با لبخند کمرنگ، دو بوکس نهچندان محکم به کیسه زد. با خودش فکر کرد شاید اگر نویسنده نبود، حتما یک بوکسور یا کانفوکار میشد که وزن احساساتش را کیسهی بوکس یا صورت حریف به دوش میکشیدند، اما او نویسنده شد؛ نه از روی انتخاب، بلکه چون برای تخلیه خشماش کیسهای نداشت، به نوشتن پناه آورد و در رینگِ کاغذ حریفِ خود شد.
#ثنا_دریا