امروز همان تاریخ است؛
همان روزی که از تحصیل، از حقم و از بخشی از آرزوهایم محروم شدم.
برای جهان، ۱۵ آگست فقط یک روز در تقویم است؛
اما برای من، یادآور دردیست که هنوز تحملش آسان نیست.
پنج سال از من گرفتند؛
پنج سالی که میتوانست پر از درس، تجربه و ساختن آیندهام باشد.
دردی در من کاشتند که شاید همیشه در قلبم بماند...
اما در میان تمام این تاریکی، چیزی در وجودم ریشه دواند؛
چیزی به نام امید.
امروز، بیشتر از همیشه میخواهم برای آرزوهایم تلاش کنم.
میخواهم آرزوهایی را که قرار بود دفن شوند، دوباره زنده کنم؛
حتی اگر راهشان سخت باشد، حتی اگر دیر باشد.
من هنوز امید دارم.
و تا وقتی امیدی در من زنده است، ادامه میدهم.
همان روزی که از تحصیل، از حقم و از بخشی از آرزوهایم محروم شدم.
برای جهان، ۱۵ آگست فقط یک روز در تقویم است؛
اما برای من، یادآور دردیست که هنوز تحملش آسان نیست.
پنج سال از من گرفتند؛
پنج سالی که میتوانست پر از درس، تجربه و ساختن آیندهام باشد.
دردی در من کاشتند که شاید همیشه در قلبم بماند...
اما در میان تمام این تاریکی، چیزی در وجودم ریشه دواند؛
چیزی به نام امید.
امروز، بیشتر از همیشه میخواهم برای آرزوهایم تلاش کنم.
میخواهم آرزوهایی را که قرار بود دفن شوند، دوباره زنده کنم؛
حتی اگر راهشان سخت باشد، حتی اگر دیر باشد.
من هنوز امید دارم.
و تا وقتی امیدی در من زنده است، ادامه میدهم.