خاطرات یک فرفری!


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


تو نبودی و من هر چه را دیدم برایت ضبط کردم!
"کمی عکاسی و خُرده‌ای نویسندگی"
اگه کارم داشتی من اینجام!
http://t.me/HidenChat_Bot?start=1226874538

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter




قبل‌تر‌ها می‌پنداشتم که تمام آنچه از این جهان آشوب‌زده می‌خواهم اتاقی کوچک است با کتاب‌های بسیار.
بعد‌تر‌ها تو را دیدم ، چون سرابی گوارا و زیبا ، همانقدر دست‌نیافتنی و البته دلنشین‌تر و خواندنی‌تر از تمام کتاب‌هایِ توی اتاقم.
راستش را بخواهی از آن پس دیگر تمام خواسته‌ام تو بودی ، تو و آن دستان گرم و پر مهری که دلواپسِ ریه‌های خاکستری‌ام ، سیگار پشت سیگار از لبانم جدا می‌کردند ، تو و پناهِ آغوشت برای تنی بی‌خانمان ، تو و بودنت ، دلیلی برای بودن ، دلیلی برای زیستن.
باورت گر بشود یا نشود ، اتاق‌ها و کتاب‌ها به کنار ، حتی این شهر هم مرا بی‌تو نمی‌خواهد عزیز.






می‌گویند دل‌مان سازی‌ست محتاجِ نواختنِ آن یک نفر ، که اتفاقا فقط او می‌تواند نت‌های روح و جان‌مان را جوری در دستِ نواختن گیرد که سمفونیِ عشق و احساس بنوازد.
نداشته‌ی غمگینِ قصه‌هایم!
در این متروکه دل ، دیگر مدت‌هاست صدایی جز صدای رفتن‌ها و شکستن‌ها شنیده‌ نمی‌شود.
در این ویرانه دل ، سازی هم اگر باشد ، خاک خورده‌است ، در انتظاری دستی ، نوازنده‌ای و آوایی پوسیده‌است.


ولی من واقعا هرچی بیشتر رو به پایان میره غمگین تر میشم:)


Forward from: کوکی کره‌ای.
دیگه ترم پنج نیستم ::))))


بعد از ۱۲ ساعت دانشگاه بودن و ۲ تا امتحان اومدم خونه و دیدم شام سوپ داریم!
میتونم ساعت‌ها براتون گریه کنم.


امروز انقدر در لحظه زندگی کردم یادم رفت از بارون عکس بگیرم!
غمگینم.


مناسب روزهایی مثل امروز!






امروز خوشبختی به شکل بارون ، هوای سردِ مه‌آلود و ابری ، قهوه و رانندگی همراه با پلی‌لیستِ سیگارِ زیر بارون ، بهم رو کرد.


همراهِ رؤیاهای محالم!
من برای این که از وجودم ، عشق و احساساتم چیزی به تو بفهمانم ، جز چشمانم ، این آیینه‌های غم ، چیز دیگری نداشتم.
هرگز با تو سخن نگفته‌ام اما حیرانم که نمی‌دانی ، که نمی‌بینی حکایتِ قصه‌های ناگفته‌ی چشمانم را که برق می‌زنند و می‌جوشند و فوران می‌کنند ، این دریچه‌‌های ویرانه‌ای را که بر روح مخدوشم باز می‌شوند و برایت از غُصه‌های این جانِ تنهای گم‌گشته سخن می‌گویند.
حیرانم که چطور در چشمانی که با تمام التماس و اندوهِ دنیا به تو می‌نگرند ردِ پای فرسوده‌ی دلتنگی ، شعر ، عشق ، چشم‌انتظاری ، غربت و دلدادگی را نمی‌بینی؟
چشمان دردمندی که با آخرین سویِ دیدارشان برایت می‌گفتند که از این جهان آشوب‌زده جز تو چیزی نمی‌خواستند.




منو به طبیعت ببرید ، یجای دور ، خیلی دور از اینجا ، از این تهران خاکستریِ غمگین ، از این شهر یکنواختِ تاریک که دل‌ها توش می‌میرن ، ببرید یه جا که آسمونش آبیه ، یجا که بوی درخت و خاک و بارون میده ، جایی که زندگی و طراوت توش جریان داره ، جایی که این همه غم نداره ، جایی که هواش انقدر سنگین نیست ، جایی که تو آسمونش زهرِ مرگ نپاشیدن.
اینجا نمیشه نفس کشید ، روحِ من متعلق به اینجا نیست ، اینجا همه زنده‌ن ولی کسی زندگی نمی‌کنه ، اینجا مثل زندانه ، اینجا نمیشه رها بود.




جماعت من خسته‌ام.
نه ، حتی بیشتر ،
فرسوده‌ام ، جانم به ستوه آمده ، پیر شده‌ام.
و نه از آن خستگی‌ها که با استراحت و خوابیدن و خانه‌نشینی رفع شود ، نه ،
روحم خسته‌است ، مچاله‌ است ، ناتوان است.
شاید هم مدت‌هاست که روحِ بیچاره‌ی نحیفم جان‌داده و بی‌خبر بر سر مزارش ایستاده‌ام.
طاقتم دیگر طاق شده‌است ، قلبم سنگین است ، انگار سنگی به بزرگی رؤیاهای ‌بر باد رفته‌ام گذاشته‌اند بر روی جانم ، دارم لِه می‌شوم، غم دارم ، بغض دارد خفه‌ام می‌کند، شب‌ها خواب ندارم ، سیگار و کافئین دیگر رویم اثری ندارند ، آهنگ‌هایم دیگر جوابِ اندوهم نیستند ، کتاب‌ها دیگر نجات‌دهنده نیستند و تنهایی چنگال‌های زهرآلودِ خونینش را از قلبم بیرون نمی‌کشد تا با هر دم و بازدم تیزی بُرنده‌شان بیشتر و بیشتر در پوست و گوشتِ فرتوتم فرو روند و زجر کشنده‌ی ناتمام‌شان هر لحظه و هر ثانیه بیشتر و بیشتر یادآور آن باشد که چه وجودِ عاجز‌ و بیچاره‌ای هستم.


بله آقای چاووشی
تنها بودن یه کابوس شومه.



20 last posts shown.

276

subscribers
Channel statistics