۶/
این سیستم حسی، تنها چیزیه که ما از مسیر پیچیده تکامل به ارث بردیم. اما چیزی نیست که بهش بچسبیم، و بهترین گواه ما از این اصل، چیزیه که بهش «جانشینی حسی» میگیم که اشاره به دادن اطلاعات به مغز از طریق کانالهای حسی غیر معمول داره، و مغز تشخیص میده که با اونها چیکار کنه.
شاید کل این ماجرا به نظر دور از ذهن باشه، اما اولین مقاله در مجله nature در سال ۱۹۶۹ منتشر شد. دانشمندی به اسم پُل بیچ ری ریتا، افراد نابینا رو روی صندلی تغییر شکل یافته دندانپزشکی نشوند، و یک ویديو رو تنظیم کرد و چیزی رو جلو دوربین گذاشت، و بعد فرد احساس می کرد که ضربهای با شبکه مارپیچی به پشت کمرش وارد میشه. در واقع این طرح اینطوری کار میکرد که شما فنجون رو روی نعلبکی جلوی دوربین تکون میدی، و فرد اون رو در پشت کمرش حس میکنه، و بخش شگفتآور اینه که افراد نابینا فقط با احساس اون در پشت کمرشون، خیلی خوب میتونستن تشخیص بدن که جلوی دوربین چی هست. امروزه پیشرفت و تنوع زیادی در ادامه این جریان وجود داره. برای افراد نابینا، عینکهای صوتی ای طراحی شده، که ویدوئی رو جلوی اونها تهیه و تبدیل به چشم انداز صوتی میکنن. به این صورت که وقتی جسمی حرکت میکنه و دور و نزدیک میشه، صدایی شبیه صدای خش تلفن ایجاد میکنه که معنی خاصی نداره، اما بعد از چند هفته، افراد نابینا در درک اینکه چه چیزی جلوی اونها قرار داره خیلی خوب عمل میکنن؛ و همه ی این ماجرا فقط بر مبنای چیزیه که میشنیدن، که حتی همون هم نیازی نیست که حتما از طریق گوشهاشون باشه: این سیستم از شبکه الکتروتکتال روی پیشانی استفاده میکنه، بنابراین هر چیزی که جلوی ویديو قرار بگیره، افراد روی پیشانیشون اون رو حس میکنن.
این سیستم حسی، تنها چیزیه که ما از مسیر پیچیده تکامل به ارث بردیم. اما چیزی نیست که بهش بچسبیم، و بهترین گواه ما از این اصل، چیزیه که بهش «جانشینی حسی» میگیم که اشاره به دادن اطلاعات به مغز از طریق کانالهای حسی غیر معمول داره، و مغز تشخیص میده که با اونها چیکار کنه.
شاید کل این ماجرا به نظر دور از ذهن باشه، اما اولین مقاله در مجله nature در سال ۱۹۶۹ منتشر شد. دانشمندی به اسم پُل بیچ ری ریتا، افراد نابینا رو روی صندلی تغییر شکل یافته دندانپزشکی نشوند، و یک ویديو رو تنظیم کرد و چیزی رو جلو دوربین گذاشت، و بعد فرد احساس می کرد که ضربهای با شبکه مارپیچی به پشت کمرش وارد میشه. در واقع این طرح اینطوری کار میکرد که شما فنجون رو روی نعلبکی جلوی دوربین تکون میدی، و فرد اون رو در پشت کمرش حس میکنه، و بخش شگفتآور اینه که افراد نابینا فقط با احساس اون در پشت کمرشون، خیلی خوب میتونستن تشخیص بدن که جلوی دوربین چی هست. امروزه پیشرفت و تنوع زیادی در ادامه این جریان وجود داره. برای افراد نابینا، عینکهای صوتی ای طراحی شده، که ویدوئی رو جلوی اونها تهیه و تبدیل به چشم انداز صوتی میکنن. به این صورت که وقتی جسمی حرکت میکنه و دور و نزدیک میشه، صدایی شبیه صدای خش تلفن ایجاد میکنه که معنی خاصی نداره، اما بعد از چند هفته، افراد نابینا در درک اینکه چه چیزی جلوی اونها قرار داره خیلی خوب عمل میکنن؛ و همه ی این ماجرا فقط بر مبنای چیزیه که میشنیدن، که حتی همون هم نیازی نیست که حتما از طریق گوشهاشون باشه: این سیستم از شبکه الکتروتکتال روی پیشانی استفاده میکنه، بنابراین هر چیزی که جلوی ویديو قرار بگیره، افراد روی پیشانیشون اون رو حس میکنن.