جماعت من خستهام.
نه ، حتی بیشتر ،
فرسودهام ، جانم به ستوه آمده ، پیر شدهام.
و نه از آن خستگیها که با استراحت و خوابیدن و خانهنشینی رفع شود ، نه ،
روحم خستهاست ، مچاله است ، ناتوان است.
شاید هم مدتهاست که روحِ بیچارهی نحیفم جانداده و بیخبر بر سر مزارش ایستادهام.
طاقتم دیگر طاق شدهاست ، قلبم سنگین است ، انگار سنگی به بزرگی رؤیاهای بر باد رفتهام گذاشتهاند بر روی جانم ، دارم لِه میشوم، غم دارم ، بغض دارد خفهام میکند، شبها خواب ندارم ، سیگار و کافئین دیگر رویم اثری ندارند ، آهنگهایم دیگر جوابِ اندوهم نیستند ، کتابها دیگر نجاتدهنده نیستند و تنهایی چنگالهای زهرآلودِ خونینش را از قلبم بیرون نمیکشد تا با هر دم و بازدم تیزی بُرندهشان بیشتر و بیشتر در پوست و گوشتِ فرتوتم فرو روند و زجر کشندهی ناتمامشان هر لحظه و هر ثانیه بیشتر و بیشتر یادآور آن باشد که چه وجودِ عاجز و بیچارهای هستم.
نه ، حتی بیشتر ،
فرسودهام ، جانم به ستوه آمده ، پیر شدهام.
و نه از آن خستگیها که با استراحت و خوابیدن و خانهنشینی رفع شود ، نه ،
روحم خستهاست ، مچاله است ، ناتوان است.
شاید هم مدتهاست که روحِ بیچارهی نحیفم جانداده و بیخبر بر سر مزارش ایستادهام.
طاقتم دیگر طاق شدهاست ، قلبم سنگین است ، انگار سنگی به بزرگی رؤیاهای بر باد رفتهام گذاشتهاند بر روی جانم ، دارم لِه میشوم، غم دارم ، بغض دارد خفهام میکند، شبها خواب ندارم ، سیگار و کافئین دیگر رویم اثری ندارند ، آهنگهایم دیگر جوابِ اندوهم نیستند ، کتابها دیگر نجاتدهنده نیستند و تنهایی چنگالهای زهرآلودِ خونینش را از قلبم بیرون نمیکشد تا با هر دم و بازدم تیزی بُرندهشان بیشتر و بیشتر در پوست و گوشتِ فرتوتم فرو روند و زجر کشندهی ناتمامشان هر لحظه و هر ثانیه بیشتر و بیشتر یادآور آن باشد که چه وجودِ عاجز و بیچارهای هستم.