Forward from: ●冬のはなし
یکی از خندهدارترین چیزایی که توی یک کتاب خوندم توصیف ارنستو ساباتو از رمانای روسی بود:
من هیچوقت نتوانستهام یک رمان روسی را تا آخر بخوانم، خیلی کسالت آورند. آدم فکر میکند هزاران شخصیت در رمان هستند و در پایان معلوم میشود که فقط چهار یا پنج نفرند. آیا کلافهکننده نیست که تازه با مردی به نام الکساندر آشنا شده باشید که یکهو او را ساشا و بعد ساشکا، و بالاخره ساشنکا بنامند و یکدفعه نام پرتصنعی مثل الکساندر السکاندروویچ بونین و بعد از آن هم فقط الکساندر الکساندروویچ بخوانند. و هنوز نفهمیدهاید کجا هستید که دوباره پرتتان میکنند یک جای دیگر. این کار پایانی ندارد؛ هر شخصیتی برای خود یک خانوادهٔ تمام و کمال است!