رمان: #میراث_عشق
• نویسنده: #ثنا_کوهبندی
• قسمت: هشتم
صبح آن روز، آوینا زودتر از همیشه از خواب بیدار شد.
نور کمرنگ آفتاب از میان پردهها داخل اتاق میتابید.
بعد از خواندن نماز، کنار پنجره ایستاد.
هوای تازه صبحگاهی حال عجیبی به او میداد.
چند دقیقه بعد آماده شد و پایین رفت.
شکریه و عایشه مصروف آماده کردن صبحانه بودند.
نایرا نیز طبق معمول زودتر از همه سر میز نشسته بود.
نایرا:
— امروز بسیار خوش معلوم میشی.
آوینا:
— از کجا فهمیدی؟
نایرا:
— از همی لبخندت.
آوینا فوراً لبخندش را جمع کرد.
شکریه با خنده سرش را تکان داد.
شکریه:
— بگذار دختر آرام صبحانه بخوره.
بعد از صرف صبحانه، ولی آوینا را تا دانشگاه رساند.
وقتی از موتر پایین شد، نگاهش ناخودآگاه میان محوطه دانشگاه چرخید.
خودش هم نفهمید دنبال چه کسی میگردد.
اما وقتی آرمان را دید که نزدیک ساختمان صنف ایستاده بود، لبخند کمرنگی روی لبش نشست.
آرمان نیز او را دید و به طرفش آمد.
آرمان:
— امروز زود آمدی.
آوینا:
— مه همیشه زود میایم.
آرمان:
— بلی، مه هم باور کردم.
هر دو خندیدند و به طرف صنف رفتند.
در تمام لکچر، استاد مصروف تدریس بود اما هرازگاهی نگاه آوینا و آرمان ناخواسته به هم میافتاد.
و هر دو فوراً نگاهشان را میگرفتند.
⸻
بعد از ختم صنف، استاد اعلام کرد که پروژهها باید تا هفته آینده آماده شوند.
آرمان:
— امروز هم کار کنیم؟
آوینا:
— اگر کار نکنیم، هفته آینده استاد ما ره میخوره.
آرمان خندید.
هر دو به طرف کتابخانه رفتند.
اما آن روز، بیشتر از پروژه، مشغول حرف زدن شدند…
از کودکیهایشان…
از روزهای سخت…
و از آرزوهایی که هنوز به آنها نرسیده بودند…..
• نویسنده: #ثنا_کوهبندی
• قسمت: هشتم
صبح آن روز، آوینا زودتر از همیشه از خواب بیدار شد.
نور کمرنگ آفتاب از میان پردهها داخل اتاق میتابید.
بعد از خواندن نماز، کنار پنجره ایستاد.
هوای تازه صبحگاهی حال عجیبی به او میداد.
چند دقیقه بعد آماده شد و پایین رفت.
شکریه و عایشه مصروف آماده کردن صبحانه بودند.
نایرا نیز طبق معمول زودتر از همه سر میز نشسته بود.
نایرا:
— امروز بسیار خوش معلوم میشی.
آوینا:
— از کجا فهمیدی؟
نایرا:
— از همی لبخندت.
آوینا فوراً لبخندش را جمع کرد.
شکریه با خنده سرش را تکان داد.
شکریه:
— بگذار دختر آرام صبحانه بخوره.
بعد از صرف صبحانه، ولی آوینا را تا دانشگاه رساند.
وقتی از موتر پایین شد، نگاهش ناخودآگاه میان محوطه دانشگاه چرخید.
خودش هم نفهمید دنبال چه کسی میگردد.
اما وقتی آرمان را دید که نزدیک ساختمان صنف ایستاده بود، لبخند کمرنگی روی لبش نشست.
آرمان نیز او را دید و به طرفش آمد.
آرمان:
— امروز زود آمدی.
آوینا:
— مه همیشه زود میایم.
آرمان:
— بلی، مه هم باور کردم.
هر دو خندیدند و به طرف صنف رفتند.
در تمام لکچر، استاد مصروف تدریس بود اما هرازگاهی نگاه آوینا و آرمان ناخواسته به هم میافتاد.
و هر دو فوراً نگاهشان را میگرفتند.
⸻
بعد از ختم صنف، استاد اعلام کرد که پروژهها باید تا هفته آینده آماده شوند.
آرمان:
— امروز هم کار کنیم؟
آوینا:
— اگر کار نکنیم، هفته آینده استاد ما ره میخوره.
آرمان خندید.
هر دو به طرف کتابخانه رفتند.
اما آن روز، بیشتر از پروژه، مشغول حرف زدن شدند…
از کودکیهایشان…
از روزهای سخت…
و از آرزوهایی که هنوز به آنها نرسیده بودند…..