یکی از خطاهای شناختی عمدهای که توی جامعهی انسانی وجود داره، خطای شناختی درون نگری هست. این خطا وقتی رخ میده که ما فرض میکنیم که فقط مغز و فرایندهای فکری خودمونه که قابل اعتماد و اطمینانه. برای توجه به این خطا باید دو سوال رو مطرح کنیم:
1-چرا ما در مورد x چنین نظری داریم؟
2-آیا این احتمال وجود داره که ما در مورد فلان موضوع کاملاً اشتباه کنیم؟
تا وقتی که این دو پرسش رو در باب افکار و عقاید خودمون مطرح نکنیم، در معرض خطای درون نگری قرار داریم.
موضوع بعدی اینه که گاها ما بهخاطر اینکه استدلال و شواهدی رو قبلا پذیرفتیم، در برابر استدلالهای جدیدی که علیه دادههای قبلی که قبولشون داریم مطرح میشن گارد میگیریم و بررسیشون نمیکنیم؛ و علت همه ی اینها، اعتماد و اعتبار بیش از حدیه که برای مغز خودمون قائلیم. یعنی اکثر ما مغز خودمون رو برتر از سایر مغزها میدونیم و این اشتباهه. اگر چنین فرض اشتباهی رو کنار بذاریم، دستکم هر نوع استدلال یا شواهدی را که نظر دیگران رو تایید میکنه، دوباره بررسی میکنیم.
1-چرا ما در مورد x چنین نظری داریم؟
2-آیا این احتمال وجود داره که ما در مورد فلان موضوع کاملاً اشتباه کنیم؟
تا وقتی که این دو پرسش رو در باب افکار و عقاید خودمون مطرح نکنیم، در معرض خطای درون نگری قرار داریم.
موضوع بعدی اینه که گاها ما بهخاطر اینکه استدلال و شواهدی رو قبلا پذیرفتیم، در برابر استدلالهای جدیدی که علیه دادههای قبلی که قبولشون داریم مطرح میشن گارد میگیریم و بررسیشون نمیکنیم؛ و علت همه ی اینها، اعتماد و اعتبار بیش از حدیه که برای مغز خودمون قائلیم. یعنی اکثر ما مغز خودمون رو برتر از سایر مغزها میدونیم و این اشتباهه. اگر چنین فرض اشتباهی رو کنار بذاریم، دستکم هر نوع استدلال یا شواهدی را که نظر دیگران رو تایید میکنه، دوباره بررسی میکنیم.