نکنم.
بعد بیام به کارهام برسم. به سرگرمیهام. به خودم. توی اون سکوت.
دوست دارم درست تو این ساعت که کسی نیست به یکی پیام بدم؛ تا جوابم رو همون لحظه نتونه بده. ساعتها منتظرم بذاره.
دوست دارم اگه یکی کارم داشته پیامش رو توی این ساعت باز کنم بخونم. که مجبور نباشم همون لحظه جواب بدم. که ساعتها منتظر بمونه.
زندگی خیلی تند میگذره. تندتر از اونی که بتونم مهارش کنم. تندتر از اونی که بتونم خودم رو توی دستهاش رها کنم.
و نمیذاره فکر کنم. نمیذاره «درست» فکر کنم. همهچی از همهجهت بهسمتم هجوم میآرن و من فرصت نمیکنم واکنش نشون بدم. دستوپام رو میبندن. زنجیر میزنن به گردنم و زمینگیرم میکنن.
و توی این زندگی تندوتیز، توی دنیایی که چرخش هیچوقت، حتا برای یک ساعت هم که شده از حرکت هم نمیایسته، دارم آرومآروم تجزیه میشم.
بیشتر از هر چیزی محتاج اینم که بتونم دنیای اطرافم رو از حرکت باز دارم. حتا شده فقط برای یک ساعت.
#اندراحوالات
@QalandarNameh