|هنر به مثابه مقاومت|


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


دانشجوی جامعه شناسی،امیدوارم به درد بخوره.

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter




+وقتی میگن هنر یعنی چی؟؟
-جواب من:


اپیزود سوم: لبخند بزن عوضی!!

https://t.me/konj_podcasts


می‌توان مدعی شد که «علم» همانند دین در اعصار گذشته چیزی جز خادم دولت نیست. این جانبداری و وابستگی «علم» به دولت چنان مخرب است که برای احیای توان خلاقه و مؤسس کمونیسم چاره‌ای نداریم مگر ایجاد شکافی عظیم میان آن و علم. چراکه «علم» به سبب تبعیت از دولت/وضعیت (state) از درک رخداد عاجز است و سوبژکتیویته‌ی پیش‌بینی‌ناپذیر و در حال شدن انبوه خلق را درک نمی‌کند.
#کمونیست #انبوه‌خلق
@Art_asresistance


Forward from: |Nomadland|
رمز همواره شدن و زیست مبتنی بر مقاومت، نه گویی به مسکن وار سپری کردن و آری گویی به زندگی و گشودگی؛ این است جاودانگی!.
موسیقی نه یک راه فرار و مسکن بلکه مقاومتی‌ست جاودان، آمیخته با رهایی در دل آشوب. موسیقی قسمی از جاودانگی‌ست.
@viscanomadland




Forward from: |Nomadland|
"سرزمین عشایری" مردم را که منفرد و آری از هرگونه اتحاد و سازماندهی هستند، به انبوه‌خلق که کماکان مملو است از بدن های متکثر و پیچیده تبدیل می‌کند.
@Viscanomadland


•|خوانش اثر هنری|•


در مواجهه با اثر هنری باید گشوده بود. گشودگی در گام نخست از تعصبات و دگماتیست شدن جلوگیری می‌کند. و در گام‌های بعدی ما را بدون هیچ واسطه‌ای و مستقیماً به خود اثر متصل می‌کند. اتصال بدون مانع بین اثر و سوژه جریاناتی را به وجود می‌آورد، که کاملاً منحصر به فرد و مبتنی بر تکینگی بدن (سوژه) است. لذا در نتیجه وصل شدن به اثر هنری جریان هنر-سوژه شکل می‌گیرد.


گشودگی به عبارتی دقیق تر به ما این امکان را می‌دهد که هم اثر هنری و هم سوژه بر دیگری تاثیر بگذارند. هنگام گشودگی در مواجهه با یک اثر هنری خوانش تفسیری تولید نمی‌شود؛ زیرا همانطور که پیش‌تر ذکر شد، سوژه بیرون از اثر هنری نیست، و خالق اثر ناظر و در راس قرار نمی‌گیرد. از این رو رابطه‌ای افقی میان خالق اثر، اثر و مخاطب به‌وجود می‌آید. نتیجه‌ی رابطه‌ای افقی بین خالق (سازنده اثر هنری)، خود اثر و مخاطب به اتصال جریانات مذکور منتهی می‌شود. و مشخصاً در همین لحظه است که بدن شاهد تاثیرات ژرف و خاص (مبتنی بر تکینگی) بر خود خواهد شد‌. به کلام دیگر هر نقطه از اتصالات تاثیرات متفاوتی متناسب با زیست شخصی هر بدن می‌گذارد‌‌. از آن رو ما تفسیری مطلق یا متفاوتی از اثر هنری نداریم. زیرا همانطور که بالا بدان اشاره شد، اثر هنری دارای توانشی‌ست که می‌تواند نقاط مختلفی از عواطف و دغدغه‌های مارا لمس کند. و آن‌ها را بهم پیوند بزند.
لازم به ذکر است که در این فرایند سوژه به هیچ‌وجه منفعل نخواهد بود.


با توجه بر تکین بودن بدن‌ها می‌توان خوانش‌های نامحدودی از ایده‌ی اصلی اثر هنری تولید کرد.
اجازه دهید کمی در باب ایده اصلی اثر هنری مکث و تعمق کنیم.
جهانی که اثر هنری تلاش بر خلق آن است، مستقلاً وجود دارد. یعنی جهان فیلم‌ها و رمان‌ها بازنمایی یا نماد جهان پیرامون نبوده. و یا سعی بر به تصویر کشیدن جهان واقعی یا گذشته و یا حتی آینده نیست. دقیق تر، برای مواجهه با یک اثر هنری (فیلم، ادبیات) ، جهان هنری را نمی‌توان چنان وضعیتی متصور شد که گویی سوژه در آن زیست می‌کند. لذا در برخورد با اثر هنری باید تا جایی که امکان دارد از واژگانی چون پیام در اثر هنری، تفسیر و نگاه‌های تقلیل گرایانه بر حذر بود. در عوض بدیلی چون خوانش‌های آکنده از آفرینشگری، پویا و گشوده به اثر هنری باید داشت.

اثر هنری نه بازنمایی از چیزی و نه بیانگر چیز خاصی است، بل اثر هنری منطق خاص خود و جهان کاملاً مجزا و مستقل خودش را دارا است. و باید در همان زمینه‌ی خودش فهم شود؛ این امر دقیقاً همان چیزی‌ است که [اسپینوزا] به آن《فهم درون‌ماندگار》می‌گوید.

#هنر #سینما #ادبیات #شیزوکاوی #اسپینوزا

@Art_asresistance


منطق پلیس که رانسیر، همانند فوکو، آن را به تکنیک‌های حکومت مرتبط می‌سازد‌، به برساختن تصاویری زنده که انبوه خلق آشفته، بی‌فایده یا خطرناک را به قالب کثرت‌های منظم و بسامان درمی‌آورد، و [نیز] به تثبیت آن افراد و گروه‌های 《متفاوت》در نقش‌های خاصشان. در مقابل آن منطق سیاست قرار دارد، قسمی فعالیت متضاد، که پیکربندی بخش‌های و تعریف ایستای نقش‌ها را بر هم می‌زند. سیاست آنچه‌ را دیده نشده آشکار می‌سازد، چیزی که معنا و نظم روابط را دستخوش تغییر می‌کند. رانسیر می‌گوید، فعالیت سیاسی همواره اسلوبی است افشاکننده که تقسیماتی را از میان برمی‌دارد که پلیس سر و سامان داده است.
✍فیلیپو دل لوکّزه
📚مواجهه‌ی ماکیاولی و اسپینوزا

#ژاک_رانسیر #سیاست #پلیس #فوکو
@Art_asresistance


《این تنها راه برای اجتناب از مرگ است:
زمان را به دست بگیر، آن را نگه‌دار و آن را با مسئولیت پرکن. و هرگاه که به سبب روزمرگی، عادت یا خستگی، یا یاس و خشم آن را از دست دادی، معنای "اخلاقی زندگی" را از دست داده‌ای. این جاودانگی است، جاودانگی مسئولیت ماست در هرلحظه و هر دَم در برابر زمان حاضر.》

✍آنتونیو نگری

#آنتونیو_نگری

@Art_asresistance


آهنگ‌های آقای چاووشی‌ تنها نکته مثبت سریال آبان.
@Art_asresistance


موسیقی سریال آبان
@Art_asresistance


•|زن مدرن یا لولیتا؟|•


سریال《آبان》از آغاز، دچار پارادوکسی بنیادین بود: ادعای پرداختن به مفاهیمی چون هوش مصنوعی، استقلال زنان و فساد سیستماتیک؛ اما در عمل هرگز از کلیشه‌های پیش‌پا افتاده تلویزیونی فراتر نرفت.
سکانس‌های به ظاهر پر تنش، از گفت‌و‌گو‌های بی‌هدف تا مواجهه‌های بی‌منطق، نمایشگر عدم دغدغه‌مند بودن مطلق و صرفاً مبتنی بر عقده‌ی فیلم‌سازی کارگردان است!. شخصیت‌ها و کارکردشان در سریال همواره مجهول باقی می‌ماند. دیالوگ‌ها نه از منطق درون‌ماندگار داستان، بلکه از ضرورت 《پر کردن زمان》می‌آیند. ثابت(شهاب حسینی)، که روزی مرموز و ترسناک بود، این بار در هیئت مبلغی بی‌سواد ظاهر می‌شود. گویی مفهوم 《هوش مصنوعی》را با اسباب‌بازی اشتباه گرفته. آبان(لاله مرزبان)، از زنی مستقل و مبارز به لولیتایی تبدیل می‌شود که تسلیم دستورات مردان داستان است. دقیقا در همین‌جا است که داستان بر علیه‌ خودش به‌پا می‌خیزد و تماما تبدیل به فیلمی ضد زن می‌شود. به طوری که شخصیت جنگجو و پرتلاش داستان (آبان) که کاملا زنی‌ست مدرن به سوژه‌ای منفعل و بی‌اراده تقلیل می‌‌یابد.

《آبان》نه یک درام اجتماعی بلکه فیلمی‌ست آمیخته با ژست‌های روشنفکرانه و کماکان اخته از هرنوع ایده‌ای نو.
شاید بر روی کاغد هدف به تصویر کشیدن زن مدرن و ساختار شکن باشد. اما در عمل و نهایتاً چیزی جز 《مردسالاری 》و 《کالایی شدن زن》 نمایان نمی‌شود.
لب کلام، تنها فرق سریال 《آبان》با سریال‌های ترکی‌ تفاوت میان زبان‌شان است.


@Art_asresistance




خردمندی قسمی ویرتوی(۱) فردی نیست که فرد را از مابقی اجتماع جدا سازد و از او در برابر آثار منفی حیات اجتماعی محافظت کند. به‌عکس، متعالی‌ترین شکل شناخت، که اسپینوزا آن را شناخت شهودی می‌خواند، مستقیماً به شکلی از حیات مشترک اشاره دارد که بیش از همه اجازه می‌دهد ویرتوهای فردی بسط یابند و به کمال برسند: به عبارت دقیق‌تر، این شکل از حیات مشترک همان دموکراسی است.

۱.virtu:اصطلاحی مهم در نظام واژگان ماکیاولی که مترجمان گوناگون معانی و برگردان‌های گوناگونی همچون هنر،کاردانی و مهارت برای آن ذکر کرده‌اند

📚مواجهه‌ی ماکیاولی و اسپینوزا
✍فیلیپو دل لوکّزه
#ماکیاولی #اسپینوزا #دموکراسی #ویرتو

@Art_asresistance


•|سنت دانشجویی قلب تپنده دانشگاه|•

دانشگاه تابع سیاست‌های موجود نو-لیبرالی حاکم،
به نهاد تولید علم برای رقابت در بازار تبدیل شده است. نهادی که در آن دانشجوی خوب، دانشجویی‌ست در خدمت نظم موجود؛ منطق سود دانشگاه با سیاست های گاه آشکار (منحل کردن تشکل‌های دانشجویی)گاه پنهان (سدهای سفت و سخت در مقابل تشکیل شورای صنفی)  و سنجش های استاندارد ساز(نمره‌ای)دانشجویان را از خود بیگانه می‌سازد. بیگانگی از‌ امر یادگیری بدین معناست، که نه تنها کار به کالا بل به شِی‌ءای خارجی بدل می‌شود، که بیرون از سوژه مستقلاً وجود دارد؛ و او را احاطه می‌کند . سنجش مبتنی بر نمره باعث سرخوردگی دانشجو از یادگیری می‌شود. دانشجو برای نمره و مدرک درس می خواند نه برهانی که از هستی اجتماعی او برمی‌خیزد . لذا درس خواند صرفاً انجام دادن خواسته‌های اساتید(ساختار) است.  همین امر تفاوتی بین سوژه فعال و یک ربات باقی نمی‌گذارد. زیرا فرقی نمی‌کند چه کسی آن کار را انجام می دهد. همین امر باعث بیگانه شدن از هم‌صنفی‌های خود می‌شود. دانشجو نه به عنوان دوست بل به عنوان رقیب فهم می‌شود.

سنت دانشجویی چگونه سوژه منقاد را از بند انفعال رها می‌سازد؟ و چگونه فضایی پویا و رهایی بخش ایجاد می‌کند؟
سنت دانشجویی با ایجاد حس تعلق به دانشگاه ، سبک زندگی دانشجویی و خلق فضایی گفت‌وگو محور، وظیفه‌ی دانشجو که پرسشگری و آفرینشگری است را یادآور می‌شود. اکران فیلم، برگزاری سمینار و کارگاه‌های مختلف در دانشگاه، حس تعلق به زندگی دانشجویی و همینطور پویایی درون  دانشگاه را به ارمغان می‌آورد. این حس تعلق دلیلی برا اتحاد بین دانشجوها برای نیل به اهداف جمعی‌شان خواهد بود. ما فضاهای مبتنی بر دیالوگ که از کارکردهای سنت دانشجویی‌ست، به دو دلیل رهایی بخش می‌دانیم.

•اولاً فضای گفت‌وگویی که در حلقه‌‌های مطالعاتی شکل می‌گیرد به صورت اشتراکی خواهد بود، بدونه حضور مقتدر استاد. حذف فیگور اقتدار طلب و عدم تک‌صدایی خوانش‌های متفاوت را ممکن می‌سازد. چند صدایی در  مقابل یکدیگر از هم دفاع می‌کنند. در نتیجه ما شاهد بازپس‌گیری آموزش خلاقه و راستین از زیر بیرق ساختاری سرکوبگر خواهیم بود.

•ثانیاً گفت‌وگوی دانشجویان حول محور دغدغه‌های شخصی‌ می‌تواند این آگاهی را به آنها بدهد که دغدغه‌هایشان بیش از آن‌که شخصی باشد  ریشه در شرایط یکسانشان دارد. و خود را نه به عنوان یک فرد منفک، بلکه یک عضو از یک کل صنفی مشترک هستند.

✏️ئالان خوش‌نمک

@Art_asresistance


برحسب نظر گرامشی، قصد ماکیاولی نه آشکار ساختن منطق رفتار خودکامگان بود، و نه پرده‌برداری از روش‌های آن‌ها به منظور تعلیم و هشدار به مردم. درس ماکیاولی نه 《سلبی》، بلکه 《ایجابی》است، چرا که ضرورت برگزیدن《 وسایلی معین را ولو این‌که وسایل نوعیِ خودکامگان باشند》به آن کسانی نشان می‌دهد که می‌خواهند به هدفی معین-یعنی دموکراسی - نیل یابند.
استفاده گرامشی از اصطلاح دموکراسی را باید در قالب جمیع معانی سیاسی و انقلابی آن فهم کرد‌. دموکراسی صرفاً یکی از فرم‌های ممکن حکومت نیست، بلکه به معنای فرمانروایی مردم علیه آریستوکراسی است.
و، در موقعیت تاریخی‌ای که ماکیاولی در آن می‌نویسد، مردم به این هدف فقط از رهگذر شهریار می‌توانند دست یابند.
📚فلسفه سیاسی ماکیاولی
✏️فیلیپو دل لوکّوزه
#ماکیاولی #گرامشی #دموکراسی #شهریار

@art_asresistance






•|سنت دانشجویی قلب تپنده دانشگاه|•


دانشگاه را همواره ما محیطی پویا و زنده متصور می‌شویم. فضایی سرشار از سواد آموزی و انواع و اقسام جریانات فکری دانشجویی. اما همانطور که پیش‌تر به آن اشاره شد تنها در تصورات!. امروزه، می‌توان مدعی شد که فضای آکادمیک تفاوتی با مردگان متحرک(زامبی‌ها) ندارد. تمام آنچه نظام آموزشی در راستای آن همت گمارده تولید انبوه سوژه تابع و مطیع است. این فرآیند به حدی رو به افزایش است که ما دیگر با دانشجو به معنای سوژه‌ای پویا، طالب علم، پرسشگر، دغدغه‌مند و نقاد طرف نیستیم. بلکه با سوژه‌ای منفعل، تنها، مطیع و مفلوک مواجه هستیم. دانشجوی(سوژه منقاد) امروزی دچار سبک زندگی مصرفی شده‌ است، که از آن به عنوان《مثلث انقیاد》نام می‌بریم. ضلع‌های این مثلث شامل : کلاس درس، سلف غذا خوری دانشگاه و خوابگاه می‌شود؛ این چرخه‌ی مثلث گونه مارا به انقیاد می‌کشد.
این نوع زندگی دانشجویی (مثلث انقیاد) سوژه را از خلق آفرینشگری و تفکر انتقادی تهی می‌سازد. لازم به ذکر این نکته است که این فرآیند منفعل‌سازی دانشجو تنها بر عهده‌ی زندگی دانشجویی نیست؛ بلکه موضوع خیلی عمیق‌تر است. به راحتی می‌توان شاهد آن (تولید سوژه تابع) در فضای آکادمیک بود، از روابط استاد و دانشجو تا قوانین کنترل‌گر که روز به روز دانشگاه را به محیط‌های انضباطی همانند زندان‌ها و سرباز‌ خانه‌ها نزدیک تر می‌کنند.


اجازه دهید کمی روابط استاد دانشجویی را باز کنیم و در آن تعمق کنیم. اساتید به فرآیند منفعل‌سازی دانشجو سرعتی مضاعف می‌بخشند. به بیان دقیق‌تر اساتید با استفاده از سلسله مراتب قدرت و اعمال نیرو از بالا به دلیل دارا بودن جایگاه با نفوذ‌ تر نسبت به دانشجو، دست به تضعیف هرچه‌ بیشتر و سرکوب دانشجو می‌زنند. دقیقاً در همین لحظه است که اهمیت و الزام وجود سنت دانشجویی نمایان می‌شود.
سنت دانشجویی با متحد‌سازی سوژه‌های فرودست در مقابل فرادستان محیط آکادمیک قدرت مطلق را که تحت تصرف فرادستان دانشگاهی است، که البته از منطق سلسله مراتب بالا به پایین (عمودی) پیروی می‌کنند، بازپس می‌گیرد و قدرت را از نمودار عمودی به《 افقی》 تغییر می‌دهد. همانطور که فوکو در باب قدرت چنین بیان می‌کند:《 قدرت نه متمرکز بلکه منتشر است.》


سنت دانشجویی سوژه منقاد را از بند انفعال رها می‌سازد. مجدد به فوکو باز می‌گردیم، و گزاره‌ی درخشان او در باب اهمیت مفهوم مقاومت را خاطر نشان می‌سازیم 《هر جا قدرت هست مقاومت نیز وجود دارد》در این جا سنت دانشجویی همان امر مقاومتی است که در مقابل قدرت مسلط(ساختارهای آموزشی) به‌پا می‌خیزد. سنت دانشجویی کار و وظیفه‌ی دانشجو که رهایی از قید و بند‌های انقیاد و خلق آفرینشگری است به او یادآور می‌شود؛ آفرینشگری از دل تفکر انتقادی متبلور می‌شود. سنت دانشجویی در انجمن‌های علمی، شوراهای صنفی، حلقه‌های مطالعاتی و نشریه‌های دانشجویی ریشه دارد.

با ایجاد و تداوم فعالیت‌های دانشجویی به شکلی که قبل تر به آن اشاره شد، دانشگاها به مکان‌هایی پویا و رهایی بخش تبدیل خواهند شد.


@Art_asresistance

20 last posts shown.

269

subscribers
Channel statistics