ساعت از پنج عصر گذشته بود که از کتابخانه بیرون شدند.
هوای بیرون خنک و دلنشین بود.
درختهای محوطه دانشگاه با باد آرامی تکان میخوردند.
آوینا:
— امروز تقریباً هیچ کار نکردیم.
آرمان:
— تقصیر تو بود.
آوینا:
— باز مه؟
آرمان:
— بلی، هر بار یک قصه شروع کردی.
آوینا خندید.
آوینا:
— خودت گوش میکردی.
آرمان:
— چون جالب بود.
برای لحظهای سکوت میانشان نشست.
سکوتی که دیگر آزاردهنده نبود.
برعکس…
هر دو در آن آرامش عجیبی پیدا کرده بودند.
وقتی به دروازه دانشگاه رسیدند، آرمان ناگهان گفت:
آرمان:
— آوینا؟
آوینا:
— بلی؟
آرمان چند لحظه مکث کرد.
آرمان:
— خوشحالم که آن روز با تو آشنا شدم.
قلب آوینا بیاختیار تندتر زد.
اما سعی کرد عادی رفتار کند.
آوینا:
— مه هم خوشحالم.
لبخند آرامی روی لبهای آرمان نشست.
در همان لحظه صدای زنگ موبایل آوینا بلند شد.
ولی بود.
آوینا:
— رسیدن است.
آرمان سری تکان داد.
آرمان:
— خوب، تا فردا.
آوینا:
— تا فردا.
آوینا سوار موتر شد.
اما وقتی موتر از دانشگاه دور میشد، بیاختیار از شیشه به عقب نگاه کرد.
آرمان هنوز همانجا ایستاده بود.
و برای اولین بار، آوینا احساس کرد که آرمان دیگر فقط یک همصنفی نیست…
او کمکم به کسی تبدیل میشد که نبودش در روز هایش احساس میشد…..
لایک فراموش تان نشود عزیزان…🤍
-ادامه و قسمت بعدی فردا
لینک کانال ما را با دوستان تان به اشتراک بگذارید…
هوای بیرون خنک و دلنشین بود.
درختهای محوطه دانشگاه با باد آرامی تکان میخوردند.
آوینا:
— امروز تقریباً هیچ کار نکردیم.
آرمان:
— تقصیر تو بود.
آوینا:
— باز مه؟
آرمان:
— بلی، هر بار یک قصه شروع کردی.
آوینا خندید.
آوینا:
— خودت گوش میکردی.
آرمان:
— چون جالب بود.
برای لحظهای سکوت میانشان نشست.
سکوتی که دیگر آزاردهنده نبود.
برعکس…
هر دو در آن آرامش عجیبی پیدا کرده بودند.
وقتی به دروازه دانشگاه رسیدند، آرمان ناگهان گفت:
آرمان:
— آوینا؟
آوینا:
— بلی؟
آرمان چند لحظه مکث کرد.
آرمان:
— خوشحالم که آن روز با تو آشنا شدم.
قلب آوینا بیاختیار تندتر زد.
اما سعی کرد عادی رفتار کند.
آوینا:
— مه هم خوشحالم.
لبخند آرامی روی لبهای آرمان نشست.
در همان لحظه صدای زنگ موبایل آوینا بلند شد.
ولی بود.
آوینا:
— رسیدن است.
آرمان سری تکان داد.
آرمان:
— خوب، تا فردا.
آوینا:
— تا فردا.
آوینا سوار موتر شد.
اما وقتی موتر از دانشگاه دور میشد، بیاختیار از شیشه به عقب نگاه کرد.
آرمان هنوز همانجا ایستاده بود.
و برای اولین بار، آوینا احساس کرد که آرمان دیگر فقط یک همصنفی نیست…
او کمکم به کسی تبدیل میشد که نبودش در روز هایش احساس میشد…..
لایک فراموش تان نشود عزیزان…🤍
-ادامه و قسمت بعدی فردا
لینک کانال ما را با دوستان تان به اشتراک بگذارید…
@Roman_of_10