۹/
در مطالعات بعدی، اونها umwelt خلبانها رو گسترش دادن. در این مورد، جلیقه ۹ عمل مختلف از کوادکوپتر که شامل، اوج گیری، انحراف، چرخیدن، غلتیدن و جهتگیریه رو دریافت میکنه و باعث بهبود توانایی خلبان برای پرواز و هدایت اون میشه. در واقع این جریان شبیه به گسترش پوست فرد تا سطح کوادکوپترهاست.
در شرایط فعلی، چیزی که ما میبینیم، یک کابین خلبان مدرن پر از دستگاهای اندازهگیریه و میشه کاری کرد که به جای تلاش برای خوندن همه اینها، خلبان اونها رو "احساس" کنه.
مخصوصا حالا، که در دنیایی پر از اطلاعات زندگی می کنیم، تفاوت زیادی بین دسترسی داشتن به اطلاعات تا تجربه کردن اونها وجود داره.
در نهایت همه ی اینها، میتونیم بگیم که انتهایی برای گسترش افق انسانی وجود نداره. تصور کنید یک فضانورد قادر باشه که وضعیت کلی ایستگاه فضایی بین المللی رو "حس" کنه،
یا ما برای اینکه بتونیم موقعیت سلامتی غیر قابل دیدن خودمون رو بدونیم، چیزهایی مثل قند خون و موقعیت میکروبها، یا زاویه دیدی برابر۳۶۰ درجه داشته باشیم یا اشعه های مادون قرمز یا ماوراء بنفش را ببینیم، بتونیم گیرندههایی رو طراحی کنیم.
در نهایت هدف اینه: همانطور که به آینده میریم، بطور فزایندهای میتونیم که دستگاه های جانبی خودمون رو انتخاب کنیم. دیگه نیازی به منتظر موندن برای استعدادهای حسیای که طبیعت به ما میده در بازه زمانی محدودش نداریم؛ اما در عوض، مثل هر پدر و مادر خوبی، طبیعت ابزاری که برای پیش رفتن و پیدا کردن مسیرمون نیازه رو به ما داده؛ و پرسش فعلی اینه، که شما دوست دارین چطور پیش برین و چطور جهان رو تجربه کنین؟
در مطالعات بعدی، اونها umwelt خلبانها رو گسترش دادن. در این مورد، جلیقه ۹ عمل مختلف از کوادکوپتر که شامل، اوج گیری، انحراف، چرخیدن، غلتیدن و جهتگیریه رو دریافت میکنه و باعث بهبود توانایی خلبان برای پرواز و هدایت اون میشه. در واقع این جریان شبیه به گسترش پوست فرد تا سطح کوادکوپترهاست.
در شرایط فعلی، چیزی که ما میبینیم، یک کابین خلبان مدرن پر از دستگاهای اندازهگیریه و میشه کاری کرد که به جای تلاش برای خوندن همه اینها، خلبان اونها رو "احساس" کنه.
مخصوصا حالا، که در دنیایی پر از اطلاعات زندگی می کنیم، تفاوت زیادی بین دسترسی داشتن به اطلاعات تا تجربه کردن اونها وجود داره.
در نهایت همه ی اینها، میتونیم بگیم که انتهایی برای گسترش افق انسانی وجود نداره. تصور کنید یک فضانورد قادر باشه که وضعیت کلی ایستگاه فضایی بین المللی رو "حس" کنه،
یا ما برای اینکه بتونیم موقعیت سلامتی غیر قابل دیدن خودمون رو بدونیم، چیزهایی مثل قند خون و موقعیت میکروبها، یا زاویه دیدی برابر۳۶۰ درجه داشته باشیم یا اشعه های مادون قرمز یا ماوراء بنفش را ببینیم، بتونیم گیرندههایی رو طراحی کنیم.
در نهایت هدف اینه: همانطور که به آینده میریم، بطور فزایندهای میتونیم که دستگاه های جانبی خودمون رو انتخاب کنیم. دیگه نیازی به منتظر موندن برای استعدادهای حسیای که طبیعت به ما میده در بازه زمانی محدودش نداریم؛ اما در عوض، مثل هر پدر و مادر خوبی، طبیعت ابزاری که برای پیش رفتن و پیدا کردن مسیرمون نیازه رو به ما داده؛ و پرسش فعلی اینه، که شما دوست دارین چطور پیش برین و چطور جهان رو تجربه کنین؟