شخصیت اصلی که روزهای معمولی‌اش را مثل ترک‌های یک آلبوم ،مستند می‌کند چون هر حالی یک موسیقی متن می‌خواهد.
غروب خورشید را می‌گذارد، قهوه‌اش را، یک سلفی تار از آینه – و زیر هرکدام، آهنگی که به او حس داده.
توضیح نمی‌دهد چرا موسیقی برایش مهم است، فقط می‌داند بعضی احساسات فقط با موسیقی به خوبی توصیف می‌شوند.
و رک بگم؟ او مانند پلی لیستی است که دیگران متوجه واقعیت او نمی‌شوند اما او همچنان به پلی کردن آن ادامه میدهد - شاید کسی پیدا شد که با ریتم او هماهنگ بود؟؟-