این لحظهای که داره میگذره، تنها چیزیه که دارم. عمق این جمله فقط توی موقعیتهای خیلی حساسه که برای من معلوم میشه. وقتی که گذشته، اسمش روشه که "گذشته"، و آینده هم کاملا مبهم و نامعلومه و فقط میشه صبر کرد تا ببینیم چی پیش میاد، چون ما کاری رو که از دستمون برمیومده، قبلا انجام دادیم. اینکه این چند روز به صورت تماموقت -به معنی واقعی کلمه- درگیر یه تصمیم و انتخابی بودم/هستم که کاملا فوریه و هنوز هم مطمئن نیستم راجع بهش، فرسودهام کرده. در همین بین باید امتحانام رو هم به بهترین شکل پاس کنم، و این کار راحتی نیست و درحال حاضر برام تمومنشدنی بهنظر میاد؛ درحالیکه بقیه به خاطر اینکه همیشه به بهترین حالت این کار رو کردم، این رو وظیفهام میدونن و فکر میکنن طبیعیه که اینطوری باشه، در صورتیکه نیست.
کاری که میکنم چیه؟ اینه که خودم رو نگاه میکنم بیشتر. رشدم رو، تغییراتم رو، و مدلی که یاد گرفتم چند موضوع و مسأله ی کاملا متمایز رو پیش ببرم و حل کنم رو؛ و برام جالبه. اینکه تا یکی دو سال پیش، هیچ نوتیفی بیشتر از نیم ساعت بیپاسخ نمیموند و حالا ممکنه گاهی چند روز هم بگذره و متوجه نشم که چه نوتیفی هست و نیست اصلا. اینکه قبلا اگه کارهام زیاد میشد بیشتر کلافه میشدم، که چرا وقتی برای استراحت ندارم و نمیتونم مثلا برم بیرون بهجاش و "برای خودم باشم یه کم" ، در صورتیکه الان کارها برام چالشهایی گذرا هستن و این رو فهمیدم که در خلوتهای مطلقا بیکار، زندگی برای من جریان نداره؛ و تو همین جریان سریع کار و درس و زندگیه که من خودم رو میشناسم و میسازم، و " برای خودم هستم"، بیشتر از یه کم. توجه کردن به رفتار و حالات خودم تو وقتهایی که خیلی مشغول کاری هستم، در عین غریب بودن یکی از جالبترین صورتهای گذران زندگیه برام.
روز به روز عمیقتر درک میکنم که کوچکترین قدمی که آدمیزاد تو زندگیش برمیداره، نیازمند هزااااارتا تلاش و فکر و سیناپسهای ردیفشدهاست که بشه اونی که داره میشه. آه خدای بزرگ.
کاری که میکنم چیه؟ اینه که خودم رو نگاه میکنم بیشتر. رشدم رو، تغییراتم رو، و مدلی که یاد گرفتم چند موضوع و مسأله ی کاملا متمایز رو پیش ببرم و حل کنم رو؛ و برام جالبه. اینکه تا یکی دو سال پیش، هیچ نوتیفی بیشتر از نیم ساعت بیپاسخ نمیموند و حالا ممکنه گاهی چند روز هم بگذره و متوجه نشم که چه نوتیفی هست و نیست اصلا. اینکه قبلا اگه کارهام زیاد میشد بیشتر کلافه میشدم، که چرا وقتی برای استراحت ندارم و نمیتونم مثلا برم بیرون بهجاش و "برای خودم باشم یه کم" ، در صورتیکه الان کارها برام چالشهایی گذرا هستن و این رو فهمیدم که در خلوتهای مطلقا بیکار، زندگی برای من جریان نداره؛ و تو همین جریان سریع کار و درس و زندگیه که من خودم رو میشناسم و میسازم، و " برای خودم هستم"، بیشتر از یه کم. توجه کردن به رفتار و حالات خودم تو وقتهایی که خیلی مشغول کاری هستم، در عین غریب بودن یکی از جالبترین صورتهای گذران زندگیه برام.
روز به روز عمیقتر درک میکنم که کوچکترین قدمی که آدمیزاد تو زندگیش برمیداره، نیازمند هزااااارتا تلاش و فکر و سیناپسهای ردیفشدهاست که بشه اونی که داره میشه. آه خدای بزرگ.