مدتیه که جز غم چیزی حس نمیکنم. انگار یه غمی دائم توی وجودم جا خوش کرده که تا وقتی نفس میکشم همراه منه باهام میاد، حتی وقتی چشمامو میبندم و سعی میکنم فراموشش کنم. غم برای تمام اون روزهایی که فکر میکردم سخت بودن اما حالا میبینم نه، هیچ کدومشون سختتر از همین الان نبودن. اون شوق برای فصل بهار که دیگه هیچوقت مثلش نمیاد، برای روزهایی که میتونستم بدون فکر کردن به هیچ چیز فقط آروم باشم و نفس بکشم، برای لحظههایی که نمیدونستم باید قدرشون رو بدونم، اما حالا حتی یادآوریشون هم سوز میاره. و فکر میکنم به همه چیزهایی که توی زندگی ساده ازشون گذشتیم، بدون اینکه قدرشون رو بدونیم. یه لبخند ساده کسی که دوستش داشتیم، یه آغوش گرم وقتی دلتنگ بودیم، یه روز آفتابی که بدون هیچ برنامهای فقط روی چمنها نشستیم و هوا رو حس کردیم.. همهشون بودن و ما نمیفهمیدیم رد میشدیم و فکر میکردیم هنوز وقت داریم! و حتی آدمها، آدمهایی که وقتی کنارشون بودیم حس میکردیم دنیا کوچیک میشه و امن، اونها رو هم ساده گرفتیم بیاینکه بدونیم یه روز نبودنشون چه جایخالی عجیبی توی زندگیمون میذاره، حالا که برمیگردم نگاه میکنم، میبینم سادهترین چیزها، همون چیزهایی بودن که ارزششون رو هیچوقت نمیدونستیم و همین باعث میشه غم عمیقتر بشه.. اما یه جورایی هم یادآوری میکنه که هنوز میشه قدر چیزهای کوچیک رو بدونیم، حتی اگه دیر شده باشه اما هنوز یاد نگرفتم چطور از چیزهای کوچیک خوشحال بشم. انگار اونقدر چشمم به یه مقصد دور و یه هدف نهایی بوده که خودِ مسیر رو ندیدم اونقدر درگیر رسیدن شدم که نفهمیدم زندگی همون لحظههاییه که آروم و بیصدا از کنارمون رد میشن. همیشه فکر میکردم وقتی به یه نقطهی خاص برسم، حالم خوب میشه و بالاخره آرامش پیدا میکنم اما حالا که به عقب نگاه میکنم، میبینم انقدر غرق فردا بودم که امروز رو زندگی نکردم. انقدر منتظر یه خوشبختی بزرگ موندم که شادیهای کوچیکی رو که هر روز سر راهم سبز میشدن، ندیدم. شاید برای همینه که این روزها دلم برای خودِ گذشتهام تنگ میشه، نه چون زندگی بینقص بود، فقط چون هنوز میتونستم گاهی بیدلیل خوشحال باشم، بدون اینکه همه چیز کامل شده باشه. چیزی که حالا بیشتر از همیشه دنبالش میگردم و کمتر پیداش میکنم.