منو به طبیعت ببرید ، یجای دور ، خیلی دور از اینجا ، از این تهران خاکستریِ غمگین ، از این شهر یکنواختِ تاریک که دلها توش میمیرن ، ببرید یه جا که آسمونش آبیه ، یجا که بوی درخت و خاک و بارون میده ، جایی که زندگی و طراوت توش جریان داره ، جایی که این همه غم نداره ، جایی که هواش انقدر سنگین نیست ، جایی که تو آسمونش زهرِ مرگ نپاشیدن.
اینجا نمیشه نفس کشید ، روحِ من متعلق به اینجا نیست ، اینجا همه زندهن ولی کسی زندگی نمیکنه ، اینجا مثل زندانه ، اینجا نمیشه رها بود.
اینجا نمیشه نفس کشید ، روحِ من متعلق به اینجا نیست ، اینجا همه زندهن ولی کسی زندگی نمیکنه ، اینجا مثل زندانه ، اینجا نمیشه رها بود.