من خوب متوجه وزن کلمات شدم، هر آدمی بارِ خودشو تو زندگی به دوش میکشه
من دیگه پشت سرمو نگاه نمیکنم، حتی اگه باید بدون آینه جلو به مسیرم ادامه بدم، ادامه میدم!
اما زمان همه چیزو پاک کرده، با گذر زمان همه چی از بین میره
من دوست دارم باهات درباره این چیزهایی که میرن و برنمیگردن حرف بزنم
مطمئنا خیلی کار آسونی نیست، من مجبور شدم منیت و خودبینیم رو کنار بذارم
همه اینها مثل پژواک یه صدا رو سکوی مترو طنین انداز میشه...
من دارم آدما رو میبینم، اونام متوجه من شدن؟ اونجا رو نیمکت نشستم و جایی ندارم که برم
توی مارپیچی که من رو با خودش میبره، من دلم میخواد گم و گور بشم...
و بعد زندگی میاد و خاطرات بچگیمون رو جارو میکنه و میبره
وقتی من بچه بودم، فکر میکردم که هیچ چیزی اهمیت نداره...
من دیگه پشت سرمو نگاه نمیکنم، حتی اگه باید بدون آینه جلو به مسیرم ادامه بدم، ادامه میدم!
اما زمان همه چیزو پاک کرده، با گذر زمان همه چی از بین میره
من دوست دارم باهات درباره این چیزهایی که میرن و برنمیگردن حرف بزنم
مطمئنا خیلی کار آسونی نیست، من مجبور شدم منیت و خودبینیم رو کنار بذارم
همه اینها مثل پژواک یه صدا رو سکوی مترو طنین انداز میشه...
من دارم آدما رو میبینم، اونام متوجه من شدن؟ اونجا رو نیمکت نشستم و جایی ندارم که برم
توی مارپیچی که من رو با خودش میبره، من دلم میخواد گم و گور بشم...
و بعد زندگی میاد و خاطرات بچگیمون رو جارو میکنه و میبره
وقتی من بچه بودم، فکر میکردم که هیچ چیزی اهمیت نداره...