Reeraa's sth!


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


دارم روش کار می‌کنم و جادوییه.
#brainy🧠
برای معاشرت:
@Ablaq_bot

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter




Neuroteach_Brain_Science_and_the_Future_of_Education_Glenn_Whitman.pdf
3.8Mb
چند وقت پیشا دنبال کتاب‌هایی تو گرایش "ذهن، مغز، تربیت" از علوم شناختی بودم، و این یکی از کتاب‌هایی بود که پیدا کردم. این کتاب درباره ی اهمیت دانش مغز توی فرایند یادگرفتن/یاد دادن توضیح می‌ده و خیلی از neuromyth ها درباره ی هوش، حافظه و یادگیری رو عنوان و جدا می‌کنه و راهکارها و ایده‌های جدیدتر و علمی رو جایگزینشون می‌کنه. خودم هم تازه شروع به خوندنش کردم، و به نظرم اومد که جالب باشه و با شما هم به اشتراک گذاشتمش که اگه دوست داشتید بخونید🤍


Forward from: Haniana
Someone should write a book where the main character slowly falls in love with the reader




Teaching without an awareness of how the brain learns is like designing a glove with no sense of what a hand looks like. If classrooms are to be places of learning , than the brain—the organ of learning—must be understood and accommodated.

-Leslie A. Hart, Human Brain and Human Learning




این لحظه‌ای که داره می‌گذره، تنها چیزیه که دارم. عمق این جمله فقط توی موقعیت‌های خیلی حساسه که برای من معلوم میشه. وقتی که گذشته، اسمش روشه که "گذشته"، و آینده هم کاملا مبهم و نامعلومه و فقط می‌شه صبر کرد تا ببینیم چی پیش میاد، چون ما کاری رو که از دستمون برمیومده، قبلا انجام دادیم. این‌که این چند روز به صورت تمام‌وقت -به معنی واقعی کلمه- درگیر یه تصمیم و انتخابی بودم/هستم که کاملا فوریه و هنوز هم مطمئن نیستم راجع بهش، فرسوده‌ام کرده. در همین بین باید امتحانام رو هم به بهترین شکل پاس کنم، و این کار راحتی نیست و درحال حاضر برام تموم‌نشدنی به‌نظر میاد؛ درحالی‌که بقیه به خاطر اینکه همیشه به بهترین حالت این کار رو کردم، این رو وظیفه‌ام می‌دونن و فکر می‌کنن طبیعیه که اینطوری باشه، در صورتیکه نیست.
کاری که می‌کنم چیه؟ اینه که خودم رو نگاه می‌کنم بیشتر. رشدم رو، تغییراتم رو، و مدلی که یاد گرفتم چند موضوع و مسأله ی کاملا متمایز رو پیش‌ ببرم و حل کنم رو؛ و برام جالبه. اینکه تا یکی دو سال پیش، هیچ نوتیفی بیشتر از نیم ساعت بی‌پاسخ نمی‌موند و حالا ممکنه گاهی چند روز هم بگذره و متوجه نشم که چه نوتیفی هست و نیست اصلا. اینکه قبلا اگه کارهام زیاد می‌شد بیشتر کلافه می‌شدم، که چرا وقتی برای استراحت ندارم و نمی‌تونم مثلا برم بیرون به‌جاش و "برای خودم باشم یه کم" ، در صورتیکه الان کارها برام چالش‌هایی گذرا هستن و این رو فهمیدم که در خلوت‌های مطلقا بی‌کار، زندگی برای من جریان نداره؛ و تو همین جریان سریع کار و درس و زندگیه که من خودم رو می‌شناسم و می‌سازم، و " برای خودم هستم"، بیشتر از یه‌ کم. توجه کردن به رفتار و حالات خودم تو وقت‌هایی که خیلی مشغول کاری هستم، در عین غریب بودن یکی از جالب‌ترین صورت‌های گذران زندگیه برام.
روز به روز عمیق‌تر درک می‌کنم که کوچک‌ترین قدمی که آدمیزاد تو زندگیش برمی‌داره، نیازمند هزااااارتا تلاش و فکر و سیناپس‌های ردیف‌شده‌است که بشه اونی که داره میشه. آه خدای بزرگ‌.


یکی از دلایلی که ما مغز خودمون رو برتر تصور میکنیم، اینه که افکار دیگران رو بر اساس پیامدهای رفتارهاشون ارزیابی می‌کنیم، اما کارکردهای مغزی خودمون رو بر اساس انگیزه‌ها، افکار و جزئیاتی که هیچ‌وقت عملی نشدن ارزیابی می‌کنیم. مثلا اگه کسی با تصمیمات خودش دچار مشکلی شده باشه، معمولا می‌گیم که اون فرد فکر اشتباهی داشته، اما اگه خودمون تصمیم اشتباهی بگیریم، می‌گیم که انگیزه‌ها و افکارمون به دلایلی نشده که کامل عملی بشه و اگه عملی می‌شد، این مشکل به وجود نمیومد.
یکی از کارآمدترین روش‌هایی که ما رو با خطاهای شناختیمون آشنا می‌کنه و منجر به دفع خطاهای درون‌نگری ما می‌شه، دیالوگ با خودمونه. ما در گفتگو با خودمون ممکنه بتونیم که یه سری از نکات مخدوش و متناقض جریان فکریمون رو پیدا کنیم، و در ضمن باید حواسمون باشه که نگاه خود برتربینانه ای نسبت به مسائل در قیاس با بقیه نداشته باشیم.

-کتاب
101 defenses: how the mind shields itself
یک‌سری از خطاهای شناختی و بایاس‌های ذهنی‌ای وجود داره رو بیان کرده و سعی می‌کنم به مرور اینجا به اشتراک بذارمش‌.

#مغزفود


یکی‌ از خطاهای شناختی عمده‌ای که توی جامعه‌ی انسانی وجود داره، خطای شناختی درون نگری هست. این خطا وقتی رخ می‌ده که ما فرض می‌کنیم که فقط مغز و فرایندهای فکری خودمونه که قابل اعتماد و اطمینانه. برای توجه به این خطا باید دو سوال رو مطرح کنیم:
1-چرا ما در مورد x چنین نظری داریم؟
2-آیا این احتمال وجود داره که ما در مورد فلان موضوع کاملاً اشتباه کنیم؟
تا وقتی که این دو پرسش رو در باب افکار و عقاید خودمون مطرح نکنیم، در معرض خطای درون نگری قرار داریم.
موضوع بعدی اینه که گاها ما به‌خاطر اینکه استدلال و شواهدی رو قبلا پذیرفتیم، در برابر استدلال‌های جدیدی که علیه داده‌های قبلی که قبولشون داریم مطرح می‌شن گارد می‌گیریم و بررسیشون نمی‌کنیم؛ و علت همه ی این‌ها، اعتماد و اعتبار بیش از حدیه که برای مغز خودمون قائلیم. یعنی اکثر ما مغز خودمون رو برتر از سایر مغزها می‌دونیم و این اشتباهه. اگر چنین فرض اشتباهی رو کنار بذاریم، دست‌کم هر نوع استدلال یا شواهدی را که نظر دیگران رو تایید می‌کنه، دوباره بررسی می‌کنیم.


Forward from: radioactive.nf
https://catalog.loc.gov/

توی این سایت میتونید اسم تکست‌بوک مورد نظرتون رو سرچ کنید و تمام ویرایش‌هاش رو براتون میاره. اینطوری میتونید مطلع بشید کتابی که دارید آخرین ویرایشه، یا نه.


Forward from: radioactive.nf
۶. خیلی مهمه مقاله‌ای که منتشر شده، peer review شده باشه و شاید فردی که براساس یک مقاله داره متنی رو منتشر میکنه، چنین چیزایی رو چک نکرده باشه.

در اخر، سوالی که پرسیدم برای این نبود که بگم یکی از این دو تا، یعنی مقاله یا تکست‌بوک معتبر‌تره. فقط میخوام بگم درباره چیزایی که میخونید محتاط‌تر باشید و بیشتر چک کنیدشون.


Forward from: radioactive.nf
۴. نوع مقاله مهمه. اگر دو تا متنی که مثال زدم، به صورت مروری یک موضوع رو دارن بررسی میکنن، شاید یک مقاله سیستماتیک ریویو مطالب بهتری به شما ارائه بده.

۵. وقتی یک فرد براساس یک تکست‌بوک مطلبی رو می‌نویسه، امکان اینکه با سوگیری چیزی رو انتخاب بکنه و بنویسه کمتره. مثلا ممکنه یک مقاله رو معنی‌دار انتخاب کرده باشه، ولی توی تکست‌بوک براساس متاآنالیزهای مختلف و تحقیقات معتبر یک مطلب رو بررسی کردن و فرد همون رو مستقیما مینویسه (که البته متن رو با متن تکست‌بوک چک کنید).


Forward from: radioactive.nf
چندتا نکته در این رابطه وجود داره که من مختصر بهشون اشاره می‌کنم و سر فرصت همه رو کامل توضیح میدم.

۱. وقتی یک مقاله به عنوان رفرنس معرفی میشه، ممکنه فرد نویسنده با سوگیری اون مقاله رو انتخاب کرده باشه. مخصوصا اگر مقاله‌اش، اورجینال ریسرچ باشه. و توی این متن‌ها خیلی مهمه که شما کل مقاله رو مطالعه کنید، شاید مطلبی که نویسنده براساس اون مقاله نوشته باشه با محتوای مقاله مغایرت داشته باشه.

۲. لزوما اینکه چیزی جدید باشه به معنای معتبرتر بودنش نیست. ممکنه یک متاانالیز جدید منتشر شده باشه، ولی هیچ کیفیتی نداشته باشه و بلعکس. یک متاانالیز نسبتا قدیمی‌تر چاپ شده باشه ولی کیفیت خیلی بالایی داشته باشه.

۳. خیلی اوقات توی نوشتن مقاله‌ها مسئله تضاد منافع وجود داره. شاید شما الان بگردید و مقاله‌ای رو تحت عنوان فواید الکل پیدا کنید.


Forward from: radioactive.nf
چقدر براتون مهمه فردی که دنبالش میکنید و مطلب‌هاش رو میخونید، برای حرف‌هاش رفرنس داشته باشه؟
و به نظرتون برای چه چیزایی نیازی نیست رفرنسی ارائه بدیم؟


https://www.amazon.com/Neosensory-Buzz-Sound-Sensing-Bracelet/product-reviews/B08B71JFDG?reviewerType=all_reviews

در ادامه این مطلب، به جای جلیقه ای که توی این متن ازش صحبت شده (چون مال چند سال پیشه)، حالا دستبندی ساختن که همین کارایی رو رو داره و امواج صوتی رو از این طریق به مغز می‌رسونه،
و واقعا به نظر هیجان‌انگیز میاد.
اگرچه که کامنت‌هایی هم گذاشتن که کار نکرده واسشون و اینا، ولی کل ایده خیلی نو و جالب بوده و واقعا می‌تونه جهان رو تغییر بده اگه ایده‌آل‌هاش واقعی بشن.




۹/
در مطالعات بعدی، اونها umwelt خلبان‌ها رو گسترش دادن. در این مورد، جلیقه ۹ عمل مختلف از کوادکوپتر که شامل، اوج گیری، انحراف، چرخیدن، غلتیدن و جهت‌گیریه رو دریافت می‌کنه و باعث بهبود توانایی خلبان برای پرواز و هدایت اون می‌شه. در واقع این جریان شبیه به گسترش پوست فرد تا سطح کوادکوپترهاست.
در شرایط فعلی، چیزی که ما می‌بینیم، یک کابین خلبان مدرن پر از دستگاهای اندازه‌گیریه و می‌شه کاری کرد که به جای تلاش برای خوندن همه اینها، خلبان اونها رو "احساس" کنه. 
مخصوصا حالا، که در دنیایی پر از اطلاعات زندگی می کنیم، تفاوت زیادی بین دسترسی داشتن به اطلاعات  تا تجربه کردن اونها وجود داره.
در نهایت همه ی اینها، می‌تونیم بگیم که انتهایی برای گسترش افق انسانی وجود نداره. تصور کنید یک فضانورد قادر باشه که وضعیت کلی ایستگاه فضایی بین المللی رو "حس" کنه، 
یا ما برای اینکه بتونیم موقعیت سلامتی غیر قابل دیدن خودمون رو بدونیم، چیزهایی مثل قند خون و موقعیت میکروب‌ها،  یا زاویه دیدی برابر۳۶۰ درجه داشته باشیم یا اشعه های مادون قرمز یا ماوراء بنفش را ببینیم، بتونیم گیرنده‌هایی رو طراحی کنیم.
در نهایت هدف اینه: همانطور که به آینده می‌ریم، بطور فزاینده‌ای می‌تونیم که دستگاه های جانبی خودمون رو انتخاب کنیم. دیگه نیازی به منتظر موندن برای استعدادهای حسی‌ای که طبیعت به ما می‌ده در بازه زمانی محدودش نداریم؛ اما در عوض، مثل هر پدر و مادر خوبی، طبیعت ابزاری که برای پیش رفتن و پیدا کردن مسیرمون نیازه رو به ما داده؛ و پرسش فعلی اینه، که شما دوست دارین چطور پیش برین و چطور جهان رو تجربه کنین؟


۸/
ایگلمن و تیمش، با نتیجه ای که از جانشینی حسی گرفتن پیشروی بیشتری رو خواستار شدن، و چیزی که بیشتر درباره اش فکر کردن، "اضافه کردن حس" بود! اونها پرسشی رو مطرح کردن، که چطور می‌شه از تکنولوژی‌ای مثل این استفاده کرد تا یک حس کاملا نو رو برای گسترش دادن به umwelt انسانی اضافه کرد؟ برای مثال، آیا ما می‌تونیم در زمان واقعی از طریق اینترنت مستقیما به مغز کسی اطلاعات را بدیم، و اونها هم می‌تونن تجربه ادراکی مستقیمی ازش داشته باشن؟
این آزمایشیه که اونها در آزمایشگاهشون انجام دادن. موضوع، احساس ارائه اطلاعات در زمان واقعی از شبکه داده برای پنج ثانیه بود. بعد، دو دکمه نمایان می‌شد، و فرد باید بین اون دو دکمه، یکی رو انتخاب می‌کرد در حالیکه نمی‎دونست چه اتفاقی در حال رخ دادنه. بعد از انجام انتخاب و بعد از یک ثانیه بازخوردی به فرد داده میشه که پاسخش درست یا غلط بوده، و  فرد هیچ ایده ای از معنای الگوی درست و نادرستی نداره؛ اما به مرور می‌بینیم که او در اینکه کدوم دکمه رو فشار بده، بهتر عمل می‌کنه.
در این آزمایش، به فرد اطلاعات واقعی بازار سهام اطلاعاتی در همون زمان داده می‌شد در صورتیکه خودش نمی‌دونست، و دکمه ها در واقع تصمیم فرد برای خرید یا فروش سهم بود، و بازخورد بهش می‌گفت که آیا او درست انتخاب کرده یا نه. 
چیزی که اونها در پی‌اش بودن این بود که متوجه بشن که آیا می‌تونیم umwelt انسان رو گسترش بدیم، به طوری که بعد از چند هفته، یک تجربه ادراکی مستقیم ازحرکت اقتصادی در این سیاره داشته باشه؟
قراره که بعدا گزارشاتی درباره پیش‌روی این موضوع اعلام بشه.


۷/
در همین راستا، دیوید ایگلمن در آزمایشگاهش روی پیدا کردن جانشینی حسی برای اشخاص ناشنوا کار می‌کرد.
ایشون می‌خواست که صدای اطراف رو بگیره و به شکلی به چیزی که افراد ناشنوا بتونن بشنون تبدیل کنه. می‌خواست مطمئن باشه که بتونه با تلفن همراه یا تبلت هم کار کنه، و پوشیدنی هم باشه به طوری که زیر لباس بشه اون رو پوشید. این مفهوم و تصویر کلی بود. در مرحله بعد، سیستمی طراحی و اجرا شد که صداهای محیطی توسط تبلت یا گوشی گرفته شده، و سپس در جلیقه‎ای نقشه برداری می‌شه که اون رو به الگوهای ارتعاشی تبدیل می‌کنه. و به این ترتیب، فرد صدای جهان اطرافش رو "حس" می‌کنه!
این فرایند، به صورت آگاهانه انجام نمی‌شه، چون که الگوهای ارتعاشی بسیار پیچیده هستن، اما مغز شروع به بازکردن قفل الگوهایی می‎کنه که اجازه میدن بهش تا بفهمه که اطلاعات چه معنایی دارن و افراد ناشنوا بعد از پوشیدن این برای حدود سه ماه، به تجربه ادراکی شنوایی مستقیمی می‌رسن، به همون روشی که افراد نابینا انگشتانشون رو روی خط بریل می‌کشن و معنا رو مستقیما از صفحه بدون هیچ دخالت آگاهانه‌ای دریافت می‌کنن. 
خب این تکنولوژی توانایی این رو داره که همه چیز رو تغییر بده، چون تنها امکان برای درمان ناشنوایی، کاشت حلزون هست که این مستلزم جراحی بزرگیه. این روش می‌تونه ۴۰ برابر ارزونتر از کاشت حلزون باشه و در سطح جهان و حتی برای فقیرترین کشورها در دسترس باشه.


۶/
این سیستم حسی، تنها چیزیه که ما از مسیر پیچیده تکامل به ارث بردیم. اما چیزی نیست که بهش بچسبیم، و بهترین گواه ما از این اصل، چیزیه که بهش «جانشینی حسی» می‌گیم که اشاره به دادن اطلاعات به مغز از طریق کانال‌های حسی غیر معمول داره، و مغز تشخیص می‌ده که با اونها چیکار کنه.
شاید کل این ماجرا به نظر دور از ذهن باشه، اما اولین مقاله‌ در مجله nature در سال ۱۹۶۹ منتشر شد. دانشمندی به اسم پُل بیچ ری ریتا، افراد نابینا رو روی صندلی تغییر شکل یافته دندانپزشکی نشوند، و یک ویديو رو تنظیم کرد و چیزی رو جلو دوربین گذاشت، و بعد فرد احساس می کرد که ضربه‌ای با شبکه مارپیچی به پشت کمرش وارد میشه. در واقع این طرح اینطوری کار می‌کرد که شما فنجون رو روی نعلبکی جلوی دوربین تکون می‌دی، و فرد اون رو در پشت کمر‌ش حس می‌کنه، و بخش شگفت‎آور اینه که افراد نابینا فقط با احساس اون در پشت کمرشون، خیلی خوب می‌تونستن تشخیص بدن که جلوی دوربین چی هست. امروزه پیشرفت و تنوع زیادی در ادامه این جریان وجود داره. برای افراد نابینا، عینکهای صوتی ای طراحی شده، که ویدوئی رو جلوی اونها تهیه و تبدیل به چشم انداز صوتی می‌کنن. به این صورت که وقتی جسمی حرکت می‌کنه و دور و نزدیک می‌شه، صدایی شبیه صدای خش تلفن ایجاد می‌کنه که معنی خاصی نداره، اما بعد از چند هفته، افراد نابینا در درک اینکه چه چیزی جلوی اونها قرار داره خیلی خوب عمل می‌کنن؛ و همه ی این ماجرا فقط بر مبنای چیزیه که می‌شنیدن، که حتی همون هم نیازی نیست که حتما از طریق گوش‌هاشون باشه: این سیستم از شبکه الکتروتکتال روی پیشانی استفاده می‌کنه، بنابراین هر چیزی که جلوی ویديو قرار بگیره، افراد روی پیشانیشون اون رو حس می‌کنن.

20 last posts shown.

78

subscribers
Channel statistics